اشعار

پرچـمت را هر کجا دیدم دویدم یا حسین            زیر این پرچم همیشه خیر دیدم یا حسین

من زمین‌گـیرم ولی تو دستگـیرم بوده‌ای            غیر خوبی از شما چیزی ندیدم یا حسین

مانده‌ام از کـربلا مهجور؛ أبکی لِلحسین            باز هم در هاله‌ای از نور؛ أبکی لِلحسین

بی‌قـرارم! بیـنـِـمان افـتاده خـیلی فـاصله            هستم از شش‌گوشه خیلی دور؛ أبکی لِلحسین

به حسرتی که در آن اشتیاق شیرین است            قسم که دیدن رویش همیشه تسکین است

نـشان به زمـزمـۀ نـام او ز صبـح ازل            غمش دلیل هـمان گـریۀ نخـستـین است

هر جـا در انـتخـاب مسـیر اشتـباه شد            در راهِ روضۀ تو دلـم سـر به راه شد

دیگر زمین نخوردم از آن روز، که مرا            دیـوار تکـیـه‌های غـمت تکـیه‌گـاه شد

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سـلام من به بـلـنـدای بیـرق و عـلمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امّــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

حیات آب‌بـقا جز غـم تو نیست، حسین            نمیرد آن‌که دلش با غم تو زیست، حسین

صفای عمر ابد یافت هر که در غم تو            به قدر یک مژه بر هم زدن گریست، حسین

شـب زیـارتی است و حـرم صـفا دارد            دلــم هــوای سـحــرهـای کــربـلا دارد

فـدای معـرفـتت، در بهـشت روضۀ تو            هــنــوز لات مـحـلــه بُــرو بــیــا دارد

دلـتـنگ آن حـرم شـده‌ام باز، ای امـام!            ای مصحف ورق ورق عشق! السلام!

لبـریـز اشک، دیـدۀ هـفـت آسـمان بُوَد            شب‌های جمعه مادر او روضه‌خوان بُوَد

بدا به آیـنـه‌ای که دچار خـودبـیـنی‌ست            دل از نگاه تو افتد، شکست تضمینی‌ست

فقط به گریه سبک می‌شود دلم، در این            زمانه‌ای که لبالب سکوت و سنگینی‌ست

نباشد غیر داغ تو، به دل شایسته ماتم را            به شادی دو عالم‌ هم نباید داد این غم را

تویی آن اسم اعظم که حوائج مستجاب از اوست            خدا از برکت نام تو بخـشیده‌ست آدم را

یک ماه می‌شود که ز جان گریه کرده‌ام            با روضه‌های مرثیه‌خوان گریه کرده‌ام

یک ماه می‌شود که به لب‌های تشنه‌ات            نـزدیـک آب‌هـای روان گـریـه کـرده‌ام

دم زدم از تو که عاشق شدنم مغتنم است            ذکر زیـبـای تو انگـیـزۀ هر باز‌دم است

جوهر عـشق تو باعث شده تا خلق شوم            عـاشـقـی شـیـوۀ رنـدانـۀ اهـل قـلـم است

فـرقی ندارد كه جـهـنـم یا بهـشت است            هرجا كه می‌گویم حسین، آن‌جا بهشت است

هر روز از این روضه به آن روضه دویده            حق دارد آن‌كه گفته این دنیا بهشت است

تا دم مرگ تو را مرثیه‌خوان خواهم ماند            نوکرت بوده و هستم و همان خواهم ماند

مثل فطرس همۀ عمر به چشمان پُر اشک            صبح و شب رو به حرم نامه‌رسان خواهم ماند

ما به دربار تو ای دوست ارادت داریم            بـه گـدایـی در خــانـه‌ات عــادت داریـم

اینکه ما گـریه‌کـن بـزم عـزای تو شدیم            لطف زهراست که اینگونه سعادت داریم

اشکِ ما پـاره دلی بود که آبش کردیم            چـشمِ ما خـانۀ مـا بود خـرابـش کردیم

تکه‌ای سنگ در این سینۀ ما بود، شبی            روضه‌اش بُـرده و با آه مـذابش کردیم

بهر جارو زدن صحن تو مژگان داریم            جـگـر پـاره ز داغ تو به دنـدان داریم

مو پـریشان شدۀ زلـف پـریـشان توأیم            ما در آشفـتگی عشق تو سامـان داریم

آزاد آن دلی‌ست که این جا اسـیـر شد            باید به پـای مِهـرِ شما بود و پـیـر شد

در روز رستخـیز سرافکـنده کِی شود            هرکس که در حضور شما سر به زیر شد؟

تـا آبـشـار زلـف تو را شب نـوشـته‌اند            مـا را اسـیـر خـال روی لب نوشـته‌اند

در اعـتکاف گـیسوی تو سال‌های سال            مشغول ذکر و سجده و یا رب نوشته‌اند

گل کرده در ردیف غزل‌های ما حسین            شوری غریب داده به این بیت‌ها حسین

زیـبـاتـرین تـغـزّل عـالـم به نـام اوست            هرجا که شعـر می‌شود آغـاز با حسین