اشعار

سرچشمۀ ایمان و وفا کیست؟ ابالفضل            سرلوحۀ تسلیم و رضا کیست؟ ابالفضل

پـروردۀ دامــان سـه آئـیـنـۀ مـعـصـوم            روح ادب و روح دعا کیست؟ ابالفضل

شبـیـه حـیـدر کـرار دریـا دل ابوفـاضل            که با هر ضرب تیغش فتح شد حاصل ابوفاضل

کسی که خنده‌اش آئینۀ آیات رحـمت بود            و با خشمش عذابی سخت شد نازل، ابوفاضل

گـفـتم ابوفـاضل نوشـتم یا اباالفضل            دیـدم دلـم ره می‌سـپارد تا اباالفضل

حرف از می و پیمانه و ساقی‌ست یعنی            باید در این میخانه باشم با اباالفضل

دل به دستت می‌سپارم ای «امانت‌دار دست»            خاکِ پایت می‌شوم، می‌شویم از اغیار دست

امتحان کن تا ببینی مرگِ یک دلداده را            پا بکش از خانۀ دل، از سرم بردار دست

ای دست طلب بسته به دامان اباالفضل            بسپار دل خـویش به دستان اباالفضل

سر می‌رود از خاطره‌ها عطر گل یاس            هر جا بدمد عـطر گـلـستان اباالفضل

رو کرده هر آئیـنه به آئین اباالفضل            هر کس که مسلمان شده با دین اباالفضل

از جانب خورشید به من مرحمتی شد            چون گوش سپردم به فرامین اباالفضل

تویی تصویری از میقات، عبّاس            سلام ای قـبـلۀ حـاجات عبّاس

سـلام ای نـورِ چـشمِ شاهِ عالم            پــنــاهِ سـیـِّد الـسـّادات عـبــّاس

زنده شود جان ز نام حضرت عباس            توسنِ چرخ است رام حضرت عباس

از شـهـدا بـعـد سـیـدالـشـهـداء است            پیش حق افزون مقام حضرت عباس

درد مجـنون را فقـط لیلا مداوا می‌کند            درد نوکـر را فـقـط مولا مداوا می‌کند

مسجد و محراب و هیئت، هرکجا خواهی که باش            کار او این است، او هرجا مداوا می‌کند

به جان حـسـرتت را قـمر می‌برد            و داغ تــو را بـر جـگـر مـی‌بـرد

هر آن کس به شوق تو شوریده شد            کجـا جـان سـالـم، به در می‌بـرد؟

هـر که گـرفـتار غـمت می‌شود            زنـده به احـیـای دمـت می‌شود

قـطع یقـین لطف نگـاه شماست            تا که کسی محـتـشـمت می‌شود

قمر هستی و بین آسمان مسند نشین هستی           وزیر شاهی و مانند او بالانـشین هستی

تمام عمر گـشـتم در میان مـردم و دیـدم           پس از اولاد زهرا در دو دنیا بهترین هستی

معروف به عباس و مسمّی به ابالفضل            عـالـم به علی نازد و مولا به ابالفضل

هر دفعه که هر مشکل و هر مسئله‌ای بود            بـردیـم پـنـاه از هـمـه دنـیا به ابالفضل

من کیم روی حقایق من کیم من پشت دینم           من کیم شمشیر خونریز خدا بازوی دینم

من کیم سـردار و سرباز امام راسـتـینم           من کیم دست حسین ابن علی در آستینم

زمین و آسمان را گرم یا قدوس و یا هو کرد            همینکه صحبت از زیبایی آن چشم و ابرو کرد

خدا وقتی بنا بود از رخ خود پرده بردارد            علی را آفرید و مرتضی عباس را رو کرد

برای اینکه نمـیـریم دم ابالفـضل است            برای زنـده شـدن بازدم ابالفضل است

چگـونه قـرص نـبـاشد دل حـسین آنجا            که تکیه گاه و پناه حرم اباالفضل است

ای بـسـته بر زیـارت قـدّ تو قامت، آب            شـرمـنـدهٔ مـحـبّت تـو تـا قـیـامـت، آب

دستت به موج، داغ حباب طلب گذاشت            اوج گذشت دیـد و کـمـال کـرامت، آب

به غیر تو که به تن کـرده‌ای تماشا را            نـدیـد چـشـم کـسـی ایـسـتـاده دریــا را

بگو فضایل خود را که نور چهـرهٔ تو            گـرفـته است ز ما فـرصـت تمـاشـا را

پـسـرِ اُمِّ بـنـین بـاشـی و دریـا نـشوی؟            قـمرِ هـاشمـیان باشـی و رعـنا نشوی؟

مطـمـئـنم که ادب را ادب آمـوخـتـه‌ای            می‌شـود مـحـترم و فـاتحِ دلهـا نشوی؟

عمریست مهرت جا در این دلها گرفته            دسـتـان مـا را مـادرت، زهـرا گـرفته

از روز اول گـریـه‌کـن‌هـای شـمـائـیـم            قـطـره هـمـیـشـه دامـن دریــا گـرفـتـه