اشعار

محمد جان عالم بود و زهرا بود جانانش            از آن می‌گفت ای جان پدر بادا به قربانش

زمین و آسمان مهمان‌سرا و میزبان زهرا            ملک در عرش و جن و انس در فرشند مهمانش

سلام ای حـرمت مسجـدالحـرام ولایت            درود ای ز دمـت جـاودانـه نـام ولایت

هماره یافته از تو حیات، مکـتب قـرآن            هـمیـشه بر نـفـست مـتّـکی امام ولایت

بهترین ذکر و دعا یاعلی و یا زهراست            همۀ کار جهان با عـلی و با زهراست

کعبۀ کعبه علی؛ کعـبۀ مـولا زهراست            برکت سفرۀ ما از دم زهرا زهـراست

قسم به فـیض دو چندان آن گـلوبـندش            تمام عـالـم امکـان شـده‌ست دربـنـدش

دلیل خوف و رجای تمام عـالم اوست            که اخم او شرر و جنّت است لبخندش

بی فـاطـمه سـلالۀ کـوثـر نـداشـتـیم            محشر بدون فـاطمه محـشر نداشتیم

خلقت، جمال زهرۀ زهرا اگر نداشت            آئـیـنـه‌ای بـرابـر حــیـدر نـداشـتـیـم

می‌زنم جار که غمخوار فقط فاطمه است            تا ابـد مـاه شب تـار فقـط فاطمه است

دشـمـن ما همه دنـیـا بـشـود یا نـشـود            غـم نـداریم اگر یـار فقط فـاطمه است

کُنهِ اسرارِ قضا، رازِ قدَر با زهـراست            شب به شب نور شبستان سحر با زهراست

نیست در سیـرۀ ما هـیچ شکـسـتی با او            سرفراز است دل شیعه اگر، با زهراست

"تـوحـیـد" بی ولای تو معـنا نمی‌شود            راه خــدا بــدون تــو پـیــدا نـمـی‌شـود

فردا که حکم "عدل" خدا خوانده می‌شود            چـیزی بـدون اذن تـو اجـرا نـمی‌شود

خسته و مضطر شدی هرگاه؛ یا زهرا بگو            بسته شد وقتی به رویَت راه؛ یا زهرا بگو

تا که مِهرش در وجودت بیشتر جاری شود            با دلی از عـاشـقی آگـاه؛ یا زهـرا بگـو

عـطـر بـهـار از جـانـب دالان می‌آید            دارد صدای خـنـده از گـلـدان می‌آیـد

این کوچه‌ها را آب و جارو کرده باران            این اولین روزی‌ست که مهمان می‌آید

خدا نوشت به اسم شما سپـیـده‌دمـان را            و آفـرید به نـام شـما زمین و زمـان را

نوشته بود خـدا پیـش از آفـریـنـش دنیا            به مهر حضرت صدّیقه آب‌های روان را

مریم به جز تو اُسوۀ دیگر نداشته است            صبری شبیه صبر تو هاجر نداشته است

راز حدیث قدسی لولاک؛ چیست؟چیست؟            اینکه جهانِ بی تو پیـمـبر نداشته است

سلام صبح‌ترین صبحِ نابِ عالمِ امکان!            نبوده پیش و پس از تو به غیر شام غریبان

سلام جلوهٔ ذات خدا و طورِ هو النّور!            سلام عصمتِ محض و سلام ذاتِ درخشان!

اول دفــتــر بـه نــام خــالــق اکـبـر            آن‌کـه سِـزَد نــام او در اولِ دفــتــر

خویش مگر وصف خود کند، که ثنایش            هست زِ ادراک واصفان، همه برتر

ای بـهـشتِ قُـربِ احـمد، فـاطمه!            لـیـلــةالــقــدر مـحــمـد، فـاطـمـه!

ای خـدا مـشـتـاقِ یـا رب یـا ربت            ای ســلام انــبــیــا بــر زیــنـبـت

تمام "عشق" خطی از کتاب فاطمه است            و نـور ذره‌ای از آفـتـاب فاطمه است!

به اسـتـنـاد بـیـانـات سـیـزده مـعـصوم            بهشت هشت درش جمله باب فاطمه است!

یـاس یـاسـیـنی و سرسلـسـلۀ سـاداتی            بـانـوی هر دو جـهـان، سیّدۀ جـنـّاتی‌

کوثـر و قـدر بُوَد جلوه‌ای از منزلتت            روح قــرآنـی و تـفـسـیـرگـر آیــاتــی

ای بهشت از نور رویت، دل‌پذیر            خوبی‌ات در هر دو عالم بی‌نظیر

از دعایت ابر غـفـران، اشک‌ریز            از دعایت، بحر رحمت، موج‌خیز

وحی، خـیـرالنـساش می‌گـوید            خود مدیـحـش خداش می‌گوید

آنکه وحی است منطقش صد بار            "جـان بـابـا فـداش" مـی‌گـویـد

به نـام نـامی زهـرا، به نـام مـادرهـا            سـلام مـا بـه امــام تــمــام مــادرهـا

که فـاطـمه‌ست هـمیـشه امام مادرها            به لطف فـاطـمه هستم غـلام مادرها