اشعار

پـس از اقــامـه الله اکــبـرش هـر شـب            خدا نـشـسـتـه یـقـیـناً برابرش هر شب

کسی که حاجب درگاهش آیۀ نور است            حریر لیلۀ قدر است معجرش هر شب

دیشب از درد و دل من با خدایم گریه کردی            امشب اما از سکوت غم فزایم گریه کردی

خواستم تا درد سر را کم کنم از خانۀ تو            با خدا از مرگ گفتم، از دعایم گریه کردی

بهشت اُنس ما از گـلشن جـنّت نمی‌ماند            دراین گلشن گُلی بی بارش رحمت نمی‌ماند

براین درگه چو رو کردی، غم روزی مخور هرگز            که مهمان در این خانه بی‌قسمت نمی‌ماند

در بستری و خـسته‌ای و بی‌قـراری            حـتی تـوان رو گـرفـتـن هـم نـداری

این نامـسـلمانـان چه‌هـا کـردند با تو            یا مـثـل پـائـیـزی، یا ابـر بهـاری...

دلی نبود که از این همه شـرر نگرفت            و مدتی‌ست کسی از علی خبر نگرفت

چه روزها که به خانه نشست و شب‌ها که            دل عـلـی سرِ شب تا دم سحـر نگرفت

ای جمع خوبی‌ها و مصداق رشادت‌ها            پـیـداست در آئـیـنۀ چـشـمت نجـابت‌ها

در هر قیام تو شکوه بی‌نـظیری هست            پایت ورم کرده‌ست از فـرط عبادت‌ها

هنگام استغـاثه، این ذکرِ اعـظمِ ماست            "یا فاطمه دَخیلکْ" عنوانِ پرچمِ ماست

دارالشفاست زهرا؛ عین دواست زهرا            واضح‌تـرین دلـیـلِ تـأثـیرِ مرهمِ ماست

دل مـا را بـبـر کـنارِ خـودت            تا مـدیـنـه به آن دیـارِ خودت

آسـمـانِ بـه ایـن بــزرگـی را            کـرده‌ای مرکـز مـدارِ خودت

آن گل کزو فردوس رنگ و بو بگیرد            سخـت است با رنگِ پـریده خو بگیرد

با خـنده دشمن گـفـت کاری کرده‌ام که            زهـرا مـیـان خـانـه‌اش هـم رو بگـیرد

کسی که راهِ نجاتِ خلایق است از آتش            کسی ز آتـش دشمن نـداده‌ست نجـاتش

زمین مجاورِ هجـده بـهـارِ خانۀ او بود            زمان هنوز مقیم است در زمانِ حیاتش

هـزار بار شکـسـتـند رکـن مـولا را            یکی نگـفـت چرا می‌زنـید زهـرا را

همین که فاطمه‌اش بر روی زمین افتاد            سیـاه دیـد عـلـی روی آسـمـان‌هـا را

با تو برای من غـم عـالم نمـاندنی‌ست            با من بمان که با من و تو غم نماندنی‌ست

این غـم کجا بـرم که برایم مـیان شهر            یک یار مانده است که آن هم نماندنی‌ست

بخوان بلال! که یاس کبود دل‌تنگ است            اذان بگو! که اذان تو آسمان‌رنگ است

اذان بگو! که پس از رحلت رسول خدا            مصاحـب دل من نـالـۀ شبـاهنگ است

رزق عالم را به سر انگشت خود تقسیم کن            نور جنّت را به برق خنده‌ات تنظیم کن
آسـمان را با قـنوت اشک‌هایت جان بده            چشم بی‌بـاران ما را با غمت ترمیم کن

دوباره در دلم آشـوب عـالم آمده است            قـیـامت آمـده یا که مُـحـرّم آمـده است

عزای کـیست که حتی خود مُحـرّم هم            به سر زنان و پریشان و درهم آمده است

مأمـور به صبـرم از خـداوند            فـهـمید و به خانه آتش افکـند

مـا بـیـن حــیــاط خـانــۀ مـن            زهـرای مـرا زدند و رفـتـنـد

دیگر رمـق به بال کـبـوتر نمـانده است            کنج قفـس براش به جز پَر نمانده است

صارَت کَالخیال! همین است معنی‌اش:            جز نقطه از سه آیۀ کـوثـر نمانده است

ماهی که یک ستاره به هفت آسمان نداشت            جز هاله‌ای کبود از او کس نشان نداشت

گفـتن هـمان و عـالمی آتش زدن همان            خورشید بود و جز دل خود هم‌زبان نداشت

فاطمیه خط به خط درسِ ولایت پروری‌ست            استقامت راهِ زهرایی‌ست، راهِ مادری‌ست

غزه و لبنان و سوریه نبردش حیدری‌ست            حملهٔ شیرانِ ایرانی یقـیناً خـیبری‌ست

از بـارگـاه قــدسـی و افـلاکـی خــدا            آمد به گـوش اهل سـمـاوات این ندا:

فـرمـوده کـردگار که ای آسـمانـیان!            آمد عزایِ فاطمه «حی علی العـزا»