اشعار

کسی که خواستگار او امیرالمؤمنین بوده            یقـیناً خـادم درگاه او، روح الامین بوده

کمال همنشین او را به اوج کـبریا برده            چه فخری بهتر از اینکه علی را همنشین بوده

اُمُّ البنین شدم که شوم یـاور حسین            گل پرورش دهم بشود پرپر حسین

قصدم نبود اینکه شوم مادر حسین            هستـند دخـتران علی در بر حسین

میـان بـارش بـارانی از سـتاره رسـید            اگرچه مثـنـوی؛ اما چهـارپـاره رسید

چـهـار پــارۀ تـن، نـه چـهـارپـارۀ دل            چـهـار مـاه شب بی‌کـسـی ولی کـامل

این زن که می‌بینی نگاهی خاص دارد            در چـشـم‌هـایـش مـعـدن الـمـاس دارد

او عاشق شاهی‌ست که جای زر و سیم            تـنـهــا دو تـا پـیــراهـن کـربـاس دارد

روحِ ادب را با قدومِ خود معـطّر کرد            دنیـایِ مـا آلـوده‌ها را هم مـطـهّر کرد

هرآنچه را که خواستیم از او، میسّر کرد            در سرنوشتِ سینه‌زن‌ها هم مقدّر کرد

به چشم علی چون نگین بوده است            همین بس که او بهترین بوده است

ادب پـای درسـش به جـایـی رسید            ادب درس اُمُّ الـبـنـیـن بــوده اسـت

به درگـاه حـیـدر دو زانـو نشین است            ادب از کـرامـات او خوشه‌چـین است

سرش بر شـکـوه بـلندای عرش است            اگر چـشـم او از ادب بر زمـین است

پس از زهرا نمی‌بینی زنی را این‌چنین باشد            زنی این‌گونه هم‌پـای امیر المؤمنین باشد

قدم بگـذاشت در بیت عـلی فـخر کلابـیه            که مفهوم جدیدی از ادب روی زمین باشد

سـوگـنـد بـه فـرزنـدهای راسـتـیـنـش            گـشتیم و پـیدا نیست در عالم قـرینش

همراه زهرا، مرتضی هم آفرین گفت            بـر دامـن پـاک ابـالـفـضـل‌آفــریـنـش

بگیر زیر پَر خود، عزیز دار چو جانت            چهار دسته‌گلی را که پیش توست امانت

که بوده‌ای که علی گفت جای فاطمه باشی؟!            که بوده‌ای تو؟! که پیدا نبوده است کرانت

ای سـفـره‌دار! سـفـرۀ اعیانی‌ات قبول            اُمُّ‌الـشـهـیـد! لـشکـرِ قـربـانـی‌ات قبول

ای مشکِ چشم‌های تو نذرِ لبِ حسین!            ای آسـمان! زیـارتِ بـارانی‌ات قـبـول

هر شب رکابِ چشم‌هایش را نگین می‌شد            با برکـۀ او، مـاه وقتی همنـشین می‌شد

می‌خـواست خدمتکـارِ اولادِ عـلی باشد            «ام‌البنین» می‌خواست، «ام‌المؤمنین» می‌شد

روشـــنـــاتــر ز آب اُمّ بـنــیـن            بـــانـــوی آفــتـــاب اُمّ بــنــیـن

انــتــخـــاب ابـــوتـــرابــی تـو            افــتــخــار بــنــی کــلابـی تــو

به خـون دیـده، تـر کن آسـتـین را            بـه یــاد آور حــدیـث راسـتـیـن را

بــبــار از آســمــانِ دیــده بـــاران            اگر گـل‌پـوش می‌خواهی زمین را

کسی که غـم به دلش کـرده آشـیانه منم            شـرارِ درد به جـانـش کـشد زبـانـه منم

کسی که در دل دریای غم فتاده و نیست            ره نجـاتـش از این بـحـر بی‌کـرانه منم

آسمان بودی و در دامان مهرت ماه بود            قـلـۀ ایـثـار! هر كـوهی كـنارت كاه بود

هـمـسر مـولا شدی اما درون خـانـه‌اش            كـودک زهـرا به چـشـم تو ولـی الله بود

اُمّ البـنـین شدم که شوم یاور حسین            تا گل بـیـاورم بـشود پـرپـر حـسین

قـصدم نبود اینکه شوم مادر حسین            هـستند دخـتـران علی در بر حسین

میان خاکیِ دنیا، پُر از خلد برین بودن            در اوج آسمان‌ها ماندن اما در زمین بودن

زنی آبی‌تر از دریا، چـراغ خـانۀ مولا            که در طوفان و تاریکی، چنان بودن، چنین بودن

خودت را از هرآنچه غیر عشق او رها کردی            خودت را نذر او کردی و از عالَم جدا کردی

برای پاسداری از حسینش، بچه‌هایت را            فدا کردی، فدا کردی، فدا کردی، فدا کردی

او حـضرت خـاتـون عـالـم ما گدایش            شد دستـگـیـر عـالـمی دسـت دعـایش

بـایـد بــگـیــرد چــادر اُمُّ الـبـنـیـن را            هر کس که افـتـاده عـقـب کـربـبلایش