اشعار

بازهم حرف فراق است، جدایی سخت است            شب آخر شده، ای‌کاش بیایی، سخت است

بنـد اگر بند تو و گردن اگر گـردن من            آری آری که از این بند، رهایی سخت است

مـجـال نُـطـق نـدارد زبــان تـقــریـرم            نـیـامـده اسـت قـلـم پـای کارِ تحـریرم

صفـر تـمام شد و یارم از سفر نرسید            چـِقَـدر چـشـم بـدوزم به قـابِ تأخـیرم

گـرفـته است دلـم مثـل آسـمان امشب            دوباره حرف فراق است در میان امشب

به پـای ثـانـیـه‌هـا چـنـگ می‌زنـم اما            چرا نـمی‌گـذرد کـنـدتـر زمان امشب

از ظلمت هجـرانِ خود آزادمان کن            صبح وصالت را بیاور، شادمان کن

ارقــامِ اَیّــامِ نـبــودَت کُـشـت مــا را            آنـی بـیـا، آسـوده از اعـدادمـان کـن

یاصاحب الزمان کم ما را قبول کن            (امسال هم محـرم ما را قبول کن)

از تو نفس رسید و برایت نفس زدیم‌            این ناله‌های پر غم ما را قبول کن

ای امیرِ عـرفه خستـه‌تـرین بنـده منم            پیـشِ درگـاه خـدا، بنـدۀ شـرمـنده منم

بنده‌ای که همه عمرش به تباهی رفته            روشـنـاییِ دلـش رو به سیاهی رفـته

گل فزون است ولی آن گلِ بی‌خار کجاست؟            خیمه بسیار بوَد، خیمۀ دلـدار کجاست؟

دل آوارۀ من، خـانـه‌بـه‌دوشِ یـار است            ای حرم با من دلخسته بگو، یار کجاست؟

به کعبه روی نهـادم که دور یـار بگردم            کجـای خانـه به دنبـال آن نگـار بگـردم

میان این همه حاجی کجاست حاجی زهرا؟            که هر نـفس به فدایش هزار بار بگردم

فـارغ مرا ز رهگـذر صبح و شام کن            کار مـرا به گـردش چـشـمی تـمـام کن

بگـشای صفحه‌ای دگر از دفـتر جـمال            بیـتـی فـزون بر این غـزل نـا تـمام کن

قرار بود به ما فـیضی از سحـر بدهی            به قدر بال مگس اشک مختصر بدهی

ضمانـتی است برای سلوک اهل سحر            اگر زمـان مـنـاجـات چـشـم تـر بـدهی

آه مـی‌کـشـم تـو را بـا تـمـام انـتـظـار            پر شکوفه کن مرا، ای کـرامت بهار

در رهت به انتظار، صف به صف نشسته‌اند            کاروانی از شهید، کـاروانی از بهـار

برخـیز و در تـمام جهـان انقـلاب کن            روی سپاه عـاشق خود هم حساب کن

مـا مـلـت امـام حـسـیـنـیـم و با تـوأیـم            شـاگـردهای پـیـر خُـمـیـنیم و با تـوأیم

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سـرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، همه‌جا را فـرو گرفت            ای در سپهر عـاطـفه کوکب! نیامدی

کسی که هرشب جمعه، تو را مصاحب نیست            برای وصل جمالت هنوز راغب نیست

چگونه درک کـند فـیض با تو بودن را            کسی که بر همه اعمال خود مراقب نیست

ای شب یلدای هجـرت بیشتر از سال‌ها            ای حضورت در شب غم، بهترینِ فال‌ها

بخت کور عاشقان را باز کن یابن الحسن            تا به کی بسته به چین ابرویت اقبـال‌ها

توسل کن! بگو آتش به حالِ زارم افتاده            بگو آشـفـتگی در رونـقِ بـازارم افتاده

بیا و بر مزارِ خاکی‌اش دستی بکش با اشک            بگو پژمردگی بر جلـوهٔ گـلـزارم افتاده

یک نفر در غربت زندان گرفتار است یابن العسکری            پای در زنجیر و محو دیدن یار است یابن العسکری

ای طبیب حاذق دلخستگان در گوشه‌ای از سامرا            سرور آزاده‌ای از درد سرشار است یابن العسکری

بـوی فـراق می‌دهد این گـریه‌های من            مـاتـم گـرفـتـه شـال سـیـاه عـزای مـن

شـرمـنده‌ام که از غـم زیـنب نـمـرده‌ام            آقا ببخـش، درگـذر از این خـطای من

اگر که دنـیا دارم، اگر که دین دارم            کمند لطف تو را چونکه در کمین دارم

برای خـواستنت گرچه غرق تردیدم            ولی به اینکه تو می‌خواهی‌ام یقین دارم

به کعبـه روی نهادم کـه دور یار بگردم            کجـای خانـه بـه دنبـال آن نگـار بگـردم

میان این‌همه حاجی کجاست حاجی زهرا؟            کـه هـر نفس به فدایش هزار بار بگردم