اشعار

جان رامپرس با غم هجران چه می کند           با تیـغ تــیـز پیکـر عــریـان چه می کند

مستـانــۀ غمت مِـی جـنـت نمی‌خــورد           سرگشتـۀ تو با سر و سامان چه می کند

از پــرتـو جــمـال تـو نــور آفريـده انـد           وز صوت دلـنشين تـو صور آفريده اند

غم را بـراي هجر تو، بر بزم وصل تو          عشق و صفا و شادي و شور آفريـده اند

هـوای سیـنه ام تنـگ است، برگرد           نفس بی رنگ بی رنگ است، برگرد

زمین روی مدارش نیست، انگار..           دو تا پای زمان لنـگ است، برگرد

بیــا که بی رخ تو طاقــتـی نـدارم من           به غیـر دیــدن تو حـاجــتـی ندارم من

گــل همیشه بهـارم تو هـستی و بی تو           به سِیر باغ و چمن رغبــتی ندارم من

به گریه های بدون صدا دلم تنگ است           قسم به نـدبـۀ «آقا بیا» دلـم تـنگ است

ستـاره می چکـد از خلـوت شبـانۀ من            به وسعت همۀ گریه ها دلـم تنگ است

تا ببینیم تو را چـشـم به راهیــم هــنوز          آرزومنــد لــقـای رخ مـاهـیــم هــنـوز

جمعه ها هفته به هفته پی هـم میگذرد          از غم دوری تو شــعــلـۀ آهــیـم هنوز

زبـان الـكن من قـاصر از بيـان فـراق           چه گويمت كه چه كرده به من زمان فراق

هرآنچه درد و بلا در جهان وهستي بود           نشـسته بر تن و جانم ز كـاروان فراق

بدون تــرک گنـه انتـظار بی معـناست           امیــد دیــدن روی نـگـار بی معنـاست

تمام زنده دلی ها ز اشک نیمه شب است           بدون فیض سحر درک یار بی معناست

یک‌ شب رسد که شام فراقت سحر شود           خورشید عارضت، ز حرم جلوه‌گر شود

با طـول غـیـبـتـت، نشـود کـم امیــد ما           این روزگــار تلخ، زمــانـی به سـر شود

کدام جمعه، دعـا مستجــاب خواهد شد؟           مسیح عـاطفه پــا در رکـاب خـواهد شد

کـدام جمعــه ز عـطـر بهشتیِ گـل یـاس           بهار، غـرق شمیــم گـلاب خـواهـد شد؟

بیا كه دستِ زمین را به آســمان بــدهی           به جسمِ مُردۀ این روزگـار جــان بدهی

دوباره جمعه ای آمد كه بازبی توگذشت           بگو ز مــأذنــۀ كعــبه كِی اذان بـدهـی؟

در کـلاف اضطرابـم سرنـخی پـیـدا نشد           دستی از جنس خدا؛ عقده گشـای ما نشد

دفن شد درسینه ام احساس زیبای وصال           خواستم طوفان کنم در عـاشـقی؛ اما نشد

برگــرد ای تــوســل شـب زنـده دارهــا           پایان بــده به گــریــۀ چـشــم انتظــارها

از یک خــروش نــالـۀ عشــاق کـوی تو           حــاجت روا شــونـد هــزاران هـزارها

ای بـاغ جـنّـت از گــل روی تو آیــتــی           بگشای رخ که نیست به از این عنـایـتی

گر آسمان صحیفه شـود نخــل ها قــلــم           نــبـود کــتـاب مـنـقـبـتـت را نـهـایــتــی

دلــم هـواي تـو كرده بيــا تو چاره نمـا           رسيده جان به لب ازهجر دمي نظاره نما

دلم ز هجر تو هر دم نگر كه طوفاني است           كرم نمـا و خمـوشش به يك اشـاره نمـا

چندی ست از پــیالۀ غــم آب میخوریم           مانند چشمه از نـفـس خویـشـتـن پُــریم

تو صاحب دلی و فــراموش کــرده ایم           این جــام را  به ســاقی میـخانه بسپریم

روزگـاری رفـتـه و از یـار دور افتاده ام           من ازآن گل بس که هستم خوار؛دور افتاده ام

کاش مانند دلم سـاکن به کــویش می‌شدم           هم ز دل هم از شه دلــدار؛ دور افتاده ام

افسوس که عمری پی اغیــار دویــدیــم           از یـار بمانــدیــم و به مقصد نــرسیدیم

سرمایه ز کـف رفت وتجــارت ننمودیم           جــزحسرت و انــدوه، متـاعی نخریدیم

^{هـميـشه اين دل من پُـر تـوان نـمی مـانـد           بـيا كه در تن من بی تـو جـان نمی مـاند}

^{طفـيل خاك تو هستم مـرا به خود مگذار           گر اين شـود كه دلـم را امـان نمی مـاند}

ستــاره بـاز بـه دامـان شب دویـد، بــیا           سرشک شوق ز چشمان شب چکید بیا

فروغ نقــره ای مـه به گرد خـیـمۀ شب           کــشیــد هـالـه ای از پـرتـو امــیـد، بـیـا