اشعار

غارتگران گـلبرگ گل ها را شکستـند            آلالـه هـای سـرخ زیـبـا را شکـسـتـند

با آه و حسرت یک شبـی اندر مـدیـنه            گـنـجـیـنـۀ عشق و تـمـنـا را شکـستند

تـمـام شـمـع وجـود تـو آب شـد مــادر            دعـای نـیـمـه شبت مستجاب شد مادر

گل وجود تو پرپر شد و به خاک افتاد            بهـشـت آرزوی مـا خـراب شد مــادر

مـن بــا دم تـیـغـم شـهــادت آفـــریــدم            در فتح خـیـبر قـلب مرحب را دریـدم

چون کوه بنشستم به روی سیـنۀ عَـمر            مـردانـه آن خصم خـدا را سر بـریـدم

منم تنهـای تنهـا و تویی تنهـاتـرین یـارم           مرو مگذار تنهایم که من تنها تو را دارم

توهم جان علی هم حافظ جان علی بودی           چگونه پیکرت را در درون خاک بگذارم

غـمِ درون من از لـرزش سخن پیداست           جـراحت دلـم از خـون پیـرهن پیـداست

کـبـودی تن این لالـه در حـجـاب کـفـن           شقایقی است که از برگ نسترن پیداست

بـایـد چـگـونـه بـشـکـنـد بغض گـلـو را           مردی که نـامش خـم کند پشت عـدو را

در چهره اش پیداست این غم را که زهرا           از او نهان کرده است چندین هفته رو را

گـل های عـالـم را معـطـر كرده بـویـت           ای آنكه میگردد زمین در جست و جویت

یادش بخیر آن روزها ریحان به ریحان           می چید پیغمبر بهشت از رنگ و بویت

 پخش سبک  

هــر دلی شیـدایـی زهــرا            هر سـری سودایی زهـرا

لاله های نـوحـه رویـد از            داغ عـاشـورایــی زهــرا

 پخش سبک  

امّ ابــیــهـا، آرامـشِ جـان، نــور دلِ حـضـرت طـاهـا

امّ ابـیـهــا، ای در غــم تــو شــعــلـه زده آتـش دلـهــا

 پخش سبک  

در شـأنِ تو نـازل شد از داور            انّــا اعــطــیــنـاکَ الــکــوثــر

ای دشـمـنـت تـا به ابـد ابــتــر            بــودی هـمـیـشـه یـاورِ حـیـدر

 پخش سبک  

مهربـان مـادرم، نـور عیـن توأم            دیده بگشا ببیـن، من حسین توأم

ای جوان مادرم، قد کمان مادرم

 پخش سبک  

خدایا چه تلخ است و سخت است،خداحافظی های امشب

شــروع غـریـبـیِ حیدر، شـروع صبــوریِ زیـنـب

 پخش سبک  

دار و ندار علی، ای کـوثر بی همتا            السلامُ علیکِ، یا صدّیـقَةَ الکُـبری

در حشـر و میـزان و روزِ وانفـسا            اِشــفَـعـی لـی یـا اِنــسـیَـةَ الـحــورا

 پخش سبک                         (به سبك خیال وصالت ربوده)

سلام ای عزیز پیمبر، سلام ای علمدار حیدر          تویی قدر و یاسین و انسان، تویی راز آیات کوثر

سلام ای شهید ولایت، همه هستی من فدایت          به جز غم ز دنیا ندیدی، الهی بـمیـرم برایت

گریه در دست گرفته است عنان را زهرا           ناله بُرده است ز کف تاب و توان را زهرا

بسته ای از چه تو بر روی علی دیدۀخویش           بــاز کـن پـنـجـرۀ بـاغ جـنـان را زهــرا

زهرای من که غصه تو را پیر کرده است           دردا چه با تو بـازی تـقـدیـر کرده است

تو سینه سوز دردی و من سینه سوزصبر           ما هر دو را زمانه زمینگیر کرده است

دنیاست چو قـطـره ایّ و، دریـا زهـرا            کی فرصت جلوه دارد ایـنجـا، زهــرا

قـدرش بود امروز نهـان چون دیـروز            هـنگـامـه کـنـد ولـیـک فــردا، زهــرا

زهـرا كه بود بـار مصیبت به شانه اش            مهـمان قـلب مـاست غـم جـاودانـه اش

دریاى رحمت ست حریمش، از آن سبب            فُـلـك نجـات تـكـیـه زده بر كـرانـه اش

دسـتم به دامـان کـسی که بـیـن کـوچـه            دسـتـش جــدا از دامـن مــولا نـمی شـد

جـان عـلـی مـرتضی در مشت او بود            او را زدنـد و بـاز مـشـتـش وا نمی شد

بیمارم و به سر زده سـودای مرگ را            دارم بـه هـر نـمـاز تـمـنـای مـرگ را

لـب بـسـت از تـرنّـم آمـیـن که زیـنـبـم            در گـریـه ام شنـیـد تـقـاضای مرگ را