اشعار

اینجا صدای بال مـلائک شـنیـدنی‌ست            در این حرم، کرامت محض تو دیدنی‌ست

آواز آب از دل فـــوّاره‌هــای حــوض            چون نغمۀ نسیم در ایوان شنـیدنی‌ست

در شهر مرا غیر شما کار و کسی نیست            فـریـاد اگـر هم بکـشم دادرسـی نیست

یک عـمر از این بام به آن بام پـریـدم            حالا که به بام تو رسـیدم نفـسی نیست

صبحی دگر می‌آید ای شب زنده‌داران            از قـلـه‌هـای پُــر غـبـار روزگــاران

از بی‌کـران سـبـز اقـیـانـوس غـیـبت            می‌آیـد او تا ساحـل چـشـم انـتـظاران

نـورانیت اشک غـمت را عدمی نیست            غمخوار تو را بهتر از این غم نِعَمی نیست

هر چند که هم عصر غمم، خانه به دوشم            در سینه ولی جز غم ارباب، غمی نیست

نگـذار که در حـسرت بـسیار بمیرم            در روضهٔ گـودال، تو بگـذار بمیرم

جانی طلب توست، بگیرش نگرانم!            تـرسم همه این است بـدهکـار بمیرم

پخش سبک  

هستی مثل خورشید؛ بر فراز منبر            جای غـير تو نیست؛ مـنـبر پیـمـبر

خـیره می‌شه همه چشما؛ باز به لبای مطهر

ای اهل دنـیا! بـعـثـت خـون را ببینید            شب‌های ایـرانِ دگـرگـون را ببـیـنید

دیـروز بـا امـروزمـان تـوفـیـر دارد            دیـروز را دیـدیـد اکـنون را بـبـیـنـید

چنان لبریز از علم است لب‌های سخندانش            که انگشت فقاهت می‌مَکد طفل دبستانش

بنازم قـدرت علـمی "قال الصادق" او را            که در دنیا تمام فرقه‌ها هستند خواهانش

فـسـرده‌انـد چـرا جــان‌ پُـر بـهـایـت را            شـکـسـتـه‌انـد چرا حُـرمـت عـبـایت را

سـر نــمـاز تـو نـاگـه، هـجـوم آوردنـد            بـهـم زدنــد هــمـه ذکــرِ رَبَّــنــایـت را

به گِردش اختران و کهکشان تازه‌ای دارد            ببین خورشید حق را آسمان تازه‌ای دارد

خوشا از راه‌های آسمان با او سخن گفتن            بیا بـشنو کـلامش را بـیان تازه‌ای دارد

تنها نسوخـت از شرر زهـر حـنجـرت            آتش رسید بر جـگـر و جـسم لاغـرت

یکبار غرق خون لبت از زهر شد ولی            عـمری چـکـید خـون‌دل از دیـدۀ ترت

در تاب رفت گرچه از آن زهر بی‌امان            تشتی طلب نکرد که ریزد جگر در آن

شـیـخ الائـمه سـاکـت و آرام و بی‌صـدا            در کـنج خانه چشم فـرو بست از جهان

به صبح مطلع صدق آفتاب عیسی دم            که بود خاک رهش کحل دیـده عـالم

امام کعبه نشین جـعـفـر فـرشته‌نشان            خلیل خضر خلف صادق خلـیفه خدم

نـه رواقی، نـه گـنـبدی، حـتی            سنگ قبری سرمزار تو نیست!

غـیـر مُـشـتـی کـبـوتـرِ خـسته            خادمی، زائری، کنار تو نیست

کـوچـه‌هـای مـديـنـه تا لبـریز            از شـمـیم محـمـّدی شده است

به تن شهـر باز گـشته حـيات            غرق در رفت و آمدی شده است

انگـار بین نـور نگـاری نـشـسـته است            در پشت پرده آیـنـه‌داری نـشـسته است

بالای طاق عرش، شُعاری نشسته است:            در مکتب تو طفل فـراری نشسته است

شـشـمین سورۀ صحیفۀ عـشق            رزق هـفت آسـمان به دستانت

منبرت بر فـراز نُه فلک است            دانـش بـی‌کـران بـه دسـتـانـت

گرچه در خاک رفت، پیکر تو            دیگـر از تن جـدا نـشـد سر تو

دود آتش ز خـانـه‌ات برخاست            پـشـت در جـان نـداد همسر تو

ایـن بــقــیــع غــریـب افــتـــاده            گـنـبدی پُر فروغ خواهد داشت

کـربـلایی شـود بـرای خـودش!            صحن‌های شلوغ خواهـد داشت

دوش می‌آمد و از ظلم برافروخته بود            مثل مـادر شده و خانه او سوخته بود

صادق آل محـمد که ز دانـش عـمری            گنج‌ها در دل این جامعه اندوخته بود