اشعار

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

فـارغ مرا ز رهگـذر صبح و شام کن            کار مـرا به گـردش چـشـمی تـمـام کن

بگـشای صفحه‌ای دگر از دفـتر جـمال            بیـتـی فـزون بر این غـزل نـا تـمام کن

سلام ای هـشتمین گـنجینۀ نور خدادادی            درود ای رحمت محض خدا بر هرچه آبادی

سلام ای حضرت خورشید؛ ای دریا؛ چه میگویم؟            عجب اوصاف پائینی؛ ز امر حق تویی هادی

آمـدم ای شـاه خـراسـان ســلام            تـاج سـر کـشـور ایـران ســلام

ای تن بی‌روح مـرا جـان سلام            تشنه‌ام ای حضرت باران سلام

عشق یعنی که به شوق تو به صحرا بزنم            بـه هــوای دل پـاک تـو بـه دریـا بـزنـم

عـشـق یـعـنـی بـشـوم آهــوی آوارۀ تـو            بـدهـم دل بـه صـدای خـوش نـقـارۀ تـو

دل از جهان بـریده؛ به اینجا رسیده‌ام            یک عـمر بال و پـر زدم اما رسیده‌ام

این قـطـعه با تمام زمین فـرق می‌کند            از فرش تا به عـرش مـعـلّی رسیده‌ام

دلا! بکـوش که گـرم سـرودنـش باشیم            خوشا که شاعر چشمان روشنش باشیم!

در آستین خراسان، شکفته خورشیدی‌ست            بیا که ذرّه‌صفت، دست و دامنش باشیم

شب سفر کرد از زمین و صبحگاهِ عید شد            حضرتِ باب الحوائج صاحبِ خورشید شد

چشمه‌ای بی‌انتها از زمـزم کـوثـر رسید            همسرِ موسی‌بن‌جعفـر با گُلی نوبر رسید

بـا بـادهـا آرام و نـامـحـســوس مـی‌آیـد            بوی خوشی از سمت و سوی طوس می‌آید

هنگام تطهیر است و باید دل به دریا زد            مـرداب تـا آغـوش اقــیــانـوس مـی‌آیـد

مست هستم از شراب ناب سقـا خانه‌ات            من خمارم من خمارم تا ابد در خانه‌ات

ساقی و ساغر، مهیا می‌شود میخانه‌ات            عیش و مستی جور شد اینک درِ کاشانه‌ات

باز هم دربـدر شب شدم ای نور سلام            باز هم زائـرتـان نیـستم از دور سـلام

با زبانی‌که به ذکرت شده مأمور سلام            به سلیـمان برسد از طرف مـور سلام

در هجوم جذر و مد بی‌کسی‌ها ساحلی            صحـن تو دریا و عـالم قـطرۀ ناقـابلی

چشم در چشم ضریحت عرض حاجت کرده‌ام            نیست بین بـنـده و ارباب اینجا حائـلی

پـرچـم سبـزت مرا تا آسـمان بالا کشید            نقش نامت را خدا بر صفحۀ دل‌ها کشید

دیدن صحـن و سرایت فخر اهل آسمان            چونکه حق نقش رُخَت بر گنبد مینا کشید

نشـستم خـانۀ یـاد تو را در دل بـنا کردم            خیالم را در آغوش حریم تو رها کردم:

«رسیدم بر در باب الجوادت غرق حاجاتم            برای هر کسی که خاطرم آمد دعا کردم

کار اعجاز تو را با چشم خود دیدیم ما            از درخت سیب تو انگور هم چـیدیم ما

ما کمی آغوش باز از محضرت می‌خواستیم            درب را با نیـت دسـت تو بـوسـیدیم ما

می‌کـشانم سوی درگاه تو جان خسته را            می‌گـشایم بر عطایت چشم‌های بسته را

می‌زنم پر با کـبـوترها به دور گـنـبـدت            می‌کنم راهی به صحنت این دل بشکسته را

با نگـاهِ لطفِ بی‌انـدازه‌ات اعـجـاز شد            بی‌سوادی در حرم آمد، غـزل‌پرداز شد

‌می‌شود حس کرد لبخندِ خدا را در حرم            هر زمـان آوایِ نـقـاره طـنـین‌انداز شد

هیچ‌جا چون مرقدت با خویش راحت نیستم            آمـدم زائـر بمـانم؛ فکـر حـاجت نیـستم

خوب می‌دانم خودت آورده‌ای مشهد مرا            من وگـرنه آنـقَـدَرهـم با لیـاقـت نـیـستم