اشعار

عــروج مـن و آسـتــان جــواد            قـنــوت مـن و آســمـان جــواد

مـن و خـلـوت لامـکـان جــواد            ســری دارم و سـایـبـان جــواد

از من گرفته همسر من خورد و خواب را            زهـر جـفـا ز جـان و دلم برده تاب را

وای از عـناد دختر مأمون که از جـفا            مـسـمـوم کـرد زاده خـیـر الـمـئاب را

ای که در چشـم ملائک نوری            شـجـر طـوری و نـور حـوری

دل شــیــدازدگـان را شـــوری            بس‌که در جود و کرم مشهوری

مرا از بین خواهد برد غم این اضطراب آخر            دعایم می‌شود درباره‌ات کی مستجاب آخر

بگو این دست‌های خسته‌ام از پشت ابرِغم            گره کی می‌خورد بر بارگاه آفتاب آخر؟

وقـتی از داغِ جـوان‌مـرگ خـبر می‌آید            گـاهی از دیـدۀ تـر خـونِ جـگـر می‌آید

دارد از طوس به بغداد گریبان صدچاک            پــدری بــر سـر بـالـیـن پــسـر مـی‌آیـد

جواد آنکه به نزدش سخا و جود گداست            جواد آنکه خدا نیست، خنده‌های خداست

جواد آنکه هم از کودکی امام شده است            شبیه حضرت عیسی و حضرت یحیاست

کارم به لـطـف تو به گـدایی نـمی‌رسد            بی‌تـو گـدا به نـان و نـوایـی نـمی‌رسد

وصف تو در خیال نمی‌گنجد ای بزرگ            تـنهـا مـقـام تـو بـه خـدایـی نـمـی‌رسـد

به احـتـرام تو، پـائـیـزهـا بـهـار شوند            کویرهای ترک‌خورده چشمه‌سار شوند

تو نور دیدۀ خـورشید هـشتـمین هستی            تـمـام آیـنـه‌هـا، با تـو بـی‌غـبـار شـوند

منم که باب نیازم، تویی که باب مرادی            چه خوش مقام عطایی! چه خوش امام جوادی!

منم نداری مـطلـق، تویی کـرامت بی‌حد            که آنچه خواسته بودم تو جز به لطف ندادی

کربلا گـفـتم، دلم لـرزید، گفتم: یا حسین            اشک روی گونه‌ام غلتید، گفتم: یا حسین

باد سـرگـرم نـوازش بود با گـلـبـرگ‌ها            باغبان هر شاخه گل را چید، گفتم: یا حسین

نخستین کس که در مدح تو شعری گفت آدم بود            شروع عشق و آغاز غزل شاید همان دم بود

نخـستـین اتفـاق تـلخ‌تر از تلخ در تاریخ            که پشت عرش را خم کرد یک ظهر محرّم بود

نگـاه خـیـره به در داشت تا خبر برسد            خـبـر از آمــدۀ تــازه از ســفـر بـرسـد

پدر همیشه امـیدش به یاری پـسر است            جواد کـوچکـش ای کاش زودتر برسد

دم «قالوا بَلَی» سر داد و اهدا کرد جانش را            به دست عشق هرکس داد بی‌پروا عنانش را

و اما عشق... آسان می‌نمود اول ولی آخر            بسی مشکل گرفت از سینه‌چاکان امتحانش را

درست آن‌گونه که با رقص تاک، انگور می‌ریزد            زمان گردگیری از ضریحت، نور می‌ریزد

مرا بیرون نکن از خانه‌ات هرچند می‌دانم            که دهقان، جنس نامرغوب خود را دور می‌ریزد

حـریم طـوس مگر طور وادی سیناست            که روی ماه رضا، جلوه‌گاه نور خداست

چو کعبه ساحت قدسش مطاف اهل یقین            رواق صحن نو و کهنه، مروه است و صفاست

هرکس  که در حریم رضا پا گذاشته            پـا در حـریـم عـرش مـعـلـی گـذاشته

خود را میان‌ آینـه‌کاری شکسته است            دل را میان صحـن و سرا جا گذاشته

آسمان بود از زمین در هر قدم نزدیک‌تر            روبرویت بودم و می‌شد حرم نزدیک‌تر

مثل عطر گل که می‌پیچد در آغوش نسیم            می‌شود عطر مسیحا دم به دم نزدیک‌تر

نخواهد ایستاد از جوشش این سرچشمۀ غیرت            که در رگ‌های ما جاری‌ست خونِ رهبرِ اُمَّت

میان خیلِ پاکانی که بیعـت‌کرده با اویند            شهـادت آمده این‌بـار تا با او کـند بیعـت

اگرچه خصم با خشمش همیشه روبه‌روی ماست            اگرچه صبح و شب تیغش به دنبال گلوی ماست

قسم بر آنکه نبض آسمان‌ها هست در دستش            شهادت افتخار ما؛ پریدن آرزوی ماست

چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»           نشسته بر زبان اهل ایمان، ذکرِ «یا حیدر»

به گوشِ اهلِ عالم می‌رسد این روزها بی‌شک           از ایران، از دلِ داغِ خیابان، ذکرِ «یا حیدر»