اشعار

خدا از سوز زهر کین تمام پیکرم سوزد            ز خونهای رسیده پشت حلقم، حنجرم سوزد

تـنم از آتش زهـر هُـشام آنقدر تب دارد            که خاک حُجره هم از شعله‌های بسترم سوزد

خشکی‌ام رفت و وصل دریا شد            سردی‌ام رفت و فصل گرما شد

فارغم از خـودم خـدا را شکر            آسـمـانـی شـدم خـدا را شـکـر

نگاه غرق غمت روضه‌های دلگیری‌ست            غروب کودکی‌ات، غصۀ سر پیری‌ست

کـتـیـبـۀ دل مـا، داغـدار مـاتـم تـوست            نوشته‌اش، غم ذی الحجه تا مُحرّم توست

هر غصه در برابرت از غصه آب شد            از بس که داغ‌های دلت بی‌حساب شد

عمری دم از مصیبت کرب و بلا زدی            قـلـبت بـرای زینب کـبـری کـباب شد

زندگی جاری‌ست در لحن دعایت تا هنوز            می‌رسد از منبر دانش صدایت تا هنوز

یادگـار تـوسـت تـأثـیـر زیـارت‌نـامـه‌ها            مانده بر سجاده‌هامان جای پایت تا هنوز

می‌نـویـسم که هـدایت شـده‌ام            بـاز مـرهـون عـنـایت شـده‌ام
می‌نـویـسـم بـه دعـای سـجـاد            مــادح نـــور امـامـت شــده‌ام

با عـناد و ناجـوانمردی و با تحـریم ما            دشمنت هرگز نخواهد دید ترس و بیم ما

“تا شهادت با ولایت” راه و رسم کوثری‌ست            مادر سادات فرمود این روش تعلیم ما

غـرق دردیـم، بگـو داغ مکـرّر برسد!            که مقرّب شده را رنج، فزون تر برسد!

دلمان کاسه خون است و به آغوش وطن            هر دم از مشهدِ مرغانِ حرم، پَر برسد!

مـائـیم و پی حـادثـه‌ای دربه دری‌ها            هر لحظه خبر می‌رسد از بی‌خبری‌ها

دل طاقت این داغ جگـرسـوز ندارد            برگرد و رهامان کن از این خون‌جگری‌ها

خوش آن‌روزی که با اذن خداوند            به دل‌خـواه پـیـمـبـر یافـت پیـوند

جهـان رحـمت و عـلم و کرامت            به دنیای جمال و عشق و عصمت

آسمان می‌خواند امشب، قدسیان دف می‌زنند            حوریان کِل می‌کشند و خاکیان کف می‌زنند

آسـمـانی بی کـرانی، عـاشـق دریـا شدی            آمــدی آئــیــنــۀ انــســـیــۀ حــورا شـدی

سحـر روی پلکِ تماشا نشـسته            سـرِشب به امـیـد فـردا نـشـسته

به امـیـد فـردا کـه دنـیـا بـبـیـنـد            خـدا پای وصل دو دریا نشسته

دلخـوشی یعنی خـدا را داشتن            در بهـشت لطف او جا داشتن

بـین سـیـنه حـبّ مـولا داشـتن            مـادری مـانـنـد زهـرا داشـتن

هزاران سال نوری قبلِ خلقت خلق شد زهرا            هزاران سال قبل از مریم و آسیه و حوّا
نفـهمـیدیم انـسـان است یا انسـیـة الحـورا            علی شد «باءِ» بسم اللهُ و زهرا «نونِ» اعطینا

کـلـبۀ عـاطـفـه‌ها داشت مـصفّـا می‌شد            همۀ ارض و سـمـا داشت مُهـیا می‌شد

حضرتِ خاکیِ محرابِ عـباداتِ سحر            راهـیِ سـاحـل آرامــش دریــا مـی‌شـد

هـزار نـقـشـه کـشـیـدیـد دام بـگـذاریـد            عـزیـز فـاطـمـه را تـشـنـه‌کـام بگذارید

هـمان عزیز که بعد از نـوشـتن نامـش            مـوظـفـیــد عـلـیــه‌ الـســلام بـگــذاریـد

ای چشمه‌سار بخشش و ایثار و جودها            ای ابــتـدای رشـتــۀ بــود و نـبــودهـا

خلق جهان، به امر خدا شد به خاطرت            سر مـنـشأ کـرامـت و بذلی و جـودها

هستـند کـریـمان دو عـالـم سرخـوانت            یکـبار نـخـورده‌ست گـره کـیـسۀ نانت

اصلا حـرم شـاه خراسان حرم توست            هر صحن که گشتیم در آن بود نشانت

طائر عـرشـم ولى پر بـسته‌ام            یـاد دلـدارم ولـى دلـخـسـتـه‌ام

آسـمانم بى سـتاره مانده است            درد، من را سوى غربت رانده است

به جایی رو نخواهم زد اگر اسمم گدا باشد            اگر رزقم به دستانِ جوادِ إبن رضا باشد

همان آقا که در آشوبِ هر کارِ گره‌خورده            قسم خورده می‌آید بهترین مشکل‌گشا باشد