کاربری جاری : مهمان خوش آمدید
 
خانه :: شعر
موضوعات

اشعار



مدح و شهادت امام هادی ( علی النقی ) علیه‌السلام

شاعر : محمد حسین علیرمضانی     نوع شعر : مدح و مرثیه     وزن شعر : مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن     قالب شعر : مربع ترکیب    

صحن و سـرایت بُـوَد کـعـبـۀ اهل ولا            رو بـه تـو آورده‌ام زادۀ خــیــرالـنـسـا
کیـست دهـد آبـرو
جز تو به هر بی‌نوا            بــوده‌ایـم از ابـتـدا بـر در بـیـتـت گـدا


وصف کرامات تو بُرده دل از سائلان
شاد شد از رحـمـتت دیـدۀ غـمـدید
گان

زنـده شـود مُـرده از نـام مسـیـحای تو            سرمـۀ چـشـم همه خـاک کـف پـای تو
آب حـیـات دلـم لـحـن شـکـر خـای تـو            خـون بـه دلـم آورد نـغـمـه و
آوای تـو
جامعه می‌گوید از غربت و تنهائی‌ات
ذکـر
لـب مـا شـده قـصـۀ شـیـدایـی‌ات

قصـۀ تنـهـایـی‌ات می‌رسـد از سـامـرا            بانگ هم آوائـی‌ات می‌رسد از سامـرا
نـالـۀ زهـرایـی‌ات می‌رسـد از سـامـرا            بـادۀ صـهـبـایی‌ات می‌رسد از سـامـرا
کـوی مصـفـای تـو
کـعـبـۀ اهل یـقـیـن
یک پر شالت بود رشتـۀ حـبل
المـتـین

هر کـه به کـویـت بـرد راه پی الـتـجـا            تـا بـه ابـد می‌شـود از کـرمـت پـادشـا
هر
که شـود مـاه من؛ بـا تو دمی آشـنا            ذکـر کــبـیـره شـود بـا دل او هـمـنــوا
دیـدۀ پُـر
اشک ما زائر تنـهـای توست
اشک جگر سوز ما یکسره بر پای توست

غربت جانکاه تو شاعر بزم غـم است            گریه بر اندوه تو تا به قیامت کم است
پشت فلک چون کمان پیش قد تو خم است            چشم من از داغ تو غرق غم و ماتم است
ای که ز داغت دل اهل سما خونجگر
تـا به ابـد می‌کـنـم دیـده به یـاد تـو
تـر

: امتیاز

مدح و شهادت امام هادی ( علی النقی ) علیه‌السلام

شاعر : عباس همتی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : قصیده

سخن از ظلمت و مظلومیت آمد به میان            شهر بـیداد رسـیده‌ست به اوج خـفـقان

از خــداونـد نـبـایـد اثـری بـاشـد اگــر            از دهان « مـتوکل» برسد صـوت اذان


بر لب منبر و مسجد، زده شد مُهر سکوت            مجرم است آن‌که برد نام علی را به زبان

راویان سلـسله در سلـسله در بند شدند            شیـعـیـانی مـتواری شده هـمپای زمان

بدعتی تازه بنا گشت از آن لحـظۀ تلخ            که مـزار پـسر شـاه نـجـف شد ویـران

دلـم از درد شکـسـته‌ست خـدا می‌دانـد            آه ایـن قـصـۀ جـانـسـوز نـدارد پـایـان

بـاز بـی‌وقـفـه بـه دریـا زده‌ام بـادا بـاد            نیـسـتم، نیـستم از عـاقـبـتـش دل‌نگران

جان به کف باید از اولاد علی دم زد و بس            »ابن سکیت» چنین راه به ما داده نشان

عقل دیگر سر عقل آمد و بی‌واهمه گفت:            قـلب بی‌دغـدغـۀ عـشق نـدارد ضربان

دهمین عشق بلافـصل! سلام ای دریا!            پاک‌تر از نفـس صبح سلام ای باران!

خود به خود پرده ز چشمان تو می‌رفت کنار            که حـقـیقت نشد از چـشم تو آنی پنهان

به حضورت به قدومت شده دلگرم زمین            به سحرهای سجود تو گواه است زمان

شرح و تفـسیر نگـاه تو کتابی‌ست جدا            جذبـۀ مـاه، پُـر از مهـر، وَ تیغـی بُرّان

از در «جامعه» هرکس به حقیقت برسد            غـفـلت جامعـه او را نـکـند سرگـردان

همگی دست به شمشیر، چه می‌فرمائید؟            آسمان منتظـر توست کران تا به کران

تو فـراتـر ز بـیـانـی به خـداونـد قـسـم            سخن شعر نبوده‌ست به جز «سَبقِ لِسان«

متن تاریخ فقـط گفت که مسمـوم شدی            هیچ‌کس هیچ نگفت اینکه چه بوده جریان؟

سامرا کُشت تو را نور تو خاموش نشد            سامری مانده و انگشت تحیر به دهان

غم دیدار حـرم کنج دلم جا خوش کرد            به دعـایی دل ما را به مرادش برسان

: امتیاز

مدح و شهادت امام هادی ( علی النقی ) علیه‌السلام

شاعر : سید پوریا هاشمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : ترکیب بند

عـلـی الـدوام‌ نمک‌گـیر دست خـوبـانم            چه سِرّی است در این رابطه نمی‌دانم!

سوار کـشـتی‌شان‌ می‌کنند سگ را هم            کنار نوح‌ که هستم چه غـم ز طوفـانم


فـقـط بـه دامـن آل عـلـی دخـیــل شـدم            اگـرچـه تـر شـده با هـر گـنـاه دامـانـم

سـلام حـضرت هـادی! سـلام اربـابم!            بگـیـر دسـت مـرا خـسـتـه‌ام پـریـشانم

به زیر دست شما تربیت شدم یک‌ عمر            همـیـشه نـان تو بـوده به زیـر دنـدانـم

بـیـا که‌ پـوزه بـمـالـم به پـات آقـا جان            مرا تو شـیـر حـسـابم‌ بکـن نه انـسـانم

دلـم‌ گرفـته بـرایت غـریب جـان دادی            برای مـادرتان باز روضـه می‌خـوانم

عـزا عـزا! جـگـر فـاطـمه شـرر دارد

عـلی شدن چـقدر رنج و دردسر دارد

مصیبت است که از دوستان جدا باشی            اسـیـر هـر شـبـۀ نـانـجـیـب‌هـا بـاشـی

دلت بـرای مـدیـنـه هـمـیـشه پَـر بـزند            ولی هـمـیـشـه‌ گـرفـتـار سـامـرا باشی

دعای اهل و عیالت به پادگان این است            که از جـسـارت سـربـازها رهـا باشی

عـزیـزکـردۀ زهـرا! نـبـیـنـم آقـا جـان            به روی خاک بیفتی و بی‌عصا باشی!

تو خورده ای به زمین گونه ات‌ چرا خاکیست؟!            بـرای آنـکـه عـزادار کــربـلا بـاشـی!

دلتشکست ولی شکرحق سرت نشکست            قـرار نیـست که با سنـگ آشـنـا باشی

قـرار نیست تنت را به نـیـزه‌ها ببـرند            قـرار نیست که بـر روی بـوریا باشی

مـیـان نـالـۀ تو کـف نـمـی‌زنـد احــدی            خدا نخواست که بین سر و صدا باشی

تمام اهل حرم خـانـه‌اند! پشت حجاب!            به فکـر غـارت پوشـیه‌ها چرا باشی؟!

چه روضه‌ها که نهان مانده است با زینب

بزن به سیـنـۀ خـود دم بگـیر یا زینب

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما با توجه به وجود ایراد وزنی و سکت موجود در مصرع اول بیت؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور رفع ایراد موجود و همچنین انتقال بهتر معنای شعر بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

تو خورده به زمین گونه ات‌ چرا خاکیست؟!            بـرای آنـکـه عـزادار کــربـلا بـاشـی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما با توجه به وجود ضعف محتوایی در عدم رعایت شأن اهل بیت؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور حفظ بیشتر حرمت و شأن اهل بیت که مهمترین وظیفه هر مداح است؛ بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

دلت ‌شکسته ولی بازهم سرت نشکست            قـرار نیـست که با سنـگ آشـنـا باشی

مدح و شهادت امام هادی ( علی النقی ) علیه‌السلام

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

دارد امـیـد که دردش به مُـداوا نکـشد            با چنین درد غمش کاش به فردا نکشد

زهر خورد و جگرش سوخت لبش را سوزاند            چه کـند از دل اگـر نـالـۀ زهرا نکشد


بـارِ اول که در این خـانـه نـبـوده امـا            کاش می‌شد به کـنـارِ پسـرش پا نکشد

سینه وقتی که بسـوزد نَفَـست می‌گیرد            نیست امـیـد که کـارش به تَـقَـلا نکشد

پسرش چاک گریبان زده بر بالـیـنـش            چه کـند دسـت اگر بر سـرِ بـابا نکشد

ظرفِ آبی به لبش دید فقط گفت حسین            نَـفَـسی نـیـست اگر وای حـسـینا نکشد

کربلا آب رسید و به زمین اما ریخت            خواست نامرد که یک آه هم آقا نکشد

دست خواهر به سرش، داشت دعایی شاید            لـحـظـۀ آخـرِ او کـار به دعـوا نـکـشد

ضربـه‌ها اینهمه بر صورت آقـا نزنید            هیچ کس نیست که یک تیغ در اینجا نکشد

شـعـلـه اُفـتـاده به دامـانِ یـتـیـمـی امـا            می‌دَود تا که کسی گیسوی او را نشکد

بیـشـتر می‌شـود آتش اگر اینـقـدر دَوَد            عمّه ای‌کاش که این شعله به بالا نکشد

می‌بَرد هرچه دلش خواست حرامی باشد            کاش فـریـاد سـرِ دخـتـر نـوپـا نـکـشد

خوب شد بود عمو بر سر نیـزه تا که            حالِ این خـواهرِ تنهـا به تمـاشا نکشد

: امتیاز

مدح و شهادت امام هادی ( علی النقی ) علیه‌السلام

شاعر : محمود اسدی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

اگر ز زهـر جفا سوخت نازنین بدنت            شکر خدا که نیـزه نخـوره‌ست بر تنت

ندید پیکـر تو زخـم و، سر بـریده نشد            ز سم اسب نگـشته است پاره پیرهنت


ز سوز زهر و عطش بال و پر زدی اما            ندیـد خـواهر تو لحـظه‌ای نفس زدنت

هـزار شکـر بـرایت کـفـن مـهـیـا بـود            حصیر مردم صحرا نـشین نشد کـفنت

عدو به مجلس می خواره‌ها تو را آورد            ولی به خنده نزد چوب بر لب و دهنت

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما با توجه به وجود ضعف محتوایی در عدم رعایت شأن اهل بیت؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور حفظ بیشتر حرمت و شأن اهل بیت که مهمترین وظیفه هر مداح است؛ بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید

اگر ز زهـر جفا سوخت نازنین بدنت            ولیک نیـزه نخـورده به استخوان تنت

سرود ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : ناشناس نوع شعر : سرود وزن شعر : قالب شعر : غیرکلاسیک (سرود،زمزمه،نوحه)

پخش سبک  

سر زد طلوع رحمت از طور الهی            آمـد به دنـیـا پـنـجـمـیـن نـور الـهـی

دلهای یاران، خوشحال و شاد است            این نـور چـشـمِ، زیـن الـعـبـاد است


آمد عزیزِ، زهرا و حیدر            الله اکــبـــر الله اکــبــر...

الله اکـبـر الله اکـبـر؛ الله اکـبـر الله اکـبـر

***********************

ماهِ رجـب زینت گرفته از وجودش            قربانِ دستانِ کریم و لطف و جودش

بر هر دو عـالـم، سـرور خوش آمد            مـولا و عـشـق و، دلـبـر خـوش آمد

آمد شفـیعِ، فردای محـشر            الله اکــبـــر الله اکــبــر...

الله اکـبـر الله اکـبـر؛ الله اکـبـر الله اکـبـر

***********************

ای نـور چشمِ فاطمه بر ما عطا کن            ما را دعـا کن، عبد درگـاه خـدا کن

ای راه عــشــقــت، راه ســعــــادت            نــام تــو بُـــردن، مــا را عــبـــادت

اُنظُر اِلَـینا، ای نـور داور            الله اکــبـــر الله اکــبــر...

الله اکـبـر الله اکـبـر؛ الله اکـبـر الله اکـبـر

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : عادل حسین قربان نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

نـور؛ وقـتی اولِ ماهِ رجـب سر می‌زند            عاشق انگاری، به سویِ دلبرش پَر می‌زند

ملتمس؛ امید دارد، حسرتش بیهوده نیست            خانۀ خورشید را تا صبح، گر در می‌زند


عشق، یعنی: عاشقی فارغ زِ غوغای جهان            رویِ لوحِ سینه‌اش، نقشی زِ دلبر می‌زند

تا ببـیـند رویِ صاحب‌خانه را، امیدوار            می‌زند در را؛ نشد وا، بارِ دیگر می‌زند

"يَا مَنْ أَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ" گفتم، بعد از آن            دیدم از شرقِ دلم، خیری عیان سر می‌زند

دل سپردم بر نگاهش، نیک می‌آید جواب            هرچه دارد این گـدا، فالِ مکرر می‌زند

ایها الـباقـر! اَلا ای پنجـمـین نـورِ خـدا!            قلبِ من، با عشقِ تو، تا روزِ آخر می‌زند

: امتیاز

سرود ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : رضا یعقوبیان نوع شعر : سرود وزن شعر : قالب شعر : غیرکلاسیک (سرود،زمزمه،نوحه)

پخش سبک  

یثرب دوباره گشته است پُر ز شور و شادی           گوید با شور و با شعف؛ نکته‌ای منادی

گلی ز گلزار دین؛ ز لطـف حق وا شده           نـور خـدا سـاجـدین؛ بنـگـر که بابا شده


حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

در آسـمان دین حق؛ ماهی گشته ظاهر           عالم هستی روشن از؛ شمس روی باقر

مـاه مـنـوّر رسـید؛ گـل مـعـطـر رسـیـد           بـاقـر گـل فـاطـمه؛ ز نسل حـیدر رسید

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

مدینه امشب پُر شد از؛ نـور حی سرمد           از مـقـدم پـنـجـم ولی؛ دومـیــن مـحـمـد

پیچیده عـطر جنان؛ زیبا گـلی شد عیان           ز مـقـدم پـاک او؛ صفـا گـرفـتـه جهـان

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

امشب در عالم زد قدم؛ پنجمین مه دین           معنی آیـات مبـین؛ نور و فجر و یاسین

پنجم گل عصمت است سرتا بپا رحمت است           نام گل ساجدین؛ بر شیعیان عزت است

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

شد بر حسن نور عین؛ این گـل ولایـت           تمـام هـستی حـسین؛ پـا به سر عـنـایت

پیـچـیـده هر جا خبر؛ داده ولایت ثـمـر           بر ساجدین هدیه‌ای؛ داده خـدا گل پـسر

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

فاطمـۀ بنت حـسن؛ بـوسه زد به رویش           چارم گل باغ ولا؛ مست عطر و بویش

مدینه شد غرق نور؛ گشته چو وادی طور           ز مقدمش هرکجا؛ پیچیده عطر حضور

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

ای بـاقـر عـلم نـبـی؛ عـاشـق تو هـسـتم           در شب میـلاد بگـیر؛ از کـرم تو دستم

آمـدم از لـطـف تـو؛ بـه درگـه تـو پـنـاه           عـزیـز آل رسول؛ بر سائـلت کن نگـاه

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

ذره‌پروری از ازل؛ بوده خلق و خویت           ای پنجمین نـور خـدا؛ دست من بسویت

شرمنده امشب من از؛ احسان باقر شدم           از لطف خاص خدا؛ مـهـمان باقـر شدم

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

شکـرلله گـردیـده‌ام؛ ریزه‌خـوار خوانت           در شب مـیلاد شـما؛ گـشـته مـیـهـمانت

ای رهـبـر بی‌حـرم؛ من سـائل این درم           بر سـائـل روسـیـه؛ لطـفی نـما از کـرم

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

***********************************************

کجـا روم از درگـهت؛ من کـسی ندارم           هستی تو از لطف خدا؛ نـور قلب زارم

ای پـسر فـاطـمه؛ تـویی همه هست من           به حق مادر بگیر؛ از کرمت دست من

حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد؛ حضرت باقر مدد

: امتیاز

مدح و مرثیۀ امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : محمود ژولیده نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن قالب شعر : مربع ترکیب

خدا را مغفرت خواهی، بیا در مکتب باقر           نبی را هر صفت خواهی، بیا در مکتب باقر
علی را مرحمت خواهی، بیا در مکتب باقر           زلالِ معرفت خواهی، بیا در مکتب باقر


بزن زانوی تکریمش، که او مولاست عالم را
سِزد تسلیم و تعظیمش، که دلبند است خاتم را

ز سر تا پاست بالایش، شبیهِ مصطفی جدش           ز پا تا سر تولایش، شبیهِ مرتضی جدش
جمالِ وجهِ سیمایش، شبیهِ مجتبی جدش           جلالِ عالم آرایش، چو
شاهِ کربلا جدش

مُزین شد چه فرخنده، ز سرمد نام نیکویش
بـنـامِ نـامیِ جدش، محـمد نام نـیکـویش

صفاتِ حضرت داور، نشانِ حضرت باقر           همه اوصافِ پیغمبر، از آنِ حضرت باقر
ولای ساقی کـوثـر، توانِ حضرت باقر           علـوم اول و آخر به جانِ حضرت باقر

شکافد علمِ سرمد را به اذنِ حضرت زهرا
همه علمِ محمد را به اذنِ حضرت زهرا

چه تبـیین‌های زیبایی، ز آیات خدا دارد           چه تشبیهات یکتایی، ز کشتیِ ولا دارد
چه تعبیرات غوغایی، به وصف کربلا دارد           چه شاگردان والایی، به دانشگاهِ ما دارد

تمامِ حوزه‌های علمیه، مرهون او هستند
و دانشمندان‌های ما همه، مدیون او هستند

در ایامی که حتی، یک سخن از دین نبود اصلاً           نشان در امتِ اسلام، از آئین نبود اصلاً
بجز بر قدرت و ثروت، ز کس تمکین نبود اصلاً           سخن از دین و دینداری، بجز تزئین نبود اصلاً

ز فرصت بهره برداریِ کامل کرد، اعجازش
شکافِ جامعه دید و شکافِ علم شد رازش

خدا را با دعا و استغاثه خواند، هر گاهش           پر از شور و نوا شد، هر مناجاتِ سحرگاهش
چنین شد ترجمانِ حضرتِ سجاد، هر آهش           برای صادق آل عـبا، هموار شد راهش

در آن دورانِ وانَفساه، تا دشمن به خود آید
علَم را بر فرازِ قله‌های عِلم و ایمان زد

علَم زد بر فرازِ عرش، توحید و ولایت را           جهانی کرد، ایمان بر نبوت را، هدایت را
ترنّم کرد در دلها، امامت را، درایت را           چنین است انقلابِ علم و دین، شرحِ حکایت را

علومی که شروعش از دلِ گودال می‌جوشد
هنوز از حنجرِ خونِ خدا تا حال می‌جوشد

از آنروزی که دانش، نیزه باران، سنگ باران شد           نزولِ قطره‌های علم، در رگهای یاران شد
چه سِری بود هر فرهیخته، از سربداران شد           از آن اَسرار، جامی روزیِ پیر جماران شد

قسم بر بنـدگیِ بی‌نظـیرِ حضرتِ زینب
تمامِ تشنگان معـرفت شاگرد این
مکتب

زلالِ معرفت خواهی، به درسِ کربلا بنگر           هدایت را به زیز دست و پا، غرقِ بلا بنگر
ولایت را به روی نیزه، از غم مبتلا بنگر           حقیقت را بزیز چکمه، با قالوا بلا بنگر

اسیری را ببین، بانوی حق بر اُشترِ عریان
غریبی را ببین، سلطان دین در یک طبق گریان

همینجا می‌شود پیدا، دلیل پرچمِ روضه           که روشن میشود بر ما، چراغِ ماتمِ روضه
و باید پُر شود هر جا، نوای پُر غمِ روضه           منا را کرد عاشورا، امامِ مَحرمِ روضه

همیشه یادِ ما باشد، که باید روضه‌ها باشد
به هر کوی و به هر برزن، صدا نوحه‌ها باشد

صدای روضه اول بار نیز، از قتلگاه آمد           صدای خواهری از دشتِ خون، از خیمه‌گاه آمد
صدای دختری با عمه‌ها پُر سوز و آه آمد           صدای مادری بر پیکری غرقِ نگاه آمد

مَبر رَأسِ حسینم را، مَکِش خنجر به این حنجر
کمی آبش دهید این تشنه لب را، پیشِ پیغمبر

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : محمود یوسفی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفاعلن مفاعلن مفاعلن مفاعلن قالب شعر : مربع ترکیب

چه خوب شد که روی خاک مُرده پا گذاشتی            خوش آمدی قدم به روی چشم ما گذاشتی

چه منـتّی سـر قَـدَر، سر قـضا گذاشتی            تویی که پـای جای پـای انبـیا گـذاشتی


تو را که آفرید حق به خویش گفت آفرین

تو آمدی و خنده شد نصیب زین العابدین

تو آمدی که کامل از کمال تو شود کلام            رسانده جابر از رسول حق به جانبت سلام

نشسته در رگ تو خون نافذ دو تا امام            در این مقام هیچکس نگشت با تو هم مقام

صفا گرفـته خانه امامت از حضور تو

تو آمدی مدینه غرق نور شد ز نور تو

تو از تـبار فـاطـمه تو معـنی صداقـتی            تو از شکوه مرتضی تو وارث شجاعتی

تو از حسینی و حسن تو جلـوه امامتی            رجب مرجب از تو شد تو چشمه هدایتی

تویی که مـثل نـور سمت آیـنه شتافـتی

تویی پیـمبری که نیل عـلم را شکافـتی

عزیز زین العابدین هزار جان فدای تو            هـمه زمـیـنـیان و آسـمـانـیـان فـدای تو

و پیر و کودک و جوان و نوجوان فدای تو            به هر مکان و هر زمان و هر زبان فدای تو

فـدای تو که پنجـمین چراغ آل احـمدی

فـدای نـام پـاک تو که دومـین محـمدی

نگاه کن که یک به یک همه مسافر توأیم            کجـا بـدون زائـری تـمـام زائـر تـوأیـم

هـمه به زیـر دِین قـال قـال باقـر توأیم            اشـاره کن بـبـین که بـنـده اوامـر توأیم

قیام ما قعـود ما ز برکت قـنوت توست

هزار مطلب نگفته در دل سکوت توست

بـنـا کـنـیم عـاقـبت بـقـیـع، گـنـبـد طـلا            برای تو ضریح و مرقـدی شبیه کربلا

که دور آن نشسته‌اند یک به یک فرشته‌ها            چه صحنه‌ای‌ست صحن تو کنار صحن مجتبی

فـدای غـربت تو ای نهفـته در دل بقیع

فـدای غـربت تو ای چراغ محفـل بقیع

: امتیاز

مدح و مناجات با امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : حسن کردی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : مربع ترکیب

روشـن جـهـان ز نـام تو یا باقرالعلوم            نشناخـت کـس مـقـام تو یا باقـرالعلوم
هـستـیـم مـا غـلام تـو یا بـاقـرالعـلـوم            مـؤمـن به هر کـلام تو یا باقـرالعـلوم


عمری‌ست درس عشق در این خانه خوانده‌ایم
نـور کـلام تـوست اگر شیـعه مانده‌ایم

روشن‌تـرین سـتـارۀ دنـیـای مـعـرفت            ای در حـدیث ناب تو دریـای معرفت
در محضر تو ای گل رعنای معرفت            زانو زده جـهـان به تمـاشای معـرفت
مهـر
تـو بـوده است صراط جهـانی‌ام
مـدیـون بـاقـر اسـت هـمه زنـدگانی‌ام

ما پـای مـنـبرت به سعـادت رسیده‌ایم            مـا با تـوأیـم اگر به هـدایت رسـیده‌ایم
هستـیم زنده چون به ولایت رسیده‌ایم            دنبـال نـور عـشق به هـیأت رسیده‌ایم
علم از
کلام توست نفس می‌کشد هنوز
آری به
نام توست نفس می‌کشد هنوز

غـرقـنـد اهـل عـلـم به دریـای منبرت            چون قطره‌ای‌ست علم همه پای منبرت
نـوری جهـان نداشـته منـهـای منبرت            ما را بـبـر هـمیـشه به ژرفای منبرت
ای سـایـه‌سار جـنّـت
الاعـلا بقـیـع‌تان
مـحــراب آسـمـانـی دنــیـا بـقـیـع‌تــان

ای آبــروی عـلـم، جـهـان وام دار تـو            حـرفی نـداشـتـنـد بـزرگـان کـنـار تـو
پـایـان نـداشت مـعـرفـت بی‌غـبـار تو            خـورشـید شـمـع سوخـتۀ بر مـزار
تو
دسـتی بکـش به شـانۀ بی‌تـکـیه‌گاه ما
خـورشید باش مثل هـمیـشه به
راه ما

رؤیـا شـده مـدیـنـه و صـبـح زیـارتت            مـا را بـبـر به دیـدن شـرح کـرامـتت
دلـتـنـگ گـشـتـه‌ایـم بـرای سـخـاوتت            قـربـان فـصل فـصل غـم بـی‌نـهـایتت
خـون گـریه‌های کرببلا یادگار
توست
در ما صدای کـربـبلا یـادگـار توست

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : سید‌ هاشم وفائی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : مسدس

پیک شادی به شادمـانی گفت            آفـرینش دوباره پُر شوراست

در سپـیـده دم طلوع و ظهور            آسمان و زمین پُر از نور است


نور صبح از سپیده علم است
این سـپـیـده پـدیـده عـلم است

شـب‌نـشـیـنـان عـالـم ملکـوت            همه سـوی زمین نگـه کردند

روی دامـان مـهـر مـه دیدنـد            کسب نور از فروغ مه کردند

روز میلاد ماه خورشید است
روشن این مه زنور توحید است

همه عـرشـیان به هم گـفـتـنـد            سـیـد الـسـاجـدیـن گـلـی دارد

تا که شـکـر خـدا بـه جـا آرد            در مـصــلا نــمــاز بـگــذارد

همه این شوق وشور را دیدند
سِــرّ الله و نــور را دیـــدنــد

همه اصحـاب مـعـرفت دارند            شـوق بــشـنـیـدن کـلام تـو را

با شکوه و به احترام و وضو            روی لـب می‌بـرنـد نام تو را

ای ز وصف و ز مدح بالاتر
گـفـته بـر
تو سـلام پـیـغـمـبـر

ای که بر رهروان علم و شرف            گـنج عـلم و شـرافـت آوردی

تو به کانون عشق و مکتب علم            در فـضـیـلـت هـشــام آوردی

مـکـتب تـو فـقـیـه پـرور بـود
دانـشت مهـر سـایه
گستر بود

هـرکه شـد تـشـنـه مـحـبت تو            جام عـشق و وفـا به او دادی

به کمیت و به حـمیری نوری            ز ســــحـــرگـــاه آرزو دادی

هرکه مهر شما محبت اوست
سـنـد افـتـخـار
خـدمت اوست

من کـه از سـاحـل محـبت تو            رو بــه دریــای جــود آوردم

بـر تـو و خـانـدان اطـهـر تـو            احــــــتـــــرام و درود آوردم

به «وفـائی» تو الـتـفـاتی کن
نذر مسکـین خود زکـاتی کن

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : ترکیب بند

جلـوه می‌بـارد از جـمالِ علی            جذبه می‌جوشد از جلالِ علی

همه خـیـراتِ آسـمان و زمین            نـوشِ جـانِ عـلـی و آلِ عـلی


هرچه دارد خدا به خاطر اوست            هر چه دارد خـدا حلالِ عـلی

مرتـضی را چه کار با عـالـم            هست عـالـم فـقـط وَبـالِ علی

ای نفس‌هات در خِصالِ صدوق            ای بزرگی‌ت از خِصالِ علی

همـۀ حـرف توست قـالَ نـبی            همۀ حـالِ تـوسـت حـالِ عـلی

آمـدی تا که بـا تو ما بـرسـیـم            ما همه مـیـوه‌هایِ کـالِ عـلـی

لطف زهـرا تو را به ما دادند            از کَـرَمـخـانـۀ عـیــالِ عــلـی

شب شب عشق آفرین، علی‌ است
شبِ لبخندِ پنجـمین علی است

ای نــمــازِ مــطــهــرِ زهــرا            سـجــده‌هـای مـعــطـرِ زهــرا

خـیـره‌ای خـیـره بر مقـاماتش            مــثـلِ قــابـی بــرابــرِ زهــرا

می‌وزد در هـوای گـیـسـویت            عـطـرِ گل‌هایِ قـمصرِ زهـرا

آســمـانـی و مــژده‌ات را داد            به زمـیـن‌هـا پـیـمـبــرِ زهــرا

بیخودی نیست فـاطمی هستی            پُــری از نــورِ کـوثـرِ زهــرا

مـی‌زنـد مــوج در احـادیـثـت            جـلــوه‌هــای مُــکــررِ زهــرا

بـا شـمـا جـبــرئـیـل نــامِ مـرا            مـی‌رسانـد به محـضرِ زهـرا

فاطمه عاشق همین علی است
شبِ لبخندِ پنجمین عـلی
است

ای طـلـوعِ عـلـی‌الـدوامِ حسن            آفــتــابِ بــلــنــدِ بــامِ حـســن

جـابـر آورده‌ات سـلامِ رسول            مـادرت گـفـته‌ات سـلامِ حسن

می‌رسـنـد از تـبـارِ مادری‌ات            هـفت مـعـصوم بر امام حسن

حـسـنـی‌زاده‌ای از آلِ حـسـین            ای حـسیـنی‌تـرین کـلامِ حسن

دست تو دست مجـتـبای کریم            به تو زیـبـنـده است نامِ حسن

به عـمـویت ارادتت پـیـداست            در بـقـیـعی به احـتـرامِ حـسن

چـارتا مـجـتـبـی کـنارِ هـمـید            ای تــمـامِ شــمـا تـمـامِ حـسـن

هم حسن هم حسین این علی است
شبِ لبخندِ پنجمین عـلی است

ای محـمـد ترین دعایِ حسین            دومـین احـمـدِ حرایِ حـسـین

آمـدی تـا بـه انــتــهـا بــرسـد            امـتـدادی از ابـتـدایِ حـسـیـن

از پــدر ارث بُـرده‌ای، داری            به سرِ شـانـه‌ات رَدایِ حـسین

آنکه روزی “حسینُ مِنی “گفت            گفت مثلَش تویی برایِ حسین

ای عـلــی اکـبــرِ امــام شــده            اکـبـرِ بـعـدِ کـربـلایِ حـسـین

تـو حـسـیـنـیـۀ خــدا هـســتـی            با تو مانـدیم در هجایِ حسین

عشق دنبالِ آخرین علی است

شبِ لبخندِ پنجـمین علی است

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : سید روح الله مؤید نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : مثنوی

ای آسمان بخند که روز شکـفتن است            حرفی بزن که موقع اسرار گفتن است

از روی مـاه یـار، خـدا پـرده باز کرد            این ماه را به ماه رخش سرفـراز کرد


مـاه رجب مبارک از این نورسیده شد            قـرص قـمـر در اول این مـاه دیده شد

این جلـوۀ خـداست که روشنگـری کند            از عـاشـقـان مـاه رجـب دلـبـری کـنـد

این گل که از بهار گلستان احمد است            باشد ز نسل فاطمه، نامش محمد است

این ماه از دو جلوه به خورشید می‌رسد            این کعـبه از دو قبله به توحید می‌رسد

آیـات صبح در رخ او جـلـوه‌گـر شدند            فـرزنـدهـای فـاطـمـه او را پـدر شدند

مثل حسن تجلّی صبـر و کرامت است            مثل حـسین آیت عشق و شهامت است

تـا بـاقــر الـعـلـوم قـدم روی خـاک زد            علم از کمال علمی او سیـنـه چاک زد

دریـای بـی‌کـرانـۀ عـلـم است سینه‌اش            دل بُـرده از پیـامـبـران هم مـدیـنـه‌اش

هم نام احمد است و تجلالی حیدر است            بابی دگر ز شهـر عـلـوم پیـمـبر است

دانش غلام مکتب علمش به صبح و شام            بیـنش گدای خرمن حلمش عـلی الدوام

کرده است نـقـل او متـحـیر عـقـول را            جـابـر به او رسـانـده سـلام رسول را

لبخند او حکایتی از صبح صادق است            گـفـتـار او تـجـلـی قـرآن نـاطـق اسـت

هرجا که بحث علمیِ اصحاب منبر است            گـلـواژۀ روایت او حـرف آخـر اسـت

ما را هم ای بزرگ، حقیری حساب کن            در خانـۀ کـریـم، فـقـیـری حـسـاب کن

ما را دعـا کـنـید مـسلـمـانـتـان شـویـم            تا ریـزه‌خـوار سفـرۀ احـسانـتـان شویم

ای نـور چـشم فـاطمه هر چند ما بدیم            مـا دوسـت‌دار مــادرتــانــیـم از قـدیـم

در هـیـأتـیـم اگر دلـمان در به در نشد            بی‌گـریه بر حـسـین شب ما سحر نشد

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : محمد حسین علیرمضانی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : مربع ترکیب

امشب به جهـان آیۀ صبر و سحـر آمد            خـورشـید جهـانـتـاب علوم و هنر آمد
بر دامـن خـورشـیـد ولایـت قـمـر آمد            بر بیت عـلی جـلـوۀ فـتـح و
ظـفـر آمد


امشب شب میلاد و پر از شادی شور است
زیـبایی بیت عـلی از جلـوۀ نـور است
امـشب ز
سـمـا واژۀ پـاک طـرب آمـد            پـایـان جـمـادی شد و نـور رجـب آمد
ایـام فـرج گـشـتـه و پـایــان شـب آمـد            شـادی به مـیـان همه با تاب و
تب آمد
از
مـقـدم یـارسـت زمـیـن خُـلد مخـلـد
برخیز
بـبـین گـشته زمین طـور مجدد
ای فاطمه را اختر و ای مظهر احـمد            ای جـلــوۀ انــوار خــداونــدی سـرمـد
ای نـام صـفـا بـخـش تو هم نام محـمد            هـم بـاقـر و هم گـوهـر
تـابـنـدۀ امـجـد
ای گشته فلک از
غم هجران تو بیتاب
ای گشته غزلخوان تو خورشید جهانتاب
صف بسته به پابوس جمال تو هزاران            در مــقــدم تـو خـلـق شـده آیـۀ بــاران
گـردیده معـطـر ز
شـمـیـم تو بـهـاران            در حیرت رخسار مـه‌ت مـاه عـذاران
از
مـقـدم پـاکـت شده پـر نـور مـدیـنـه
رخـسـار
نـبـی با تـو بود عین قـریـنـه
عـالـم شـده از مـقــدم او وادی سـیــنـا            بـر درگـه او
آمـده بـا اشـک مـسـیـحـا
پُـر
نـور شد از مقـدم او صورت میـنا            لبـخـند به لب‌های عـلـی گـشـته هـویدا
یثـرب شده سرمست ز
انـوار جمـالش
عـالـم شده دیـوانه ز
توصیف کـمـالش
طوبای حسن فـاطمه امشب قمر آورد            از نجل حسین ابن عـلـی او
پسر آورد
از
نسـل نـبـی فـاتـح عـلـم و ثمر آورد            بر بیت ولا فـاطـمه امـشب گهر آورد
اسرار علوم از رخ این طفل عیان است
چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است
چـشـمان همه هست پی خـیر کـثیرش            جبریل امین گشته چنان صید اسـیرش
خـورشـیـد بود کـشتـۀ انـوار مـنـیرش            تا حشر بود راه خـدا خط و مـسـیرش

خورشید کبوتر شده و گرد سرش هست
بـاران خـدا از اثـر چـشـم ترش هست

: امتیاز

مدح و مناجات با امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : حامد آقایی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

ای‌که چشمت بحرِ لطف و ابروانت گلشن است           فصل فصل زندگی‌ام در طلوعت روشن است

سروی و بر قلهٔ قافی تو ای منصور عشق           بلبلِ شوقم که بنیانِ من از گل گفتن است


فاطمی دم مرتضی رو مصطفی سیرت تویی           آرزویم در دوعالم خاک کویت بودن است

در برت از علم، عالِم دم نمی زد هیچ وقت           علمِ هر عصری به پای کوهِ علمت ارزن است

حکم جابر را حکیمان گر به دیده برده‌اند           حتم جابر هم خِلالی از خروجِ خرمن است

دین سوارِ کشتی امنِ تو در موج بلاست           تا که قال الباقری باشد سفینه ایمن است

رفته رفته شمسِ عالم تابِ عالم می‌شویم           منطقِ شیعه به درس و از حدیثت متقن است

ساقی عشاقِ عشقی حضرت رب‌العـلوم           درسِ دانشگاه عشق تو ز حیدر گفتن است

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام کلثوم سلام‌الله‌علیها

شاعر : محسن ناصحی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

از حسن هرچه که در مرثیه کمتر سخن است            اُمِّ کلثوم غریب است چنانکه حسن است

غمش آنقدر بزرگ است که هر روضۀ آن            مثـنـوی گـر بشود دفـتر هـفتاد من است


شیر دل می‌شود آن مرد که فرزند علی ست            دختر فاطمه هر کس بشود شیر زن است

زینب دیگری از کـربـبلا رفـت به شـام            دختر دیگر زهراست که دور از وطن است

کربلا دید زنی را که قـد افراشت و شد            مرثیه خـوان حسینی که بدون کفن است

خیمه می‌سوزد و زن حال عجیبی دارد            شاهد آتـش در با خـبر از سـوخـتن است

شـام بـازار بـدی دارد و گـر ز سخـنش            هرکجا حرف کنیز آمده دندان شکن است

روضه‌خـوان هـمۀ مـرثـیـه‌هـا شد مثـلاً            روضۀ چوب میان آمده، حرف از دهن است

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام کلثوم سلام‌الله‌علیها

شاعر : سید ابوالفضل مبارز نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فعلن قالب شعر : غزل

کوچکـتری و در پناه خواهرت هستی            هر لحظه در پیش نگاه خواهرت هستی

بـار بـلا بر دوش زیـنب هـست اما تو            هرچه نباشد تکـیه‌گاه خواهرت هستی


از مـعـنی اُمُّ المـصـائب کـم نداری تو            وقتی شریک سوز و آه خواهرت هستی

با این کبودی‌های دست و صورت و بازو            آئـیـنـه‌دار روی مـاه خـواهـرت هستی

دنـبـال اطـفـال بـرادر در دل صحـراه            همراه خواهر در سپاه خواهرت هستی

ای یــادگــار آخــریـن خــانــۀ زهـــرا            آیا رفـیـق نـیـمه‌راه خـواهـرت هـستی

برگرد نـفـس مطـمئنه با تـنی مجروح            فردای محشر تو گواه خواهرت هستی

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام کلثوم سلام‌الله‌علیها

شاعر : محمّد قاسمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

پروردۀ‌ زهراست‌ از این‌ رو رشیده‌ست            دریـای بی‌پـایانِ اوصـاف حـمـیده‌ست

او زینب‌ صُغری‌ست این‌ یعنی‌ خدا، باز            زیـنت”برای شـاه مـردان آفـریده‌ست


مانند زهـرا؛ مثل زینب؛ چون خـدیجـه            او افــتـخـارِ بــانــوانِ بــرگُـزیـده‌سـت

آنسان که ما زهـرا تـر از زینب ندیدیم            چشم فـلک زینب‌تر از او را ندیده‌ست

وقتی‌ که دِق کرده‌ست از داغ حُسینش            فرض‌ است بر ما که بگوئیم او شهیده‌ست

او‌ از طـفـولـیت شـبیه خواهر خـویش            مـاتم‌ کـشـیـده؛ زجر دیده؛ داغـدیده‌ست

پیری قبل از موعـد او بی‌سـبب نیست            بر شـانـه از آغـاز بار غـم کـشیده‌ست

این سرو پا برجا اگر قدّش کمانی‌ست            میراث‌ادارِ مـادری قـامت خـمـیده‌ست

خاکم به سر، زخم زبان از شمر خورده            وقـتـی دم دروازۀ سـاعـت رسیـده‌ست

خاکم به سر، از آفـتاب گرم و سوزان            هم چادرش پوسیده هم رنگش پریده‌ست

از کعـب نـی بـایـد بـپـرسی چند منزل            جـان یـتـیـمان بـرادر را خـریـده‌ست؟

اینکـه رقـیّـه تـشـنه جان داد و گرسنه            در بـینِ ویـرانه امـانـش را بُریـده‌ست

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام کلثوم سلام‌الله‌علیها

شاعر : ناصر شهریاری نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : مربع ترکیب

دسـت من و دامـان تـو یا اُمِّ کـلـثـوم            جـان و تـنـم قـربـان تـو یا اُمِّ کـلـثوم

درد مـن و درمـان تـو یـا اُمِّ کـلـثـوم            چـشم من و احـسـان تو یا اُمِّ کـلـثـوم


 تو جـلـوۀ زهـرا و نـور مرتـضایی

تو نـور قـلـب فـاطـمـه نـور خـدایـی

هم جان زهـرایی و هم جـانان حیدر            هم روح زهرایی و هم ریحان حیدر

شد جان احمد مرتضی تو جان حیدر            ای جان به قـربان تو و قربان حیدر

تــو دلــبــر اربـاب‌هـای عـالـمـیـنـی

جان عـلی، جان حسن، جان حـسینی

تـو اُمِّ کـلـثـومـی نـشـد قـدر تـو پـیـدا            قدر تو پیـدا می‌شـود در صبـح فـردا

ای زینب دیـگـر به اهـل بیت طـاهـا            مدح تو بس نور علی هستی و زهرا

وصف تو را باید بهـشـتی‌ها بگـویند

باید نـبـی و حـیـدر و زهـرا بگـویند

از کـودکی با درد و غـصـه آشـنایی            مثل حسن تو غـصه دار کـوچـه‌هایی

از غـصـۀ مـادر هـمـیـشـه در نوایی            تـو شـاهـد اشـک روان مـجـتـبــایـی

تو بـودی و آهی که مانده کـنج سینه

تـو بـودی و زخـم غـم یـاس مـدیـنـه

گـویـنـد در را دیـده‌ای و مـیخ در را            در پشت در یک مادر کشته پسر را

با دست بسته حیدر خونین جگـر را            در بین آن کوچه چهل بی‌پا و سر را

دیدی به مسجد مرتضی را می‌کشیدند

کـفـتـارها شـیـر خـدا را می‌کـشـیدند

تو محـو الـطـاف خـدا بـودی همیشه            با سـیـنـه‌ای غـرق بـلا بودی همیشه

غرق غم و صبر و رضا بودی همیشه            تو روضه خوان کربلا بودی همیشه

دیـدی به دشـت کـربـلا رأس بُـریـده

دیـدی ز غـصـه قـامت زینب خـمیده

: امتیاز

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیهما

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : ترکیب بند

رفت از دلِ فردوس هزاران قلم آورد            انــــدازۀ آفـــاق ورق روی هـــم آورد

می‌خواست که جبریل کمی از تو نویسد            جـایی که خـدا نـامِ تو را محـترم آورد


صـد بـار تـراشـید درخـتـانِ جهـان را            صدبار نوشت از تو و صدبار کم آورد

تو بودی و دستانِ خدا مُلک و مَلَک را            محـضِ گُـلِ انـوارِ شـمـا از عدم آورد

ما هـیـچ نـبـودیـم؛ ولی مـادری‌ات بود            در هیچ نظر کرد و مرا در رقم آورد

این جـلـوۀ پُر جذبه بر افـلاک مبارک

مـهـمـانِ خـدا آمـده بر خـاک، مـبارک

حق داد به آغوشِ خدیجه دو جهان را            گفتم دو جهان، لال شوم برتر از آن را

عـالـم نـشـنـیـد از لبِ احـمـد لبِ مـولا            جز فاطمه‌جان، فاطمه‌جان فاطمه‌جان را

پلکت، ضربانت تپـشت نامِ عـلی گفت            وقتی که پدر گفت به گوشِ تو اذان را

تو آمده‌ای قبلِ خودت، حق بده خاتون            سِیـرِ تو بـهـم ریخـتـه بنـیـادِ زمـان را

هربار که جـبریل برای تو غزل گفت            می‌گفت خدا بهتر از آن، بهتر از آن را

هر دفعه به پیغمبرِ ما واجب عینی ست

بوسیـدن دستان شما واجب عـینی ست

ای رشتـۀ خـورشـید نخی از ملکـوتت            ای جـاذبۀ عـمـقِ جـهـان از جـبروتت

تـسـبـیـح گـرفـتی و زمـین دیـد خدا را            گفتی علی و دید زمان زنگ سکـوتت

در فـصـل بـهـاریِ جـمـادیِ ظهـورت            افلاک شگـفـت است سرِ شـاخۀ توتت

تا که بچکد از سر انگـشت تو فـیضی            یک عمر نشسته‌ است علی پای قنوتت

هرجا که تو هستی همه‌اش باغ بهشت است            سوگند که دلهاست فقـط جای هـبوطت

عشقی ازلی هست اگر هست حجـابت

پُر جلوه‌تر از پردۀ کعبه است حجابت

تــو آمــدی آزاد شــدن را بـنــویـسـیـم            تا سروری گـل به چـمـن را بنـویـسیم

بازیچه شدن، هرزه شدن، هیچ شدن مُرد            تـو آمـــدی آزادیِ زن را بــنــویـسـیـم

تا دور شود زنـدگی از ایـنـهـمه آفـات            تا حـرف جـدایی غـدغـن را بـنـویسیم

تو آمـده‌ای بر سر یک سفـره نشـیـنـیم            تا خـانه مـسـاویِ وطـن را بـنـویـسـیـم

بخـشـنـدگـی‌ات را به تـبـارت برسانی            تا اینکه کـریـمی حـسـن را بـنـویـسـیم

با خط تو باید بنـویـسـیم که زن کیست

این شأن ولی جای دگر مطمئنن نیست

سوگند به شمع و شب و پروانه به زهرا            سوگـند به گلخانه به ریحـانه به زهـرا

هرکس که نمک خوردۀ زهرا و علی شد            هرگز نـرود بر در بیـگـانـه به زهـرا

این خاک پُر از یاس، پُر از لالۀ سرخ است            این خـاک نـدارد غـمِ ویـرانه به زهرا

ویرانه اگر هست فقط خانۀ خصم است            مـائـیـم هـمـین هـمتِ مـردانه به زهرا

این خاک حرام است به غیرش، حرمِ ماست            مائـیـم همه مـردم یک خـانه به زهـرا

این خاک سراسر همه تسبیح حسین است

سوگند که ایران همه بین‌الحرمین است

: امتیاز