اشعار

پشت در عـشـق را اذان می‌داد            پـرچـم شـیـعـه را تـکان می‌داد

با تـمـام تـوان به مـسـلخ عـشق            راه را بـر هـمـه نـشـان مـی‌داد

او که با چشم روشنش هر روز            نـور را هـدیـه بر جهـان می‌داد

مـثـل بـاران دعـای هر روزش            به هـمه اهـل شـهـر نـان می‌داد

امـتحـان بود و حـال غـیرت را            ارث سرخی به شیـعـیان می‌داد

مــثــل روز ازل بـــرای خـــدا            فـاطـمـه، بـاز امـتـحـان مـی‌داد

زن، ولی مـثـل ذولـفـقـار عـلی            به حـماسه، به غم، زبان می‌داد

حــجـت اللهِ اهـل بـیـت ایـنــجـا            درس سختی به مشرکان می‌داد

دشمن او را به جرم عشق علی            بـیـن دیـوار و در مکـان می‌داد

در که بر روی پهلـویش وا شد            عرش را نـالـه‌اش تکـان می‌داد

دشمن از عرشِ چادرش رد شد            مرتضی دید و داشت جان می‌داد

دسـت‌هـایـش سـپــر شـدنـد امـا            تـازیــانـه مـگـر امــان مـی‌داد!

دست شیطان قـلاف را پر کرد            نـوبـتـی دسـت ایـن و آن می‌داد

مـحـسـنـش روزگـار را می‌دیـد            اگـر آتـش کـمـی زمـان مـی‌داد

پـای مـسـمـار در حــرم وا شـد            فـضـه آمـد اگـر نه جـان می‌داد

خـط خـون در مسـیر آن کوچه            خبر از زخم خون فشان می‌داد

امـیـد دل طـاهـا یـا فـاطـمـة الـزهـرا            ای ذکـر لب مـولا یا فـاطـمة الزهرا

ای دختر پیـغـمـبر ای تاج سر حیدر            کن یک نظری بر ما یا فاطمة الزهرا

ما درد شما درمان ما تشنه شما باران            ما قـطره شما دریـا یا فاطـمة الزهرا

دنیا به تو محتاجیم عقبا به تو محتاجیم            محـتاج توأیم هرجا  یا فاطمة الزهرا

ما خـشکی پـائـیـزیم ما ذرۀ ناچـیزیم            تو مهـر جـهـان‌آرا یا فـاطـمة الزهرا

در شادی و در غم‌ها در روضه و ماتم‌ها            دارم به لب این آوا یا فـاطمة الزهرا

باشد پـسرت آیـد قـرص قـمـرت آیـد            در ظلـمت این شبها یا فاطمة الزهرا

از ضربت آن سیلی رخسار تو شد نیلی            ای انـسـیة الحـورا یا فـاطـمة الزهرا

از داغ غمت حیدر از قد خمت حیدر            افـتاده دگـر از پـا یا فـاطـمة الـزهرا

زنـدگی با مـن مـظـلـوم مـدارا نـکـنـد            مرگ هم عقده‌ای از مشکل من وا نکند

ای امید دل من تا که تو رفـتی ز برم            دل مـاتـم‌زده‌ام جـز تـو تـمــنّــا نـکـنـد

کارم از گریه گذشته‌ست، غمم نیز ز حد            دل غـمـگـین مـرا نـیز تـسـلّـی نـکـنـد

غمگسار دل من بعد تو جز زینب نیست            غیر از او اشک مرا پاک ز سیما نکند

شمع‌سان سوزم و زینب شده پروانۀ من            آخر از سوختن، این غمزده پروا نکند

این در سوخته را کز تو نشان‌ها دارد            چه کـنم تا که حـسین تو تمـاشـا نکـند

مخـفـیـانه دل شب سـوی مـزارت آیـم            که کسی قـبر تو را فـاطـمه! پیدا نکند

«رستگار» آرزوی طوف حریمت دارد            در ره کـعـبه جز این قـبله تماشا نکند

یار من رفت و به من شکوه ز اغیار نکرد            با من سـوخـتـه‌دل درد دل ابـراز نکـرد

تا نفس داشت مرا از دل و جان یاری کرد            گرچه کس یاری او جز من بی‌یار نکرد

کمر یاری من بست که پهلوش شکست            بی جهت همسر من تکیه به دیوار نکرد

از فشار در و دیوار به من هیچ نگـفت            گله از سوز دل و سیـنه و مسمار نکرد

گرچه از ضرب لگد محسن او گشت شهید            در بَـرِ دیـدۀ مـن دیـده گـهـربـار نـکـرد

بازویش گشت کبود از اثر ضرب غلاف            تا گه غسل ، مرا آگه از این راز نکرد

سیلی از دست عدو خورد مرا تا دم مرگ            واقف از سوز دل و زردی رخسار نکرد

آخر این غصه مرا می کشد ای مرگ بیا            که ز من خواهشی آن یار وفادار نکرد

بشنو ای شاعر «ژولیده» تو یک بار دگر            یار من رفت و به من شکوه ز اغیار نکرد

بهشت اُنس ما از گـلشن جـنّت نمی‌ماند            دراین گلشن گُلی بی بارش رحمت نمی‌ماند

براین درگه چو رو کردی، غم روزی مخور هرگز            که مهمان در این خانه بی‌قسمت نمی‌ماند

هر آن کس حرمت بزم محبت را نگه دارد            به روز بی کسی بی حرمت و عزت نمی‌ماند

در این جا فرصت خود را به کسب معرفت طی کن            که تا چشمان خود را واکنی، فرصت نمی‌ماند

اگر این جا نشوید اشک حسرت چهرۀ ما را            برای ما به رستاخیز جز حسرت نمی‌ماند

به اخلاص و یقین کن پیروی از مکتب زهرا            که این گوهر به روز حشر بی‌قیمت نمی‌ماند

بخوان از غربت بانوی گُل، غم نامه‌ای، بلبل            اگر چه در غم او بهر ما، طاقت نمی‌ماند

عجب نبْوَد «وفایی» از سخن گفتن اگر افتد            چو آید گریه از ره، فرصت صحبت نمی‌ماند

دوست دارم از غمت یا فاطمه تنها بگریم            از یتیمان تو پنهان، در دل شب‌ها بگریم

دوست دارم بنگـرم بر آسمان پُر ستاره            تا سحر با یاد تو، ای زهرۀ زهرا بگریم

دوست دارم در شب سوگ تو ای ماه مدینه            در کنار قبـر تو آیم، تک و تنهـا بگریم

دوست دارم چون که وارد می‌شوم در خانۀ تو            سر به دیوارش نهم، از محنت دنیا بگریم

دوست دارم سر فرود آرم منِ بی‌کس به چاهی            برکشم فریاد غربت، های‌های آنجا بگریم

دوست دارم زینب من اشک چشمانم نبیند            گه به نخلستان و گاهی در دل صحرا بگریم

دوست دارم چون که افتد بر یتیمانت نگاهم            از غم امروزشان، وز غصّۀ فردا بگریم

منـصورۀ عرشی ولی انـصار نداری            یار همه هـستی و خـودت یار نداری

ناجی خلـیلی و خودت خـاطرۀ خوش            از آتـش و دود و در و دیـوار نداری

سکان سماوات به هم ریخته، چون تو            نــای بــه لـب آوردن اذکــار نــداری

سنگـینی داغ تو شکـسته‌ست عـلی را            هرچند سبـک‌تـر شـدی و بـار نداری

افـتـادی و الجـار تمـاشـای تو کـردند            پـشـت در این دار به جـز نار نداری

دیدم‌ که به زیر لگـد و سیلی و شلاق            با هـیـچ‌کـسی غـیر عـلـی کار نداری

هـرچـنـد شـده وارث تو زیـنـبـت امـا            پـیـشـانـی زخـمـی سـر بـازار نداری

گـریه‌هـایش بر سر دنیـایـتـان آوار شد            آن طبیب مهربان، آخر خودش بیمار شد

آفتابی بود و محروم از تماشایش شدید            در شب روشنگری‌ها نور او انکار شد

گرچه اشباه الرجال آتش به جان او زدند            تا ابد شرمنده از آن ماجرا، مسمار شد

بی‌زره، بی‌تیغ، بی‌خنجر به میدان آمده            خاکریز جـبهـه‌اش بین در و دیـوار شد

گرچه مردان غیور شهرتان خوابیده‌اند            کودکی قـبل از تولد، عـازم پـیکـار شد

این که می‌سوزد میان شعله‌ها "عشق علی" است            گرچه عشق آسان نمود اول، ولی دشوار شد

در بستری و خـسته‌ای و بی‌قـراری            حـتی تـوان رو گـرفـتـن هـم نـداری

این نامـسـلمانـان چه‌هـا کـردند با تو            یا مـثـل پـائـیـزی، یا ابـر بهـاری...

جز سایه از تو بیـشتر چیزی نمانده            این سایه را کاش از سر ما برنداری

با من بمان در روز گار سرد یثرب            هرچند غرق درد و رنج بی‌شماری

رنگ خوشی از خانه ما رخت بسته            چندی‌ست با اندوه و ماتم همجواری

شرمـنده‌ای که کار خانه لـنگ مانده            در دامنت گل‌های سرخ و سبز داری

روزی که لبخـندت بهـار خانه‌ام شد            بـاور نـمی‌کـردم مـرا تـنهـا گـذاری

‌دیـوارهای شهر با من حـرف دارند            هر گـوشه‌اش دارد بـرایم یـادگـاری

از ندبـه‌هـایت یک مـدیـنه نـاله دارد            زخـمـی دسـت مــردم نـاسـازگـاری

ریحانه بـاغ نـبـی سر منـزل عـشـق            تو باعـث فـتـح الـفـتـوح ذوالـفـقاری

طفلان به دور بسـترت گرم نوازش            ای مـادر خـورشید ای باران جاری

وقتی در آن دم گـفـتی از دفن شبانه            آتش به جـانـم زد شـرار بی‌مـزاری

پخش سبک  

تو نـوح شب طوفـانی            تو روح دین و ایمانی

مـجــروح راه قـرآنـی

بــهــتــریـن یــاری            در وقت طرفـداری

خطبه‌های تو جاری            یا حـضـرت زهــرا

خـطبـه‌هـات غـوغا            دیـن حـق شده احـیا

دشمنت شـده رسـوا            یا حـضـرت زهــرا

ای مـادر حـماسه‌ها            ای لشکـر شیر خدا

یا زهرا

ای حافـظ جان ولی            ای کوثر عشق علی

یا زهرا

«یا زهرا یا فاطمه، یا زهرا یا فاطمه، یا زهرا»

***** بند دوم *****

محـبـوب دل طاهـایی            خورشید شب غم‌هایی

تـا آخـر یـار مـولایـی

روح ایــــثــــــاری            اســــوۀ وفــــاداری

تـو مــادر احـراری            یا حـضـرت زهــرا

آبــــــرومــــنــــــده            هر کسی که سربـندِ

یا فـاطـمـه می‌بـنـده            یا حـضـرت زهــرا

ای مـادر مـقـاومت            ای یــاور مـقـاومت

یا زهرا

مادر به فـدای توأیم            محتاج دعـای توأیم

یا زهرا

«یا زهرا یا فاطمه، یا زهرا یا فاطمه، یا زهرا»

از این آتش زدن هرگز تن زهرا نمی‌سوزد            که مادر جز برای غربت بابا نمی‌سوزد

زدند آتش در این خانه را اما نفـهـمیـدند            که با آتش زدن هرگز تن دریا نمی‌سوزد

خود آتش هم از این غصه دارد شعله می‌گیرد            که دارد بال‌های زخمی پروانه می‌سوزد

همین آتش ولی از چشم تو دستور می‌گیرد            اگر امروز می‌سوزد اگر فردا نمی‌سوزد

کسی‌که سوخت از داغت در این دنیا بدون شک            در آن دنیا نمی‌سوزد در آن دنیا نمی‌سوزد

عـلی پـنـاه همه خـلق و تو پـنـاه عـلی            میان کـوچه تویی یک‌تـنـه سـپـاه علی

عـلی کـنار تو قـد راست می‌کـند یعنی            وجود حـضرت تان بوده تکیه گاه علی

حکایت تو و حیدر، حکایت عشق است            علی برای تو خورشید شد، تو ماه علی

همین یکی دو سه روزه نبوده قصۀ عشق            به سمت فاطـمه بود از ازل نگاه علی

اگرچه راه هدایت، صراط صدق علی‌ست            همیشه سمت تو بوده مسیر و راه علی

میان شعـله و آتش به فکـر حـیدر بود            نگـفـت: آهِ دل من، که گـفـت: آهِ عـلی

علی کنار تو جان می‌دهد، نه در کوفه            نجف که نیست، مدینه است بارگاه علی

دلی نبود که از این همه شـرر نگرفت            و مدتی‌ست کسی از علی خبر نگرفت

چه روزها که به خانه نشست و شب‌ها که            دل عـلـی سرِ شب تا دم سحـر نگرفت

شنـیـده‌اند که در بسـتری، سراغ تو را            میان این همه همسایه یک نفر نگرفت

به غـیر کـوچـۀ پُـر غُـصـۀ بـنی‌هـاشـم            برای سـاقـه بـریـدن کسی تـبر نگرفت

از آن زمان که تو در کوچه‌ها زمین خوردی            خوشیِ خانۀ حـیدر دوباره سر نگرفت

از آن کـبـودیِ چـشم مبارکـت پیداست            تصادفی کف دستش به دور و بر نگرفت

قــســم بـه اشــهــد انَّ عــلــی ولــی‌الله            شبیه پهلـوی تو پهلـویی به در نگرفت

خیبر شکن و خانه نشـستن هیهات            در بـرزخ آفـتـاب بـسـتن، هـیهات

( لا اَسـئـلـکُـم عَـلَیه اَجـراً) یـعـنی            سیلی زدن و سینه شکستن هیهات

************

پـائـیـزدلان بـه یـکـدگـر پـیـوسـتند            دیـدند که در بـادۀ غـفـلت مـسـتـنـد

تـا تــرجــمـه مــودة فـی الـقــربـی            کامل بـشـود دست عـلی را بـستند

************

ای جان جهان لحظه پرواز شده است            درهای بهشت جاودان باز شده است

تا دفـتر زنـدگـانی‌ات پـایـان یافـت            غمهای بنی فاطمه آغاز شده است

************

در چشم علی، جهان شب است از امروز            از غصه دلش لبالب است از امروز

با حسرت و اندوه به خود می‌گوید:            کدبانوی خانه زینب است از امروز

************

مـرهم به روی جـراحـتـم بگذارید            حرمت به همین صراحـتم بگذارید

من خـونجگـر از خـاطرۀ زهـرایم            مـردم بــرویـد راحــتــم بـگـذاریـد

می‌زنم جار که غمخوار فقط فاطمه است            تا ابـد مـاه شب تـار فقـط فاطمه است

دشـمـن ما همه دنـیـا بـشـود یا نـشـود            غـم نـداریم اگر یـار فقط فـاطمه است

بـانـویی که نـظـرش عـلت آرامـش ما            شده در لحظۀ دشوار فقط فاطمه است

آن که وقـتی ز کـسی کار نیـاید اصلا            وا نماید گره از کار فقـط فاطمه است

آنکه بر مردم عالم، همه‌دم خیر رساند            چه به خلوت چه به انظار فقط فاطمه است

دسـت پـروردۀ زهـراسـت ابـاعـبـدالله            تا ابد مـادر احـرار فـقط فـاطمه است

محرم و مادر و عمخوار حسن نصرالله            قـبـلۀ قـاسم سـردار فقط فـاطـمه است

عشق حیدر نشود قسمت هر بی‌سر و پا            عاشق حـیدر کـرار فـقـط فاطمه است

همه دیدند که او یک‌تنه شد لشکر حق            همه دیـدند عـلـمدار فقـط فـاطمه است

گرچه آفات زمانه همه جا جلوه‌گراست            فصل پایانی آفـات، طلـوع سحـر است

جان به قربان کلامی که بزرگی فرمود            «دشمن خانگی از خصم برونی بتر است»

نشنود گر سخن رهبر خود را نه عجب            گوش این طایفه از روز ازل سخت کر است

هـمه حکـام عـرب بـنـدۀ ظـالـم شـده‌اند            مکتب و مذهب اسلام مبین در خطر است

انگ آلـودگی از کـیـنه بر اسـلام زدنـد            «ورنه از دامن گل مکتب ما پاکتر است»

چالـش و سازش ما هر دو هزینه دارد            این یکی کم ضرر و سازش ما پر ضرر است

توشه بردارد از این خرمن بیداری و عشق            هرکه تا کعبۀ مقصود به ما هم سفر است

بنویـسید که این مـلت بـیـدار و غـیـور            به چنین رهبر بیـدارگری مفـتخر است

بـه امــیـد فــرج مــنــتــقــم آل رســول            چشم بر راه، بشر منتظر منتـظر است

کیست این مادر که از پیغمبران هم برتر است            گوشه‌ای از وصف او، یاسین و نور و کوثر است

مادر امثال ما، نه ! مادر پـیغـمبر است            خوش به حال خانه‌ای که بین آن، این گوهر است

عرش، هرشب ربنایش را تماشا می‌کند

گردش تسبیح او، صدها گره وا می‌کند

چادرش کافی‌ست تا قومی مسلمانش شوند            اولـیـاءالله می‌خـواهـنـد دربـانـش شـوند

هم گـدایـان آرزو دارند مهـمـانش شوند            هم شهـیـدان آرزو دارند قـربانش شوند

ما چه می‌دانیم! پیغمبر به او فرموده است:

فاطمه! گریه‌کنان‌ات را خدا بخشوده است

گریه‌کن‌های شما، عمری اسیر کوچه‌اند            بیست شب با پای دل، بین مسیر کوچه‌اند

این جوانان، چون حسن، یک عمر پیر کوچه‌اند            فـاطـمـیه نه! تـمام سال، گـیر کـوچـه‌اند

جُرم تو، حبّ علی بوده که بخشیده نشد

دختر پیغمبری؛ چون تو؛ ستـمدیده نشد

من نمی‌دانم چه‌ها رفته‌است بر قلب امام            روضه‌خوان می‌گفت مادر را غلامی زد؛ غلام!!

جمله‌ای می‌گویم و رد می‌شوم؛ حرفم تمام!            شعله‌ از سویی و از آن سوی دیگر ازدحام

آنچنان کوبید بر "در" که دل حیدر شکست

از همانجا حرمت اولاد پیغمبر شکست

ملائک ذکر می‌گویند دائم هم‌صدا با تو            دعای نور می‌خوانند هر صبح و عشا با تو

کسی فهمیده است «المؤمِنُ مِرآتُ مؤمِن» را            که بشناسد هرآئینه تو را با من، مرا با تو

چه خوشبختند، دستان تو را هر روز می‌بوسند            تنور و سفره و دستاس هستند آشنا با تو

بیا قسمت کنیم اصلاً ثواب خانه‌داری را            ببین جارو کشیدن با من امشب، بچه‌ها با تو

بپرس از تک‌تک این قوم، ای بنت رسول‌الله            بگو با من اگر دارند مشکل، پس چرا با تو؟

حلالم کن! حلالم کن! که ماندم بی‌تو در دنیا            قـرار بعـدی‌ام در قـتـلگـاهِ کـربـلا با تو

دستی‌که باشد بی‌برابر، دست زهراست            دستی‌که بوسیده پیمبر، دست زهراست

مشکـل‌گـشـای کار عـالـم دسـت حـیـدر            مشکل‌گشای کار حیدر، دست زهراست

غم نیست هرچه دشمنان هم‌دست گردند            وقتی برای شیعه یاور، دست زهراست

بـیـخـود به دنـبـال کـس دیگـر نگـردیـد            راه نـجـات ما فـقـط در دست زهراست

گـرچـه گــنــه‌کــارم ولــی امــیـــدوارم            کار شفاعت روز محشر، دست زهراست

دستی که بسته دست و پـای ظالـمان را            دستی که بر ما داده باور، دست زهراست

گاهی مـیان کـوچه و گاهی به محـراب            دستی که محشر کرده محشر دست زهراست

دستی که واکرده در آن غوغا طناب از            دست ولی الله اکـبـر، دسـت زهـراسـت

چل تن که دارد جای خود، گردد زمین‌گیر            حتی چهل لشکر، علم گر دست زهراست

ای جمع خوبی‌ها و مصداق رشادت‌ها            پـیـداست در آئـیـنۀ چـشـمت نجـابت‌ها

در هر قیام تو شکوه بی‌نـظیری هست            پایت ورم کرده‌ست از فـرط عبادت‌ها

سرچـشـمۀ فـیض الهی هـستی ای بانو            با اذن تـو وا می‌شـود دار الـعـنـایـت‌ها

تفـسـیر ناب سورۀ انـسان تو هستی که            می‌ریزد از دامان پُر مهرت کرامت‌ها

هم پیرهن، هم نان شب می‌بخشی از لطفت            دل می‌بری از سائلت با این سخاوت‌ها

یاد تو کـردن رونـقی دارد به دنـبالـش            جانی دوبـاره می‌دهد نامت به هیئت‌ها

کوچه به کوچه روضه‌ات در شهر ما برپاست            با همت و ایـثـار چـمران‌ها و هـمت‌ها

میل اناری کن که من حاجت روا گردم            چـشم امـید هر شب و روز رعـیت‌ها!

هر شب به انصار و مهاجر سر زدی بانو            اما دریغ از یک اجـابت بعد دعـوت‌ها

یک بار صحن خانه و یک بار در کوچه            با تو چه کرده، ای فرشته هتک حرمت‌ها؟

انگـار نه انگار " قـد آذانی... " احـمـد            دیـوار و در بود و تو بودی و اذیت‌ها

تنها نه چادر که پرت را هم لگد کردند            در رفـت و آمدهای کوچه بی‌مروّت‌ها

درهم شکستی تا درِ خانه شکست آن روز            بـا اتـحـاد بـی‌نـظـیـرِ بـی‌بـصـیـرت‌هـا

"أشکوا الیک یا رسول الله" می‌خوانی            با اشک‌هایت، از اهانت‌ها جـسارت‌ها

با خود مروری می‌کنی "الا المودة" را            خـسته شدی دیگر از اظهـار محـبت‌ها

گل از گل گل‌ها شکفت ای مادرم وقتی            برخـاسـتی از بـسـتر خود بعـد مدّت‌ها

دستـاس یـاری می‌کـند نـانی مـهـیا کن            آخر نـتـیجـه می‌دهد مـادر! ریاضت‌ها

با طعنه می‌سوزی و با همسایه می‌سازی            کم نیست از درد لـگـد درد شکـایت‌ها

دیگـر به چـشم آشـنـایـان هـم نـمی‌آیـی            مانند شمعی آب گـشـتی از جـراحت‌ها

حرف از یتیمی می‌زند همسایه با زینب            دل‌شوره می‌گـیرد حسینت با عیادت‌ها