امروز : يكشنبه, 6 اسفند 1396 - ۹ جمادی الثانی ۱٤۳۹
خانه :: مقتل


اقدام نا موفق منصور لعین برای شهادت امام صادق علیه السلام

درباره : امام جعفر صادق علیه السلام
منبع : مهج الدعوات ص 201 ؛ بحار الأنوار ،ج‏47،ص:202

سید بن طاوس در مهج الدعوات می نویسد: محمّد بن عبد اللَّه اسكندرى گوید من از نديمان مخصوص منصور بودم و تنها اسرارش را به من مي گفت روزى پيش منصور رفتم ديدم خيلى ناراحت و غمگين است و نفس‏هاى سرد مي كشد. گفتم اين ناراحتى از چيست يا اميرالمؤمنين گفت محمّد! تاكنون بيش از صد نفر از اولاد فاطمه را كشته ‏ام اما پيشواى آنها مانده.

گفتم رئيس آنها كيست؟ گفت جعفر بن محمّد. گفتم يا اميرالمؤمنين او مردى است كه عبادت فرسوده ‏اش كرده و متوجه پرستش خدا است كارى به سلطنت و رياست‏ ندارد. گفت من مى ‏دانم تو او را امام مى ‏دانى ولى چه كنم كه سلطنت نازا است و خويشاوندى بر نمى ‏دارد من قسم خورده‏ ام كه امشب تا صبح از دست او آسوده شوم.


محمّد گفت از اين تصميم منصور خيلى ناراحت شدم بطورى كه روى زمين برايم تنگ مى نمود. جلادى را خواست باو گفت وقتى ابا عبد اللَّه عليه السّلام را حاضر كردم و مشغول صحبت با او شدم همين كه شب كلاه را از سرم برداشتم گردنش را بزن همين علامت بين من و تو باشد.

همان ساعت حضرت صادق عليه السّلام را حاضر نمود من داخل حياط خدمتش رسيدم ديدم لبهايش به دعائى در حركت است نفهميدم چه مي خواند ديدم قصر در حركت است مثل يك كشتى كه داخل امواج دريا قرار گرفته باشد. در این هنگام منصور را ديدم با سر و پاى برهنه مقابل امام راه مى رود دندانهايش بهم مي خورد و تمام اعضاى بدنش مى لرزد گاهى قرمز و گاهى زرد مى شود. جلو آمد بازوى امام صادق عليه السّلام را گرفته بالاى تخت سلطنت كشاند و خودش دو زانو در مقابلش نشست مثل بنده ‏اى كه مقابل آقاى خود بنشيند.

مى گفت يا ابن رسول اللَّه چرا زحمت كشيده ‏اى در اين ساعت اينجا تشريف آورده ‏اى. گفت به جهت اطاعت خدا و پيامبر و فرمانبردارى از تو آمده ‏ام يا اميرالمؤمنين خدا عزت ترا طولانى كند. منصور گفت من شما را نخواستم پيك اشتباه كرده گفت هر حاجت دارى بخواه. فرمود: خواهش مى كنم بعد از اين اگر كارى نداشتى مرا احضار نكن. منصور گفت بسيار خوب جز اين نيز هر چه بخواهى انجام مى دهم.

حضرت صادقعليه السّلام فورى خارج شد من خدا را سپاسگزارى كردم. منصور دستور داد برايش لحاف بياورند خوابيد تا نيمى از شب گذشته بيدار نشد وقتى بيدار شد من پهلوى سرش نشسته بودم خوشحال گرديد به من گفت: نرو تا من نمازهاى‏ قضا شده ‏ام را بخوانم آن وقت برايت جريانى را نقل كنم.

پس از انجام نمازها به من گفت: وقتى ابا عبد اللَّه صادقعليه السّلام را احضار نمودم و تصميم بدى در باره ‏اش گرفتم. ناگاه اژدهائى را ديدم كه با دم خود تمام قصر مرا محاصره نموده لب بالاى خود را بالاى قصر و لب پائين را بپائين قصر گذاشته با زبان فصيح عربى گفت: منصور بخدا سوگند اگر كوچكترين ناراحتى نسبت بحضرت صادق روا دارى خود و تمام قصر و ساكنان آن را مى بلعم هوش از سرم پريد و به لرزه افتادم و دندانهايم بهم مي خورد.

گفت: به منصور گفتم اين عجيب نيست يا اميرالمؤمنين براى كسى كه اسمها و دعاهائى را مى داند كه اگر به شب بخواند مثل روز روشن مى گردد و بروز بخواند چون شب تيره مي گردد اگر بر امواج درياها بخواند آرام مى ‏شوند. پس از چند روز گفتم اجازه مى دهى بروم خدمت حضرت صادقعليه السّلام اجازه داد و مانع نشد. خدمت آن جناب رسيدم سلام كرده گفتم: آقاى من ترا بحق جدت قسم مى دهم آن دعائى كه وقتى وارد قصر منصور شدى مى خواندى به من بياموز فرمود: مانعى ندارد دعا را به من تعليم فرمود كه در جاى خود ذكر خواهد شد.

متن عربی روایت: مهج الدعوات رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ الْإِسْكَنْدَرِيُّ أَنَّهُ قَالَ: كُنْتُ مِنْ جُمْلَةِ نُدَمَاءِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ الْمَنْصُورِ أَبِي جَعْفَرٍ- وَ خَوَاصِّهِ وَ كُنْتُ صَاحِبَ سِرِّهِ مِنْ بَيْنِ الْجَمِيعِ- فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ يَوْماً فَرَأَيْتُهُ مُغْتَمّاً وَ هُوَ يَتَنَفَّسُ نَفَساً بَارِداً- فَقُلْتُ مَا هَذِهِ‏ الْفِكْرَةُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ- فَقَالَ لِي يَا مُحَمَّدُ لَقَدْ هَلَكَ مِنْ أَوْلَادِ فَاطِمَةَ- مِقْدَارُ مِائَةٍ وَ قَدْ بَقِيَ سَيِّدُهُمْ وَ إِمَامُهُمْ فَقُلْتُ لَهُ مَنْ ذَلِكَ قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقُ- فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّهُ رَجُلٌ أَنْحَلَتْهُ الْعِبَادَةُ- وَ اشْتَغَلَ بِاللَّهِ عَنْ طَلَبِ الْمُلْكِ وَ الْخِلَافَةِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ وَ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّكَ تَقُولُ بِهِ وَ بِإِمَامَتِهِ- وَ لَكِنَّ الْمُلْكَ عَقِيمٌ وَ قَدْ آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي- أَنْ لَا أُمْسِيَ عَشِيَّتِي هَذِهِ أَوْ أَفْرَغَ مِنْهُ- قَالَ مُحَمَّدٌ وَ اللَّهِ لَقَدْ ضَاقَتْ عَلَيَّ الْأَرْضُ بِرُحْبِهَا- ثُمَّ دَعَا سَيَّافاً وَ قَالَ لَهُ- إِذَا أَنَا أَحْضَرْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقَ وَ شَغَلْتُهُ بِالْحَدِيثِ- وَ وَضَعْتُ قَلَنْسُوَتِي عَنْ رَأْسِي- فَهِيَ الْعَلَامَةُ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ ثُمَّ أَحْضَرَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فِي تِلْكَ السَّاعَةِ- وَ لَحِقْتُهُ فِي الدَّارِ وَ هُوَ يُحَرِّكُ شَفَتَيْهِ فَلَمْ أَدْرِ مَا الَّذِي قَرَأَ- فَرَأَيْتُ الْقَصْرَ يَمُوجُ كَأَنَّهُ سَفِينَةٌ فِي لُجَجِ الْبِحَارِ- فَرَأَيْتُ أَبَا جَعْفَرٍ الْمَنْصُورَ- وَ هُوَ يَمْشِي بَيْنَ يَدَيْهِ حَافِيَ الْقَدَمَيْنِ مَكْشُوفَ الرَّأْسِ- قَدِ اصْطَكَّتْ أَسْنَانُهُ وَ ارْتَعَدَتْ فَرَائِصُهُ- يَحْمَرُّ سَاعَةً وَ يَصْفَرُّ أُخْرَى- وَ أَخَذَ بِعَضُدِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ ع- وَ أَجْلَسَهُ عَلَى سَرِيرِ مُلْكِهِ وَ جَثَا بَيْنَ يَدَيْهِ- كَمَا يَجْثُو الْعَبْدُ بَيْنَ يَدَيْ مَوْلَاهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ- يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا الَّذِي جَاءَ بِكَ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ- قَالَ جِئْتُكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ طَاعَةً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص وَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ أَدَامَ اللَّهُ عِزَّهُ قَالَ مَا دَعَوْتُكَ وَ الْغَلَطُ مِنَ الرَّسُولِ ثُمَّ قَالَ سَلْ حَاجَتَكَ- فَقَالَ أَسْأَلُكَ أَنْ لَا تَدْعُوَنِي لِغَيْرِ شُغُلٍ قَالَ لَكَ ذَلِكَ وَ غَيْرُ ذَلِكَ ثُمَّ انْصَرَفَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع سَرِيعاً- وَ حَمِدْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ كَثِيراً- وَ دَعَا أَبُو جَعْفَرٍ الْمَنْصُورُ بِالدَّوَاوِيجِ وَ نَامَ- وَ لَمْ يَنْتَبِهْ إِلَّا فِي نِصْفِ اللَّيْلِ- فَلَمَّا انْتَبَهَ كُنْتُ عِنْدَ رَأْسِهِ جَالِساً فَسَرَّهُ ذَلِكَ وَ قَالَ لِي- لَا تَخْرُجْ حَتَّى أَقْضِيَ مَا فَاتَنِي مِنْ صَلَاتِي فَأُحَدِّثَكَ بِحَدِيثٍ- فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ أَقْبَلَ عَلَيَّ وَ قَالَ لِي- لَمَّا أَحْضَرْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقَ وَ هَمَمْتُ بِهِ مَا هَمَمْتُ مِنَ السُّوءِ- رَأَيْتُ تِنِّيناً قَدْ حَوَى بِذَنَبِهِ جَمِيعَ دَارِي وَ قَصْرِي- وَ قَدْ وَضَعَ شَفَتَيْهِ الْعُلْيَا فِي أَعْلَاهَا- وَ السُّفْلَى فِي أَسْفَلِهَا- وَ هُوَ يُكَلِّمُنِي بِلِسَانٍ طَلْقٍ ذَلْقٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ- يَا مَنْصُورُ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى جَدُّهُ قَدْ بَعَثَنِي إِلَيْكَ- وَ أَمَرَنِي إِنْ‏ أَنْتَ أَحْدَثْتَ فِي أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ ع حَدَثاً- فَأَنَا أَبْتَلِعُكَ وَ مَنْ فِي دَارِكَ جَمِيعاً فَطَاشَ عَقْلِي- وَ ارْتَعَدَتْ فَرَائِصِي وَ اصْطَكَّتْ أَسْنَانِي قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْإِسْكَنْدَرِيُّ قُلْتُ لَهُ- لَيْسَ هَذَا بِعَجِيبٍ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ- وَ عِنْدَهُ مِنَ الْأَسْمَاءِ وَ سَائِرِ الدَّعَوَاتِ- الَّتِي لَوْ قَرَأَهَا عَلَى اللَّيْلِ لَأَنَارَ- وَ لَوْ قَرَأَهَا عَلَى النَّهَارِ لَأَظْلَمَ- وَ لَوْ قَرَأَهَا عَلَى الْأَمْوَاجِ فِي الْبُحُورِ لَسَكَنَتْ قَالَ مُحَمَّدٌ- فَقُلْتُ لَهُ بَعْدَ أَيَّامٍ أَ تَأْذَنُ لِي يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ- أَنْ أَخْرُجَ إِلَى زِيَارَةِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ- فَأَجَابَ وَ لَمْ يَأْبَ فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ وَ سَلَّمْتُ وَ قُلْتُ لَهُ- أَسْأَلُكَ يَا مَوْلَايَ بِحَقِّ جَدِّكَ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ ص- أَنْ تُعَلِّمَنِي الدُّعَاءَ- الَّذِي تَقْرَؤُهُ عِنْدَ دُخُولِكَ إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ الْمَنْصُورِ قَالَ لَكَ ذَلِكَ ثُمَّ عَلَّمَهُ ع الدُّعَاءَ عَلَى مَا سَيَأْتِي فِي مَوْضِعِهِ