خانه :: شعر
موضوعات

اشعار



مدح و مرثیۀ امام محمد باقر علیه السلام

شاعر : غلامرضا سازگار     نوع شعر : مدح و ولادت     وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلن     قالب شعر : مسدس    

ای ولــیّ‌الــلـه داور، الــســلام            ای سـلامت از پـیـمبر، الـسلام

حـجّـت خـلاق اکـبــر، الـسـلام            زادۀ زهــرای اطـهـر، الـسـلام


الــسـلام ای بــاقــر آل‌ رســول

چـارمـین فرزند زهـرای بتول

ای نـبـی بـر تو فـرستاده سلام            وی به زین‌الـعـابدین، ماه تـمام

هفتمین معصومی و پنجـم امام            مکتبت تا صبح محشر، مستدام

تیغ نطقت می‌شکافـد، عـلـم را

روح می‌بخشد مرامت، حلم را

ای ســـلام ذات حــــیّ داورت            بر تو و نطق فـضیلت‌پـرورت

علم آرد سـجـده بر خاک درت            حلم گردیده است بر دور سرت

نسل نوری هم ز باب و هم ز مام

خود امام و مادرت بنـت الامام

کـیـستـی ای آیت سـرّ و عـلن؟            تو هم از نسل حسینی، هم حسن

تـو امـامت را روانـی در بـدن            ای ولایـت را چــراغ انـجـمـن

عـلم تو، عـلـم خـداونـد جـلـیـل

وحی باشد بر لبت بی‌جـبـرئیل

از درخـت عـلـم، بَـر داریـم ما            وز تو صد دریا گهـر داریم ما

بـس حـدیـث مـعـتـبـر داریم ما            از شـما کی دست بـرداریم ما؟

یابن زهـرا سر بـرآور بـاز هم

«جابر جُعفی» بـپـرور باز هم

یابن زهرا گرچه با بغض تمام            حرمتت گردید پامـال «هشام»

بر تـنت آزار آمد صبح و شـام            تـو امامـی، تـو امامی، تو امام

نور از هر سو که خیزد، دیدنی است

چهرۀ خورشید کی پوشیدنی است؟

تـو خـزانِ بـاغ زهــرا دیـده‌ای            تو تن بی‌سر به صحرا دیده‌ای

گـردن مـجـروح بــابـا دیـده‌ای            بـر فـراز نـیزه سرهـا دیـده‌ای

کاش می‌دیدم چه آمد بر سرت

یا چه کرده کعب نی با پیکرت؟

تو چهل‌ منـزل اسارت دیـده‌ای            از ستمکاران جسـارت دیده‌ای

خود عزیزی و حقارت دیده‌ای            تشنگی و قتل و غارت دیده‌ای

چار ساله، کـوه مـاتـم بُـرده‌ای

مثل عـمـه، تـازیـانه خورده‌ای

شـام بـود و مجـلس شـوم یـزید            چشم تو چوب و لب خشکیده دید

گه سکینه ناله از دل می‌کـشید            گاه زینب جامـه بـر پیکر درید

چشم بر رگهای خونین دوختی

سـوختی و سـوخـتی و سوختی

ای دل شـیـعـه چـراغ تــربـتت            دیـده‌هـا دریای اشک غـربـتت

سالـهـا بـر دوش کـوه محـنـتت            روز و شب پامال می‌شد حرمتت

ظلم دیـدی در عیان و در خـفا

تـا شـدی مسمـوم از زهـر جفا

ای به جانت از عدو رنج و عذاب            هم به طفلی، هم به پیری، هم شباب

قلبت از زهـر ستـم گردیـد آب            قبــر بـی‌زوّار تــو، در آفتــاب

وسعت صحن تو مُلک عالم است

لالۀ قبر تو اشک «میثم» است

: امتیاز
نقد و بررسی

 

ای ولــیّ‌الــلـه داور، الــســلام            ای سـلامت از پـیامبر، الـسلام

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه السلام

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : قصیده

هـلال ماه رجب! نـاز کن بـه ماه تمام            ز یـازده مـه دیگـر تو را سـلام سلام
سـلام بر تـو که در دامن تـو مـی‌تـابد            فـروغ حُسن خدا از جـمـال چار امام


ولادت دو مــحـمـد، ولادت دو عــلـی            کدام ماه، چنینش سعادت است و مقام؟
چه ماه ‌روح‌فزایی که درنخستین شب            امـام پــنـجـم مـا شـد ولادتـش اعــلام
خدا به فاطمه بنـت حَسَن گـلی بخشـید            که عطر باغِ حسینی از او رسد به مشام
امـام بـــاقـــر یــعــنــی مــحــمــد دوم            امـام بـاقـر پـنـجـم وصـی خـیـرالانـام
امـام بـاقــر یـعـنـی حــقـیـقـت قـــرآن            امــام بــاقـر یـعــنـی تــمـامـی اســلام
امام بـاقـر یعنی بـهـشت هشت بهشت            امـام بـاقـر یـعـنـی نظـامِ هـفـت نظـام
امام بـاقـر یـعـنـی امام عـلـم و عـمـل            امام بـاقـر یعـنی رسول خـون و قـیام
مگـر امـام چـهـارم مـدد کـنـد، ورنـه            که‌ راست زهره که در مدح او کند اقدام؟
زجان ودل ملک و جن و انس و حور اینجا            نـفـس بـه دوسـتـیِ او بـرآورنـد مــدام
اگر از او نستانند جام در صف حشر            می حلال بهشتی بـه انـبـیـاست حـرام
به زائران حـریـمش در آفـتـاب بـقـیع            پـر مــلائـکـه گـردیـده حـلّــۀ احـــرام
ز تـشـنگی جگرم شعله می‌کشد ساقی            بیا شـراب مـحـبّـت مرا بریـز به کـام
به غیر بغض عدویش ره نجاتی نیست            به جز به دوستی‌اش دل نمی‌شود آرام
عجـیـب نیست اگـر در تمـام حـادثه‌ها            شود به امر غلامش سمند گردون، رام
به یک اشارۀ او عالمی «زراره» شوند            به یک نظارۀ او خلق، می‌شوند «هشام»
ستانده ‌روح، ز گفتار روح بخشش، روح            گرفـته علم، زلب‌های جانفـزایش کـام
مگو درِحرمش بسته روز و شب، که زعرش            پی زیارت قبـرش مـلک شـوند اعزام
نگو چراغ ندارد ببین که هر شب، ماه            چگونه از حـرمش نـور می‌سـتاند وام
کمال اوست به چرخ کمال، اوج کمال            کلام اوست بـه کلّ عـلـوم، جان کـلام
پناه بُرده بـه درگاه او صغـیر و کبـیر            شفا گرفته زخاک درش ‌خواص‌ و عوام
هـنـوز پـای بـه مُـلک وجـود نـنـهـاده            سـلام داده مـحـمـد بـه آن امـام هـمـام
چهار ساله خروشید آن چنان بـه یزید            که شد به دیده او شام، تیره‌تر از شام
بـه شاهی دو جهـان ناز می‌کند "میثم"            اگـر غلامِ درش خـوانـدش غلام غلام

: امتیاز

مدح و ولادت امام محمد باقر علیه السلام

شاعر : محسن راحت حق نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : ترکیب بند

اوّلِ ماهِ رجـب، شـوکـت‌مـان پـایـنـده            بـا قـدوم تـو شـده دولـت‌مـان پـایـنـده

روزِ میلاد تو نعمت همه جا گـسترده            و پس ازین شده است نعمت‌مان پاینده


پـنـجـمـین آیـۀ تـوحـیـد عـجـب آقـایی            بـا کـلامِ تـو شـده عـزّت‌مـان پـایـنـده

باقری، بـحـرِ شکافـنـدۀ عـلمی نوری            در پـنـاهـت هـمۀ قـیـمـت‌مـان پایـنـده

»پنجمین بیت به انفاسِ شما می‌بالد«
 »
بر تو واللّه که خـتم النجـبا می‌بالد«

آمـدی آمـدنت عـشرتِ ما کـامل کـرد            نـَفَـسِ قـدسیِ تو هـیـبتِ ما کامل کرد

بـاقـر عــلـمِ نـبــوّت چـقــدر مـوّاجـی            گفته‌های تو همه صحبتِ ما کامل کرد

رو به تو مثل گدا زار و پریشان بودیم            کرم و بخششِ تو حیرتِ ما کامل کرد

ما کجـا گـفـتـنِ از مـدح و ثـنـایت آقا            آمـدی آمـدنت مـدحـتِ ما کـامـل کرد

پنجمین بیت بنامِ تو رقم خواهد خورد
»هرچه جرم است به دستِ تو قلم خواهد خورد«

مـطلعِ ماهِ رجب از کرمت لطفی کن            از همان سفرۀ پُر از نِعمَت لطفی کن

نامه‌ام پُر شده از جرم و خطا مولا جان            حضرت مهر و وفا با قلمت لطفی کن

مثل یک مُرده‌ای افـتاده‌ام از پا بـنگر            ای مسیحایِ محمّد به دمت لطـفی کن

گرچه در خاکِ بقیع قبر و‌ مزارت خاکی ست            بهـر دیـدارِ حـریم حـرمت لطـفی کن

»پنجمین بیت به شوقِ تو‌ صفا می‌یابد«
»
شیعه با حرف و حدیث تو بقا می‌یابد«

: امتیاز

مدح و مرثیۀ حضرت ام کلثوم سلام الله علیها

شاعر : محسن راحت حق نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

دخـتـرِ شیـر خـدا جـلـوۀ حـیـدر دارد            مثلِ«زینب»بخدا هـیبتِ صفـدر دارد

غــرّش اش مـثـلِ پـدر آیـنـۀ وجـه الله            بی‌سبب نیست چنین رزمِ دلاور دارد


ارث ها بُرده ز مادر نَفَس اش زهرایی            رزقِ بی‌حدّ وحساب از سوی کوثر دارد

خطبه‌هایش همه کوتاه ولی جانسوزند            هرکجا پای نهد شورشِ محـشر دارد

» زینبِ دوّمِ » مولاست، پُر از پویایی            اسـداللهِ جـهـان زیـنـت و زیـور دارد

اُمِّ کــلـثــوم بُــود اُمِّ شــرف، اُمِّ وفـــا            صحبت از مدحتِ او رحمتِ دیگر دارد

در اسارت به سر و سینه زد و نالان شد            بس که در سینۀ خود داغِ‌ بـرادر دارد

شانه در شانۀ زینب همه جا غوغا کرد            بس که بانوی جهان، اِرق به خواهر دارد

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به جهت انتقال بهتر معنای شعر تغییر داده شد.

دخـتـرِ شیر عـلـی جـلوۀ حـیـدر دارد            مثلِ«زینب»بخدا هـیبتِ صفـدر دارد

مدح و مرثیۀ حضرت ام کلثوم سلام الله علیها

شاعر : جواد کلهر نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

دیار عشق و جنون پُر ز آه مظلوم است            روایت غمشان صد کتاب منظوم است

هر آنچه کـربـبلا بر سر حـسـین آورد            حـکـایت دل پـر خـون اُمِّ کـلـثـوم است


شریعـه بسـتـه شد و آب شد دگر نایاب            علی اصغر شیرخوار از چه محکوم است

یکی فتاده به هامون ز خاک و خون غلطان            یکی اسیر و پریشان،  ز یار محروم است

اگـر چه زیـنـب ثـانـی بود ولی او هـم            همیشه در کـنف ظل چهار معصوم است

نصیب زینب و تو شد فراغ و خون جگری            گواه صبـر شـمـا ذات حَیّ قـیّـوم است

تو دخت شیر خدایی تو شیر زن هستی            عـنـاد با اسـد الله چـقـدر مـرسـوم است

تو خطبه خواندی اگر در رثای مظلومان            کلام نافـذ تو هم به گریه مخـتـوم است

به شام و کوفه اسیران حـقـیر گـردیدند            چـقـدر شام بلا نامبـارک و شـوم است

کسی که نـسـبت پـیـوند با حـرامـی داد            نفاق و دشمنی او هـمیشه معـلـوم است

نگـشـته بـوتـۀ خاری هـنـوز لایـق گـل            نصیب هرزه فقط میوه‌های زَقّوم است

تو و سکینه به باب الصغـیر سوریه‌اید            مـزارتان حـرم دو فـقـیـد مغـموم است

تو عین صبر جمیلی تو زین اَب هستی            که حسرت تو فقط بوسه‌ای ز حلقوم است

: امتیاز
نقد و بررسی

با توجه به اینکه تصریح بر شش ماهه بودن در کتب تاریخی متقدم و معتبر نیامده است و این موضوع برای اولین بار در قرن سیزدهم در کتاب ذخیرة الدارین آمده است بیت زیر تغییر داده شد

شریعـه بسـتـه شد و آب شد دگر نایاب            علی اصغر شش ماه از چه محکوم است

مدح و مرثیۀ حضرت ام کلثوم سلام الله علیها

شاعر : محسن صرامی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

از روز اوّل در کـنـار خـواهـرش بود            آئـیـنـه‌دار حُـسن و صبـر مـادرش بود

با روضه‌های مـادر خود گریه می‌کرد            هــمــراه بـابــا تــا وداع آخــرش بــود


پاره جگـرهای حسن را دیـد در تـشت            او مـادرانه هر کجـا دور و بـرش بود

از مکه زد بیرون به هـمراه حسیـنـش            تا کـربـلا مـردانه جـزو لـشگـرش بود

یک غصه در دل داشت قـربانی ندارد            این غـم شـبـیـه درد، داغ دیگـرش بود

بـاب الـحـوائـج گـفـت من قـربـانی تـو            او مثل عبدی کربلا در محضرش بود

سقا که پـرپـر شد قـدش یکباره خم شد            در هـر نـفـس یاد عـزیـز پرپـرش بود

اُمُّ الــبــکـا شُــد اُمِّ کـلــثــوم از غــم او            تـنها انـیـس حـضرتش چـشم ترش بود

شش ماه بعد از کربلا از غصه دق کرد            بـانـو شـهــیــد روضـۀ آب آورش بـود

: امتیاز

مدح و مرثیۀ حضرت ام کلثوم سلام الله علیها

شاعر : مجتبی خرسندی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

از اینکه دختر شیر است و خواهر شیر است            بدیهی است بیانـش شبیه شمـشیر است

برای شیرزن عصر خود شدن کافی‌ست            همین که خون علی در رگش سرازیر است


ظهور دیگری از فـاطمه ست وقتی که            مقـابـلـش همۀ فـتـنـه‌ها زمین گـیر است

محـال بوده که با کـفـر هـمنـشـین باشد            کـسـی که آیـنـۀ آیـه‌هـای تطهـیـر است

اگـر اسـیـر خـطـابـش کـنـم زبـانـم لال            که شیر شیر بماند اگر به زنجیر است

هزار داغ به جانش نشست در یک روز            عجیب نیست اگر در جوانی‌اش پیر است

برای از نفس افـتادنش همین کافی ست            که روبروش سری روی نیزه تصویر است

: امتیاز

مدح و مرثیۀ حضرت ام کلثوم سلام الله علیها

شاعر : محمدجواد پرچمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

اگر‌ که از جـلواتش نقـاب بر می‌داشت            از آن حقیقت نوری حجاب بر می‌داشت
بدون شک همگان را پیـمبری می‌کرد            اگر‌ زمان هـبوطش کتاب بر می‌داشت


غبار از سر سجاده‌اش که بر میخواست            سـتـاره از قـدمش آفـتـاب بر می‌داشت
حسین بود سـراپـا، حَـسن ز پـا تـا سر            حسینی و حسنی بین قاب بر می‌داشت
بـنا به حـلـم خـدایی بنای گـریه نداشت            که کوفه را ز‌ همان‌ گریه آب بر می‌داشت
نخست زینب و بعداً حسین مکتوم است            شـرافـت عـلـویه است اُمّ کـلـثـوم است

: امتیاز

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : مهدی رحیمی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

تا به دنـیا آمدی دنیا دلیـلـش را شناخت            از خودش دنیا به دست آورد یک دنیا شناخت

چون تسلط داشت هی چرخید دورت روز و شب            گر تو را نشناخت دنیا، ماه از بالا شناخت


آسمان نشناخت سر از پا و روی خاک ریخت            خاک اما زیر پات افتاد و سر از پا شناخت

بی‌گمان در قاب قوسین دو تا ابروی تو            خویش را هر شب رسول الله اَوْ اَدْنیٰ شناخت

سجده بر نامش اگر واجب شود بی‌ربط نیست            شیعه در واقع خدا را نیز با زهرا شناخت

قـدر می‌دانم مُحِبَّـش هـستم اما بی‌گـمان            قدر زهرا را در این عالم فقط مولا شناخت

بی‌نگاه لطف تو می‌ریزد از هم جان من            گاه دارد قطره‌ای از خویش یک دریا شناخت

توی جنّت هم گـدایت می‌شوم زیرا گـدا            عرض حاجت کرد صاحبخانه را هرجا شناخت

حتم دارم روز محشر هم تو فرمان می‌دهی            من به تو ایمان کامل دارم اما با شناخت

تو شب قدری و پنهان بوده‌ای آنقدر که            زینبت حتی تو را در ظهر عاشورا شناخت

زینبت از پـای درس کـوچه آمد کـربلا            آن همه سرهای بر نی را اگر زیبا شناخت

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر به دلیل مستند نبودن حذف شد

مبحث نشناختن در کربلا موضوع شد؛            عمه جان جسم حسین خویش را از پا شناخت

تا به آنجـا که ربـابت را مـیان کـاروان            زینب از صوت علیِ اصغرم لالا شناخت

روضه یعنی که رقیه چهره را نشناخت و            تا صدایش زد صدای طفل را بابا شناخت

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : ناصر شهریاری نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : قصیده

بگو به بلبل خوش خوان بخوان ترانه که دیگر            دمیده زهـرۀ زهـرا رسیـده یاس معـطر

به وصف او چه توان گفت زانکه لا یتناهی ست            که مدح او که نتوان کرد غیر خالق اکبر


جلیله‌ای که دو عالم منوّر است به نورش            حـمـیده‌ای که بود پا به سر تجـلّی داور

دو چشم شور حسودان نخواست تا ببیند            میـان دست خـدیـجـه نـزول آیـۀ کـوثـر

که اوست علت خلقت که اوست علت رحمت            که اوست فاطمه، صدیقه، اوست جان پیمبر

زمین به زیر قدومش نبود لایق و درخور            بهشت خاک قـدومش شدست سر تا سر

چه بـانـویی که بود آیـنـه تـمامِ عـلی را            چه دختری که پدر را شده ست حضرت مادر

اگر نبود عـلی او نـداشت مثـل و مثالی            نبود در خور او کس به غیر حضرت حیدر

کریـمه‌ای که کـریمان عـالمـند اسیـرش            ستـوده‌ای که نـباشد به او ز جـاه بـرابر

عفیفه‌ای که به عفّت چو او ندیده دو عالم            نجیبه‌ای که بود بر زنان ملیکه و سرور

نه آبهای دو عـالم، به مهر او شده نامی            تمام عـالـم امکان به راه اوست مسخّـر

زنی که همچو حسن آورد کریم کریمان            زنی که مثل حسیـنـش نزاده مادر دیگر

زنی که دامن او پـرورانده زینب کبری            زنی که دامن مهرش شده ست عاطفه پرور

زنی که در همه عالم علی علی ست کلامش            زنی که گفت به عالم علیست بر همه رهبر

که اوست حجّت داور علی الحجج به دو عالم            که اوست جان نبی و که اوست از همه برتر

هرآنکه هست محبّش بگو عزیز جهان است            هر آنکه دشمن او شد بگو به او هوالأبتر

و کیست او که به راه امام خویش دهد جان            شهیده‌ای که شهادت به یمن اوست مطهر

دخـیل رشتۀ چادر نماز اوست دو دستم            مگر که شامل لطفش شوم میانۀ محشر

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر در تمام سایت‌ها « تا جائیکه ما بررسی کردیم» بصورت زیر آمده است که احتمالا اغلاط تایپی است و موجب بر هم خوردن وزن، آهنگ و معنای شعر شده است، لذا جهت رفع نقص اصلاح گردید

دو چشم شور حسودان نخواست تا که ببیند            میـان دست خـدیـجـه نـزول آیـۀ کـوثـر

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : محمود ژولیده نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : ترکیب بند

خُـرَّم آنـروز که اقـبـال به ما یـار شود            این دل بی‌خبر از غـیب خـبردار شود

ای دل انگار زمان اَرنی گفـتن توست            لَـن تَـرانی نـگـذاریـم که تـکـرار شـود


شب شب گفتن یا نور و یا قدّوس است            تا سحـر نـورٌ عـلی نـور مـددکار شود

سِرِّ محرم شدنت جز نظر رحمت نیست            سیـنـۀ فـاطـمـیـون محـرم اسـرار شود

عــبـد مـحـبـوبـۀ ذات ازلـی بــایـد شـد            بـنـدۀ اوسـت که از زمـرۀ ابـرار شود

به کجا سِیر کنی! علت هستی زهراست            کیست عاشق! که به این نام گرفتار شود

آنکه بـر معـرفت سـورۀ کـوثـر بـرسد

در حـقـیقـت به هـمه آل پـیـمـبـر برسد

ما همه قطره و زهراست که اقیانوس است            ای خوش آن بنده که با نور خدا مأنوس است

فاطمه بانوی سجاده نـشین سحـر است            گریۀ فاطمه نزدیک سحر ملموس است

بـینِ سـجـاده سحـرها که قـدم بـگـذارد            خاک محراب به خاک قدمش پابوس است

هـیچـگـاه این همه الله پرسـتـش نـشود            این نمازی است که ابلیس از آن مأیوس است

تا دعا کرد به همسایه، به ما فیض رسید            مستجاب است دعایی که به یا قدّوس است

این چه ذکری است که همتای علی می‌گوید            یا علی گوید و یا فاطمه اش معکوس است

مادر خلقـت و هم مادر بابا زهـراست            سایه‌اش بر سرِ ما، مادری‌اش محسوس است

حُبّ زهراست که صد مرحله فریاد رس است            دشمن فاطمه در آتش کین محبوس است

شب زهراست، دلِ ما ز شعف مالامال

باز کردند ملائک به سوی ما پر و بال

آنکه اوصاف خدا را به خدا تمثیل است            سایبان حـرمش بال و پر جـبریل است

محضرش مهبط وحی است و علی کاتب اوست            مصحفش بر همه آیات خدا تأویل است

آنکه در سـفـرۀ او مائـده آید ز بهـشت            سائل پشت درش حضرت میکائیل است

بخششی داشت که آغاز شب زندگی‌اش            همسرش گفت کرامات تو بی‌تعطیل است

قرص نانی هم اگر داشت به سائل بخشید            چه کمالی است که در علم و عمل تکمیل است

گفت بابـاش: فـدای تو و تـرتـیل شـبت            که خدا مستمع هر شب این ترتیل است

جـان پـیـغـمـبــر اکـرم نـرود بی‌اذنـش            این ردایی است که در کسوت عزرائیل است

دین شیعه ز سیاست که جدا نیست، یقین            هرکه با فاطمه شد، دشمن اسرائیل است

می‌رسد منتقـم حضرت زهـرا، مهـدی

کیست مشتاق شهادت که کند هم عهدی

می‌رسـد از حــرم سـلـسـلـۀ کـوثــرهـا            وصـف نـورانیِ منـصـوره ز بالاترها

آسمانی تر از این نـور، خدا خلق نکرد            فاطمه مادر خـورشید و مَه و اخـتـرها

فـاطـمه مـادر مجـمـوع امـامـان مبـین            اوست سـر سلـسلۀ نـوریِ پـیـغـمـبرها

سیزده آینه یک حضرت خورشید در آن            سیزده آیه و یک سوره، همه محشرها

خالقـش فـاطـمه را زهـرۀ زهـرا نامید            تا درخشد شب و روز از حرم حیدرها

اوست بازوی علی، روح دو پهلوی نبی            مادر خوب حسین و حـسن و دخـترها

یک تـنه اوست عـلـمدار همه دین خـدا            یک تـنه هـست حـریف هـمۀ لشگـرها

حکم او حکم خدا، طاعت زهرا واجب            بر هـمه سید و سالار و همه سـرورها

چون به محشر بگذارد قدم، از هیبت او            شود اعـلام سراسـر همه پائـین، سرها

مــادران شـهــدا طـاعـتِ او  را دارنـد            بـنویـسـیـم که تـبـریک به این مـادرها

روز میلاد خـمـینی است گواهی دیگر            دست زهـراست تـولای هـمه رهـبرها

مادر حجب و عفاف است حجاب زهرا            چـادر خاکیِ زهراست سر خـواهـرها

بشکند دست اجانب که به معجر نرسد            دست بـیـگـانه کـجا و حـرم مـعـجـرها

بـگـذاریـد بـمــانـنـد اشــارات گــریــز

من نگویم سخن از بزم مِی و لفظ کنیز

: امتیاز

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : محمدحسین رحیمیان نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : ترکیب بند

ما همه هـستـیم قـربانیِّ زهـرا و عـلی            سـائـل الـطاف پـنـهـانیِّ زهـرا و عـلی

بارها و بارها داده است بر دل‌های ما            جان تازه مـدح طـوفـانیِّ زهرا و علی


زندگی را زهر بر، ضد ولایت می‌کنیم            ما مـسلـمان‌های ایرانیِّ زهـرا و عـلی

چیست از این خوب‌تر، شد قلب ما وابسته بر            شاخِ شمـشاد خـراسانیِّ زهـرا و عـلی

آی مردم خشت خشتش هست فردوس آفرین            هر کجا باشد ثـناخـوانیِّ زهـرا و علی

کاش مشق عشق را گیریم یاد از سازگار            یـا مـؤیّـد یا که انـسانیِّ زهـرا و عـلی

هر که اینجا پیر گشته روزگارش بهتر است

نوکر این خانواده، کهنه کارش بهتر است

چـشم عـین الله روشن باد، زهـرا آمده            دخـتری که مـادر بـابـاست دنـیـا آمـده

جز خدایش کیست سر در آورد از شأن او            آنکه مانـند خـدایش هـست یـکـتـا آمده

جای هر ذکری بگو مستانه امشب: یا علی            کور، چـشم دشـمنان، جانان مولا آمده

بعد ازین دنیا پُر از مرد شهادت می‌شود            قهـرمانِ دل به طـوفـان‌ها زدن‌ها آمده

مریم عذرا، چو پروانه بگردد دور او            مادری که هست هر طفلش مسیحا آمده

آمد آن که قدرت حق را نمایان می‌کند

بوی این گل، کل دنیا را گلستان می‌کند

این زمین اصلاً کجا و شأن بانوی علی            آمـده دنـیـا بــرای دیــدن روی عــلــی

فـاطمه یا فـاطـمه یا فـاطـمه یا فاطـمه            جان تازه می‌دهد بر زور و بازوی علی

او حماسه آفرین شد، بی‌زره، بی‌ذوالفقار            کرد غوغایی به پا، پهلو به پهلوی علی

او مزارش ظاهراً مخفی است اما باطناً            هست قبر فاطمه، هر جا دهد بوی علی

وقت جان دادن می‌آید، فاطمه بالاسرش            هر کسی که رفت حتی یک قدم سوی علی

حق فقط زهراست که اینگونه مانده با علی

شد شعارش لا امیـرالمومـنین الا علی

آن که دارد دم به دم بر ما محبت فاطمه است            آن که دارد بر عطا و جود عادت فاطمه است

هر چه را می‌خواستیم اینجا مهیا دیده‌ایم            آن که ما را مادرانه داد عزّت، فاطمه است

راه بر جـایی ندارد بـندگی، بی‌فـاطمه            تا ابد تنهاترین راه سعادت فاطمه است

بیـشتر از بچه‌هایش نیمه شبها یاد کرد            از در و همسایه‌ها، پس کوه رحمت فاطمه است

شأن او از معجزه، خیلی فراتر بوده است            آن که باشد فضه‌اش کوه کرامت فاطمه است

هرکسی که می‌شود صاحب نفس با فاطمه است            دم به دم ذکر لبش یا فاطمه یا فاطمه است

فاطمه هم فاطمه هم مصطفی هم حیدر است

فاطمه از هر چه می‌دانیم ازو، بالاتر است

فاطمه نور است نه، نه، نورَ فوقَ کل نور            فاطمه هم هل اتی، هم انّما هم کوثر است

گر نمی‌گفـتند ختم الانـبـیا بر مصطفی            می‌نوشتم فاطمه تنها زن پیغـمبر است

معجزه جز این چه باشد با همان عمر کَمَش            زینبی را تربیت کرده که از عالم سر است

فـاطمه درس کـرم را داد یـاد مجـتـبی            فاطمه الگوی ایثار حسین بی‌سر است

کی به جز فرزند زهرا، در زمین کربلا

کودک شش ماهه‌اش را داده بی‌چون و چرا

: امتیاز

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : حمید رمی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : مثنوی

شور برپا شده و عشق، به بار آمده است            باز هـم رایـحۀ فـصل بهـار آمده است

ماه، چون مُهر شده جانب منـبر رفـته            سورۀ شـمس، به مهمانیِ کـوثـر رفته


سیبِ معراج، به معراجِ زمین آمده است            بر رکـابِ نـبـی‌الله، نـگـین آمـده است

نور، از عرشِ زمین، سمت سماوات رسید            روی دستان پـدر، مـادر سادات رسید

بـین گـهـواره که صـدیـقۀ اطهـر باشد            وقـت آن است که مـدّاح، پیـمـبر باشد

دخـترم، محـشر کـبراست بدانـید همه            سـایه‌اش بر سرِ دنـیـاست بدانـیـد همه

راضیه، مرضیه، طوباست بدانید همه            اصـلاً او امّ‌ابـیـهـاسـت بــدانـیـد هـمـه

و نـوشـتـنـد کـه انــسـیـۀ حـورا بـاشـد            او درخشید و خدا خواست که زهرا باشد

نام او فتح مبین است که قـرآن فرمود            شأن زهرای مرا سورۀ انسان فـرمود

نـو رسیده‌ست ولی بوده از اول با من            علّت خلق جهـان فـاطمه بـوده یا من؟

باغـبان بـوده‌ام و فـاطـمه گـلـشن بوده            فـاطمه، خـاص‌ترین معجـزۀ من بوده

بـهـتـرین مـادر دنـیـا که به دنـیـا آمـد            عـشق، در هـیـبت مولا به تـمـاشا آمد

عـلی از راه رسیـده به مبـارک بادش            خاتم از دست درآورد و به زهرا دادش

پَرِ گهـواره، عـقـیق علوی را دُر کرد            اشک شوق، آینۀ چشم علی را پُر کرد

عشق، فرضیه شده، مسأله را می‌جوید            جبرئیل آمده، در گـوش نبی می‌گوید:

نــور تـابـنــده بـه نــور ازلـی مـی‌آیـد            چـقـدَر فـاطـمـۀ تـو بـه عـلـی مـی‌آیــد

کعبه، مُحرِم شده و دور علی چرخیده            در سـراپای عـلـی دست خـدا را دیـده

روی دسـتــان یــدالله، خــدا تــابــیــده            چون پیمبر به علی دُرِّ نجـف بخـشیده

هـدیه انـگـار که از بـاغ جـنـانـش آمد            مـدح صـدیـقـۀ کـبـری به زبـانـش آمد

باز، مـدّاحیِ زهـراست، شنـیـدن دارد            مدح، از جانب مولاست، شنیدن دارد

او رسیده‌ست که افلاک، پُر از لبخند است            نَفَس عرش، به یک نیم‌نگاهش بند است

گر چه پیداست ولی جلوۀ مستـور شده            فاطمه نورٌ علی نـورٌ عـلـی نـور شده

او که قبل از همه امضای بلا را داده            چـقـدَر غـصّـۀ شیـعـه به دلـش افـتـاده

«شیعتی» گفت و مماتِ همه بی‌واهمه شد            اینچنین بود که از روز ازل فاطمه شد

سیـل می‌خـواستم و بارش نـم‌نـم آورد            مثـنوی هـم جلوی مـدح شـما کم آورد

: امتیاز

مدح و ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : مثنوی

امروز روز عـید هـسـتی آفـرین است            عیدی که از هست آفرینش آفرین است

امـشـب به فـلـک آفـریـنـش نوح دادند            بـار دگـر بر جـسـم احـمـد روح دادنـد


نوری که از سیب بهشت آن شب درخشید            امشب به چـشـم آفـریـنـش نـور بخشید

این نـور در قلب نـبی نـور آفـرین شد            تا مـنـتـقـل از او به ام الـمـؤمـنـین شد

ای چار سادات بهشت اینک کجـائـید؟            کـلـثـوم، سـاره، آسـیــه، مـریـم بـیـائید

چون اخـتران امشب به گرد ماه باشید            پــروانـه شــمــع رســول الله بــاشـیــد

اطراف آن پـاکـیـزه مـادر را بگـیـرید            تطهیر و قدر و نور و کوثر را بگیرید

قــرآن روی دسـت احـمـد را بـبـیـنـیـد            در دامـن احـمـد مـحــمـد را بـبـیــنـیـد

پیغـمبر و زهـرا و حیدر یک وجـودند            روز ازل تـصـویـر یک آئـیـنـه بـودند

این هر سه یک نورند و دارای سه اسم اند            در اصل یک روح مجرد در سه جسم اند

ای روح پـاک و جـسـم پاکـت آسمانی            ای مصطفی را صورتت "سبع المثانی"

دست تـو بـالای سـر خـلـق دو عــالــم            پایت به چـشم حـامـلان عـرش اعـظـم

تــو آسـمـان آســمــان ها در زمـیـنــى            محـکـم تـرین رکـن امـیـرالمـؤمـنـیـنى

وصف تو از قول نبی «روحی فداها»ست            تطهیر و قدر و کوثر و یاسین و طاهاست

دست تو دست کـبـریا در آستـین است            اعضای تو اعضای ختم المرسلین است

چشم تو در چشم محمد «حا و میم» است            ابروت «بسم الله رحمان و رحیم» است

آدم چو در امواج غـم نـام تو را گـفت            ذات الـهــی تــوبــۀ او را پــذیــرفــت

تو کـیـستی که عـقـل کـل گوید فـدایت            یا دست بـوسـد یا که خیزد پیـش پایت

تو کیستی که روز و شب خـتـم نبـوت            کرده زیـارت خـانـه‌ات را پنـج نـوبت

تو کیستی که ذات حق خوانده عزیزت            اعـجـاز مـریـم آیـد از دسـت کـنـیـزت

تو کـیـستی؟ من کیـستم تا از تو گویم؟            گـیـرم دهـان خـویـش از کوثـر بشویم

آخــر چـه گــویـم تا نـریــزد آبــرویــم            طوطی شوم تا هرچه گویی من بگویم

در حشر امت هرچه دارند از تو دارند            پیغـمـبران هـم بانگ یا زهـرا بـرآرند

آیــــد نــــدا از جـــانـب ذات الـــهـــی            محبوبه‌ام از من طلب کن هرچه خواهی

گو خلق را بر عصمت و پاکیت بخشم            بر وصلـه‌های چـادر خـاکـیت بـخـشـم

امــروز در بـیـن خــلایـق داوری کـن            هـم اولـیـا هـم انـبــیـا را مــادری کـن

آن روز بــاشــد روز داد زیــنــبـیـنـت            آن روز خون جوشد ز رگهای حسینت

آن روز حـکـم از خـالـق یـکـتـا بـیـاید            هر کس که زهـرایی ست با زهرا بیاید

روزی که امت ها ز دوزخ می‌هراسند            هم فـاطمه هم شیعـه‌اش را می‌شـناسند

آتش کجـا و ما کجـا؟ کی بـاور ماست            ما با هـمه گـفـتـیم زهـرا مـادر مـاست

روز قـیـامـت روز وانـفـسـاسـت فـردا            ای وای بر آنکس که بی‌زهراست فردا

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : محمدجواد پرچمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن قالب شعر : غزل

گداى خوشه چینم تا قیامت خرمن او را           كه حسرت می‌كشد فردوس عطر گلشن او را

چنان مشكل گشا، باب الحوائج، كاشف الكرب است           گـرفـتـنـد اولـیـا الله عــالــم دامـن او را


ندیدم سربلند و سرفرازى را مگر اینكه           بدیدم محضر اُمُّ البنین خـم گردن او را

امیرالمؤمنین همسر، ابوفاضل پسر، به به           بنازم این مقام و جاه و شأن احسن او را

عباى مرتضى را وصله كه می‌زد گمان دارم           كه نخ می‌كرد جبرائیل بعضاً سوزن او را

زیارت میكنم جاى رباب و نجمه و زینب           مـزار اطهـر او را، معـلا مـدفـن او را

اگر دیروز جارو كرد زیر پاى زینب را           كنون جارو كشند اینسان ملائك مسكن او را

به او گفتند عباست صدا می‌زد حسینم كو؟           نـشانـش داد زینب پـارۀ پـیـراهن او را

اگرچیزی جز این می‌ماند از عباس، می‌دادند           فقط دادند دستـش تكه تكه جوشن او را

عمود آهنین، دستان مقطوع، نه نه اینها نه           فقط شرم از رباب انداخت بین خون تن او را

رباب از در كه می‌آمد دل ام البنین می ریخت           غم لالایی‌اش می‌بـرد بالا شـیون او را

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به دلیل ایراد محتوایی تغییر داده شد

عباى مرتضى را وصله كه می‌زد همه دیدند           كه نخ می‌كرد جبرائیل بعضاً سوزن او را

معیّن گشته مزد فاطمیه دست این بانوست           كه معنا كرده سفره دار زهرا بودن او را

موضوع به قبرستان بقیع رفتن و چهار صورت قبر کشیدن و ... در کتب دسته اول تاریخی نیامده است و از جهات مختلف مورد نقد است از جمله اینکه ام البنینی که وصفش آنگونه در تاریخ آمده چرا فقط برای چهار فرزند خودش عزداری می کند و برای سیدالشهدا عزاداری نمی کند و در ادامه این داستان؛ دل رحمی و مروّت حاکم خونخوار و مستبد مدینه وصف می شود که بعید است چنین چیزی صحیح باشد

چنان جانسوز مرثیه میان كوچه سرمی‌داد           كه می‌دیدند مردم گریه هاى دشمن او را

بیت زیر به دلیل تحریفی بودن خوردن تیر سه شعبه به چشم حضرت عباس تغییر داده شد

عمود آهنین، تیر سه شعبه، نه نه اینها نه           فقط شرم از رباب انداخت بین خون تن او را

مدح و مرثیۀ حضرت زهرا سلام الله علیها

شاعر : عباس شاه زیدی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

باز کـن چـشـمان از انـدوه مالامـال را            چار داغ تازه داری، چارفصل سال را

پا به پای چار فصل داغ هایت مثل ابر            بارها خون گریه کردم، منتهی الآمال را


منتهی الآمال آورده است، حتی دشمنان            گـریه می‌کـردند این پـروانۀ بی‌بال را

پای عشق آمد میان، دست کریمت باز شد            عشق می‌بندد همیـشه پای استـدلال را

داغ پشت داغ، پشت داغ، پشت داغ ...آه            داغداران خوب می‌فهمند این احوال را

از شهامت مانده بر دوشت مدال افتخار            کم خدا انداخت بر دوش زنی این شال را

چار داغت را نیاوردی به رو، گفتی حسین            کرد بـارانی سوالت، روز استقـبال را

عشق تو خون خدا و عشق ما عباس توست            او که از حق جای دستانش گرفته بال را

مادر دریا ببخش این شعر در شأن تو نیست            کاش می‌بستم به مدحت این زبان لال را

: امتیاز
نقد و بررسی

موضوع به قبرستان بقیع رفتن و چهار صورت قبر کشیدن و ... در کتب دسته اول تاریخی نیامده است و از جهات مختلف مورد نقد است از جمله اینکه ام البنینی که وصفش آنگونه در تاریخ آمده چرا فقط برای چهار فرزند خودش ... و عزداری میکند و برای سیدالشهدا عزاداری نمیکند و در ادامه این داستان؛ دل رحمی و مروّت حاکم خونخوار و مستبد مدینه وصف میشود که بعید است چنین چیزی صحیح باشد

منتهی الآمال آورده است، حتی دشمنان            گـریه می‌کـردند این پـروانۀ بی‌بال را

زبانحال حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : موسی علیمرادی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

آتـشی در دلـم از داغ تـو افـروخـته‌ام            آه چـون دود رود از جگـر سوخـته‌ام

ریسـمانی شده این اشک مـدامـم گویا            مـژه‌ام را به سـر دامن خود دوخـته‌ام


چار پروانه کشیدم به روی خاک بقیع            شمعی از آه در آن بین بر افروخته‌ام

دلخـوشم نوکـر تو شد پـسـر مـادر تو            کم بها یوسف خود را به تو نفروخته‌ام

مثل قربانی نذری به رهت شکـر خدا            پخـش در کـرببلا شد همه اندوخـته‌ام

: امتیاز
نقد و بررسی

موضوع به قبرستان بقیع رفتن و چهار صورت قبر کشیدن و ... در کتب دسته اول تاریخی نیامده است و از جهات مختلف مورد نقد است از جمله اینکه ام البنینی که وصفش آنگونه در تاریخ آمده چرا فقط برای چهار فرزند خودش عزداری می کند و برای سیدالشهدا عزاداری نمی کند و در ادامه این داستان؛ دل رحمی و مروّت حاکم خونخوار و مستبد مدینه وصف می شود که بعید است چنین چیزی صحیح باشد

چار پروانه کشیدم به روی خاک بقیع            شمعی از آه در آن بین بر افروخته‌ام

مدح و مرثیۀ حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : محمدحسین رحیمیان نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

الـسلام ای مــادر ایــثـار یا اُمُّ البـنـیـن            دلخـوشـی حـیـدر کـرار یـا اُمُّ البـنـیـن

وقت توصیف تو ای بانو زبان‌ها لال شد            مدح تـو بالاتـر از گـفـتار یا اُمُّ البـنیـن


جز تو در عالم کدامین زن برای زینب است            بعد زهرا بهترین غمخوار یا اُمُّ البنـین

تو همانی که به عشق قبلۀ عالم حسین            تربیت کـردی سـپه سـالار یا اُمُّ البنـین

خوش به حال هر که چون تو غیر گریه بر حسین            تـا دم آخــر نـدارد کـار یـا اُمُّ الـبـنـیـن

مـادر یـل ها سرت را تا ابد بالا بگـیر            دست از شرمنـدگی بردار یا اُمُّ البنـین

جان عباست بیا بس کن، برایت خوب نیست            گریه با این چـشم های تـار یا اُمُّ البنـین

بیشتر از هرچه غم در سینه‌ات داری تو را            پـیـری زیـنب دهـد آزار یـا اُمُّ البـنـیـن

خوب شد ماندی، ندیدی که حسین افتاده بود            بین مقـتل تـشنه و بی‌یـار، یا اُمُّ البنـین

خوب شد ماندی ندیدی زینب افتاد از نفس            از حرم تا قـتلگه صد بار، یا اُمُّ البنـین

خوب شد ماندی ندیدی خیمه ها می سوخت در            آتـش بـیـن در و دیـوار یـا اُمُّ الـبـنـیـن

خوب شد ماندی ندیدی کاروان را بی حسین            در میـان کـوچه و بـازار یا اُمُّ البـنـیـن

خوب شد ماندی ندیدی بر فراز نیزه‌ای            خورده از پهلو سرِ سردار یا اُمُّ البنین

خوب شد ماندی ندیدی خندۀ مستانه بر            اهـل بیت احـمـد مخـتـار یا اُمُّ البـنـیـن

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : عبدالحسین میرزایی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

دل تو جـز به غـم و درد آشیـانه نبود            انیس و یار تو جز اشکِ دانه دانه نبود
زبـعـد واقـعــۀ کـربـلا تـو را راحـت            ز گـریه سـحـر و نـالـۀ شـبـانه نـبـود


اگـر چه بـود به دل مـاتـم عـزیـزانت            به غیر وای حسین بر لبت ترانه نبود
تـمام گـریـه تو بـود از برای حـسـین            وگـرنه داغ اباالفـضل جز بهـانه نبود
کسی نگفت به تو روز گریه کن یا شب            اگرچه یاور تو کس در آن زمانه نبود
به دوش گرچه غریبانه رفت پیکر تو            ولی به جـسـم تـا آثـار تـازیـانـه نـبود
نبـود گر چه یکی از چهـار فـرزندت            دگـر مـراسـم تـشیـیـع تو شـبـانه نبود
اگرچه سـرخ شد از گریه دیده‌ات اما            به چشم و روی تو از دست کین نشانه نبود

: امتیاز
نقد و بررسی

موضوع به قبرستان بقیع رفتن و چهار صورت قبر کشیدن و ... در کتب دسته اول تاریخی نیامده است و از جهات مختلف مورد نقد است از جمله اینکه ام البنینی که وصفش آنگونه در تاریخ آمده چرا فقط برای چهار فرزند خودش عزداری می کند و برای سیدالشهدا عزاداری نمی کند و در ادامه این داستان؛ دل رحمی و مروّت حاکم خونخوار و مستبد مدینه وصف می شود که بعید است چنین چیزی صحیح باشد

برای گـریـه چـرا در بـقـیع می‌رفـتی            تو را به شهر مدینه مگر که خانه نبود

زبانحال حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : عبدالحسین میرزایی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : غزل

پـاس ادبـم بود که حـق معـتـبرم کرد            خاک در زهـرا شدم و تاج سرم کرد
من لایق این رتبه نبودم ولی از لطف            بر هـمسری شیـر خـدا مفـتخـرم کرد


شرمندۀ زینب شدم از خادمی خویش            او خواند مرا مادر و شرمنده ترم کرد
تا چـار پـسـر داشـتم و بود اباالفـضل            می‌خورد به من قبطه هر آنکس نظرم کرد
زیـن بـعـد نـخـوانـیـد دگـر اُمّ بـنـیـنـم            من اُمّ بنـیـنـم که فـلک بی‌پـسرم کـرد
گـفـتـند جـدا شد زبدن دست رشیـدش            بی‌دستی عباس چنین خون جگرم کرد
گـفـتـند که بستـند سرِ نـیـزه سرش را            یارب مگر آن ضربه چها با قمرم کرد
از خجـلت سـقّـای حـرم پیـر شدم من            داغ لب عـطشان حسین پـیـرترم کرد
من در عوض فاطمه گریم به حسینش            در عـلقـمه کو گریه برای پسرم کرد

: امتیاز

مدح و وفات حضرت ام البنین سلام الله علیها

شاعر : اسماعیل تقوایی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

مـادرترین نـا مـادری اُمُّ البـنـین است            از بعد زهرا حیدرش را بهترین است
اولاد زهرا را چو جانش دوست دارد            بر این امانـتهـا نگهـداری امیـن است


گـویـد کـنـیرم بـهـر فـرزنـدان زهـرا            بر این ادب از او، هزاران آفرین است
در بـین زن‌های عـرب هـمـتـا نـدارد            انگـشتر ایثـار را همچون نگین است
آمـوخـتـه رســم وفـا را بـر بـنـیـنـش            هر یک ز آنها جانفدای شاه دین است
قـربـان عـبـاسـش عـلـمـدار حـسـیـنی            کو اسوۀ مهر و وفا بر مؤمـنین است
قـربـان آن دسـتان از پـیکـر جـدایـش            قربان آن سقا که گریان، شرمگین است
کرب‌و‌ بـلا، اَمُّ الـبـنـیـن، اُمُّ شـهـیـدان            زینب به سوگ آن برادرها حزین است
بهـر پـسرهای خـودش گـریان نـباشد            گـریـان بـرای سیـد ابـرار دیـن است
از بـعـد عـاشـورا شـده تـنهـای تـنهـا            با نـالـه‌هـای مـادرانـه او قـرین است
شهـر مـدیـنه شاهـدی بـر نـالـه‌هـایش            هم دوست هم دشمن ز حالاتش غمین است
از ســوز داغ راهــیــان کــربــلایـی            در سیـنه‌اش پـیـوسته آهِ آتـشـین است
با رفـتـن زیـنـب دگـر طـاقـت نـدارد            عـمر شریفـش روزهای آخرین است
روح بـزرگـش پَـر کـشد از پیکـر او            مـشـتاق دیـدار امیـر المـؤمـنـین است

: امتیاز