امروز : شنبه, 26 آبان 1397 - ۸ ربیع الاول ۱٤٤۰
خانه :: شعر
موضوعات

اشعار



مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : رضا آهی     نوع شعر : مرثیه     وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن     قالب شعر : غزل    

ز زهـر کینه شرر تا به پیکـرت افتاد            ترک به قامت همچون صنوبرت افتاد

ز غـم مـدار سـماوات حق ز هم پاشید            به محض اینکه عبای تو بر سرت افتاد


ز لرزش تن تو آسمان به خود لـرزید            هـمین که خـون ز لـبان مـنـوّرت افتاد

زمین و اهل زمین در شرار تب پژمرد            عطش ز زهر ستم تا که در پرت افتاد

بلند شدی و نشـستی به حالـتی غـمبار            ز حال زار تو گـویا! که مـادرت افتاد

زدی تو نـالـه و از نالۀ جگـر سوزت            یـگـانه عـمـۀ سـادات خواهـرت افـتاد

همینکه در کف حجره زدرد پـیچـیدی            بشر به یـاد حـسین جـد اطهرت افـتاد

در آخـرین نفست ذکر یا حسین گـفتی            دمـی که اشک تو از دیـدۀ تـرت افتاد

چه خوب شد که درآن لحظه‌های پایانی            سـرت به دامن دردانـه گـوهـرت افتاد

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر ابیات بعدی آن به دلیل عدم رعایت قافیه که رکن اصلی شعر است حذف شد زیرا زیرا کلمات همچون مضطری که با یاء سوم شخص ختم می شود با کلمات همچون اطهرت که با ضمیر دوم شخص «ت» ختم میشود هم قافیه نیست که خود شاعر محترم هم در بیت زیر به آن اشاره کرده است

دوباره حرف سر آمد قصیده مختل شد            از آن زمان که شهنشاه مضطری افتاد

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : رضا رسول زاده نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

ما آبـرو زِ دَرگـهِ سـلـطان گـرفـتـه‌ایم            سـرمـایـۀ مـحـبّت و ایـمـان گـرفـته‌ایم

مـا ســائـلانِ کــوی امــامِ کــرامـتــیـم            روزی زِ دستِ شاهِ خراسان گرفته‌ایم


دل را گـرِه به پنـجـره فـولاد او زدیم            حاجات خود به دیـدۀ گـریان گرفته‌ایم

دل مُـرده‌ها کنارِ حـرم زنده دل شوند            با بوسه از ضریحِ رضا، جان گرفته‌ایم

حُکـمِ ضمانـتِ رضوی را به الـتماس            وقتِ سحر چو آهوی حیران گرفته‌ایم

زمـزم جـوابِ مسـتیِ مـا را نـمی‌دهـد            چون جام را زِ ساقـیِ مستان گرفته‌ایم

هـر سـال ما براتِ زیـارت به کـربـلا            بعد از سفـر به مشهـدِ ایران گرفـته‌ایم

: امتیاز

زبانحال امام رضا علیه السلام قبل از شهادت

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

خون بر لبش نشست عرق بر جبین نشست            پنـجـاه و چـند مـرتـبه آقـا زمین نشست

پنجاه مرتـبه به زمیـن خـورد و ایسـتاد            از بسکه زهر بر جگرش آتشین نشست


در کوچه بود یـاد حسن بود و مـادرش            یک دفعه پیر شد به رُخش چند چین نشست

یک دست روی پهلو و یک دست بر جگر            در حُجره یادِ جَدِّ غریبش زمین نشست

بالا سـرش دو مـادرِ گـیـسو سپـیـد بود            یعـنی کـنارِ فـاطـمه‌ اُمُّ البـنـیـن نـشـست

چسباند تا که سینۀ خود را به خاک، دید :           چرخاند رویِ سینه و آن لاله چین نشست

از تَـل کـنــارِ عـمـۀ خـود داد زد ولـی            ضربِ هزار و نهصد و پنجاهمین نشست

یابن الشبیب اَبروی او را سنان شکست            والشِمر جالِسُ به روی سینه این نشست

با عـمه رفت کـوفه و با عمه شام رفت            در کوچه دید دخترکی دل غمین نشست

با آستـیـن پـاره سرش را گرفت حـیف            از بـام آتـشی به هـمـین آستـیـن نشست

: امتیاز

مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : محمّد قاسمی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

روضه شد مُجمل و کوتاه نشست و برخاست           رفت در قصر به اکراه نشست و برخاست

وقتِ برگشت، سرش زیرِ عبا پنهان بود           باز با یک غم جانکاه نشست و برخاست


یاد آن لحـظـه که مادر به زمین افـتاد و           پـسری دیـد که با آه نشـست و برخاست

تا رسـد بر درِ خـانه ز جـفـاکاریِ زهـر           بارها در وسط راه، نشـست و برخاست

وسط حجـرۀ خود گاه به خود می‌پـیچـید           و به شوق پسرش گاه نشست و برخاست

مثلِ خورشید، روان جانب مغرب می‌شُد           آنکه پیش قدمش ماه، نشست و برخاست

غبطه بر شأن اباصلت، مسیحا می‌خورد           داشت چون با ولی الله، نشست و برخاست

کس ندیده ست سرِ خـوان کسی سائل را           که سرِ سفرۀ این شاه نشست و برخاست

: امتیاز

مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : محسن کاویانی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فعلن قالب شعر : غزل

تا زنده‌تر باشی شکستی قفلِ جانَت را            شکرِ خدا آسودہ خوردی شوکرانت را

شکرخدا نه خیزران بوسیدہ رویت را            نه نعل اسبی خُرد کردہ استخوانت را


وقتی که جان دادی جوادَت نیز پیشَت بود            هـرگز نـدیـدی اربـاً اربای جوانت را

بانوی باران خواهرت معصومه هم دیده‌ست            مهـمان نـوازی‌های گرم مـیـزبانت را

نه خیمه‌ای غارت شد نه صورتی نیلی            نه طعـنه‌ای آزردہ کردہ کودکـانت را

خورشید هشتم رفتی اما شکر این باقیست            رنگ شـفـق هـرگز نـدیـدم آسمانت را

مُزدِ عزاداران همیـشه دست تو بـوده            از مـن مگـیـر آقا نـگـاہ مهـربـانت را

: امتیاز

مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : محمد جواد شیرازی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

ای کوثر طهور، از این باده سر نکش            آتـش به حـالِ درهـم مـاه صـفـر نکش

عالم بدون روی تو تاریک و تیره است            خورشید مشرقین، عبا روی سر نکش


پنجـاه بار، در وسـط این گـذر نـیـفـت            پنجـاه بـار، بر دل عـالـم شـرر نکـش

اینـقـدر پیـش چـشـم همه، یاد مـادرت            در پشت درب خانۀ خود دردسر نکش

بال و پر هزار مَلک فرش راه توست            شمسُ الشموس، روی زمین بال و پر نکش

دیگر شبـیـه مـارگـزیـده به خود مپـیچ            دامن به خاک حجره بیا و دگر نکـش

خواهر که نیست محضر تو، لااقل غریب            وقـت وداع، دردِ فــراق پـسـر نـکـش

با قـطره قـطره بارش چشم بهاری‌ات            تصویر روضۀ پـسر و یک پدر نکش

هر کـار هم کـنی پـسرت پـا نـمی‌شود            جانم فـدات، این همه آه از جگر نکش

بس کن حسین، زینبت از هوش می‌رود            پنجه به خـاک در برِ او اینـقـدر نکش

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر به جهت ایراد محتوایی و حفظ بیشتر شأن امام تغییر داده شد

ای بادۀ طهـور، از این باده سر نکش            آتـش به حـالِ درهـم مـاه صـفـر نکش

هر کـار هم کـنی پـسرت پـا نـمی‌شود            بس کن حسین،این همه آه ازجگر نکش

مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : میثم مومنی نژاد نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

خورشید، سر به زیر عبایی ز ابر بُرد            اینگونه از حدیث کسا ارث صبر بُرد

دریا، ز باد فتنه، به خود موج می‌گرفت            آن مـوج را به سـاحـل آرام قـبـر بُـرد


چـشم گـهـر فـشان یتـیـمـش، گواه بود            او را عدو ز شهر پیمبر، به جبر بُرد

آن روز، هر زنی،که شنید از خزان باغ            یک شاخه تسلیت به عزایی ستبر بُرد

آشـوب در تـمـامـی ذرات عـالـم است            خورشید سر به زیر عبایی ز ابر بُرد

: امتیاز

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : سید پوریا هاشمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

مثل نـسیـم صبـح به عـرفان‌ رسیده‌ایم            وقـتی به دست‌بوس کـریمان رسیده‌ایم

یک دسته ساختیم و به صحن مطهرش            با نـغـمـه امـام رضـا جـان! رسیـده‌ایم


دستان مـا به پـنـجـره فـولاد بـوسه زد            آقا بـبـین که دست به دامـان رسیـده‌ایم

در آرزوی پـادوی این خـانـه بـوده‌ایم            جارو بدست محضر سلطان رسیده‌ایم!

ایوان طلای شاه نجـف را خـبر دهید!            پیـش عـلی طـوس به ایـوان رسیـده‌ایم

مـا اهل آتـشـیـم گـلـسـتـان نـخـواسـتـیم            یکراست پیش صاحب غفران رسیده‌ایم

خرده مگیر سجده به این سمت میکنیم!            غـافـل! کـنـار قـبـلۀ ایـران رسـیـده‌ایـم

حـرز جـواد را به ضریحـش کشیده‌ایم            یعـنی ز کـاظـمـین خـراسان رسیـده‌ایم

گفتند خاک حجره به گیسوی او نشست            از غصه‌اش غریب و پریشان رسیده‌ایم

: امتیاز

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : قاسم نعمتی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

من بی‌دل آمـدم که تو دلـدار من شوی            غمدیده آمدم که تو غمخوار من شوی

شـادم که در حـریـم تو افـتاده بـار من            آیا شـود ز لـطف، خـریـدار من شوی


خود را ز راه دور کشاندم به کوی تو            دلخـسـته آمـدم که مـددکـارِ من شـوی

هر طـور لایـقـم، بـزن؛ امـا نـمی‌روم            این بـار آمـدم که فـقـط یـار من شـوی

عـمـرم به بـاد رفـتـه به داد دلـم برس            من آمدم که مـونس من، یار من شوی

آقـایی‌ام هـمـیـشه ز سُـلـطانیِ شماست            یک عمر نوکرم که تو سالار من شوی

خوانم میان صحن تو تا روضۀ حسین            گـویا که از وفـا تو گرفـتار من شوی

پـیـچـیـده بـاز در حـرم تـو صدای من            دست شماست روزی کرب‌و‌ بلای من

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به جهت انتقال بهتر معنای شعر تغییر داده شد

هر طـور راحـتی، بـزن؛ اما نمی‌روم            این بـار آمـدم که فـقـط یـار من شـوی

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : محمد سهرابی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

من با تو زنـدگی نکـنـم؛ پـیـر می‌شوم            بی‌تو من از جوانی خود سیر می‌شوم

من در شعاع پرتو شمسُ الشُّموسی‌ات            بی‌اخـتـیـار پـیـش تو تـبـخـیـر می‌شوم


آئـینه کاری حَـرَمـت ذرّه پـروری‌ست            من در رواق چـشم تو تکـثیر می‌شوم

در صحن کهنه سوی تو کردم نماز را            اینجـاست آنکه لایـق تـکـبـیر می‌شـوم
من گریه‌ام گرفته کمی هم به من بخند            دارم به پای خـویش سـرازیر می‌شوم
یک شب نشد که بی‌گُـنَه آیـم زیـارتت            امـا دوبـاره پـیـش تو تـقـدیـر می‌شـوم
وقـتـی کـه آه می‌کـشـم از پـردۀ نـیـاز            بی پرده با تو صاحب تصویر می‌شوم
بیـچاره من که نیست قـلـمدانم از طلا            هـر چـند با نگـاه تو اکـسـیـر می‌شـوم
نـقـاره خـانـه‌ات ز کـجـا آب می‌خورد            کز بانگ آن چو سیل سرازیر می‌شوم
آن نامه‌ام که از سر تعجیل و اضطراب            بـر بـال کـفـتـران تو تحـریـر می‌شوم
بـرداشت سـیـلِ گـریه بـسـاط زیـارتـم            نـم نـم دوبـاره قـابـل تـعـمـیـر می‌شوم
وقـتِ ورود در حــرم تــو، هــوایـی‌ام            وقت خـروج، تازه زمین گـیر می‌شوم
بـادا شـلـوغ دور و برت کعـبۀ عـزیز            من حاجی توأم که به تقـصیر می‌شوم

: امتیاز

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : زهرا جودکی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

ابـری سـیـاهـم، لـکـه‌ای در آسـمـانـم            سـنگـین شده بـر شـانـه‌ام بـار گـرانم

می‌بـارم و می‌بـارم و می‌بـارم از نو            جاریست بر روی زمین اشک روانم


با هر نسیم کوچکی این سو و آن سو            دنــبــال رد خــانـه‌ات بـی‌خــانــمـانـم

خورشید این گنبد بگو با من چه کرده است؟            شبنم به شبنم طرحی از رنگین کمانم

چــشــم تــرم اذن دخـــول آمــدن داد            بـایـد کـه قـدر اشـک‌هـایـم را بــدانـم

امـشب بـه صحـن تو پـنـاه آوردم آقـا            آیـا اجـازه مـی‌دهـی ایـنـجـا بــمـانـم؟

: امتیاز

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : جواد کلهر نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

می‌رود ماه صـفر با هـمه شـور و نوا            ماه حزن و غم و اندوه، مه اشک و بکا

اول مـاه مـحـرم هـمه گـفـتـیـم حـسـین            آخـر مـاه صفـر ما هـمه گـوئـیم رضا


کرده بـودید شما توصیه بر ابن شبیب            که فـقـط گـریه کـنـد در غـم شاه شهدا

از زمانی که شده صید شما مردم چشم            یافـتم گـوهر اشکی که شود نـذر عـزا

گاه گـفـتـیم حـسـین و همگی گریـیـدیم            گاه گـفـتـیم حسن خـون جـگـر آل عـبا

مثل امروز عدو آتش کین را افروخت            بر در خـانه زهـرا و عـلـی شـیر خـدا

داغ او بر جگر سنگ اثر کرد و گریست            آب شد قلب بنی فـاطمه از ظلـم و جفا

: امتیاز

مناجات با صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه در شهادت امام رضا

شاعر : مجتبی روشن روان نوع شعر : توسل وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : غزل

دسـتـی بـگـشـائـیـد به امـداد گـداتـان            رحـمی بنـمائید به این بی‌سر و پاتان

اشکی بفـشانید بر این مُـردۀ احساس            تا زنـده شـود از اثر فـیـض دعـاتـان


دیگر رمقی نیست در این پای شکسته            مـانـده دل من منتـظر دست عـطاتان

لطفی، کرمی، گوشۀ چـشمی بنمائـید            بر گـوشه نـشـیـنانِ قـدیـمی سـراتـان

یک بار بـیائـید به دیـدار کسی که...            یک عمر غریبانه نموده ست صداتان

هر چند شـبـیـه شهـدا نیست لـیـاقـت!            تا اینکه دل و دیـده نمائـیـم فـداتان...

امّــا بـگـذاریـد کـه از روی تـفـضّـل            مــا را بـنـشـانــنـد کــنــار رفـقــاتـان

شـرمـنـده! ببخـشـید که در بازی دنیا            افـتاد شـبی از لـب مـا سـوزِ نـواتـان

با سیـنه زنان حـسنی سخت نگـیـرید            نـادیـده بـگـیـریـد خـطـای فـقــراتـان

« ما خانه به دوشان، غم سیلاب نداریم»            تا تـکـیه نـمـودیم به دسـتـان وفـاتـان

ما تجربه کردیم در این دیر کهـنسال            روشنگـر دل‌هاست سـیـاهی عـزاتان

ما روضه گرفتیم به امید عـبوری...            یک جـلـوه نمایید به قـربان صفـاتان

ما را بـرسـانـید شـبی مـشـهـد دلـدار            داریم به دل عشق غـریب الغـرباتان

ای کاش که محشور شوم در صف محشر            با سینه‌زن خالصِ بی‌رنگ و ریاتان

منّت بـگـذاریـد که گـردد به نـگـاهی            دل‌های خـرابـاتـی ما کرب‌وبـلاتـان

: امتیاز

مناجات با صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه در شهادت امام رضا

شاعر : محمدعلی بیابانی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

مـاه صـفـر گـذشت بـیا تا سـفـر کـنـیم            بـاید از این دو مـاه دوبـاره گـذر کـنیم

آقـا بـیـا کـه دیـدۀ حـسـرت کـشـیـده را            با اشک دوری از تو و این ماه تر کنیم


هرشب به شوق روضۀ فردا نفس زدیم            شب را از این به بعد چگونه سحر کنیم

مـزد دو مـاه گـریۀ خـود را گـرفـته‌ایم            خود را به یک نگاهت اگر مفتخر کنیم

ما خـسـته نـیـسـتم که رخـت سـیـاه را            با خـستگی از این تن وامـانده در کنیم

امسال هم گذشت و پس از این رواست که            گـریه بـرای فـاطـمۀ پـشـت در کـنـیـم

برخـیز تا مـسافـر صحـن رضا شـویم            مـاه صـفـر گـذشت، بیا تا سـفـر کـنـیم

: امتیاز

مدح و مناجات با امام رضا علیه السلام

شاعر : سید پوریا هاشمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفتعلن فاعلن مفتعلن فع قالب شعر : ترکیب بند

یا ربِ وقـت سحـر تـقـرّب شب‌هاست            رو به کریـمان زدن عبادت لب‌هاست

بـستـر بیـمـار وعـده گـاه طـبیب است            خیـری اگر می‌دهند برکـت تب‌هاست


نـوکـر گــمــنـام هـم بـنـام شـد ایـنـجـا            آنچه مهـم نیست پیـش یـار لقب‌هاست

سـِیـر الـهـیِ اهـل عــشـق هــمـیـشــه            رحمت ذی‌القعده‌هاست لطف رجب‌هاست

ذکـر رضـا قـنـد کـرده تـلـخـی مـا را            شهد نبات است اینکه بین رطب‌هاست

مـادرم آمـد مــرا بـه دسـت رضـا داد

آبــرویـم را خــریــد خــانـه‌اش آبــاد!

محـضر سلـطـان می‌آورند اگـر دست            می‌شکنند عاشقان به شوق نظر دست
دسـت به دامان حـلـقـه‌هـای ضریـحـم            کودکـم و می‌دهـم به دست پـدر دست
بـیـن قــنـوتـم افــاضـه کـرد مــکــرر            خیر کـثیر است در زمان سحر دست
عـقـل چـکـارست تـا گـدای تو هـسـتم            فیض به من بیشتر رسانده ز سر دست
تـر شده از دیـدن حـرم چـقـدر چـشـم            پُـر شده از محـضر شما چـقدر دست

سفـره گـشا تا رضاست سفـره نـشـینم

ضـامـن آهــو، نـوشـتـه روی نـگـیـنـم

پشت سـر زائـران دعـاسـت، دعـایت            دلـخـوشی دعـبـل است خـاک عـبایت
سـلـسـلـه بـر گـردن روات کــشـیـدی            جـان بــه فــدای کــلام مـثـل طـلایـت
کـعـبـه تـویـی مسـجـدالـحـرام بـهـانـه            قـبـله تـویی قـم شـدست قـبـلـه نـمایت
قصر به هـم ریخت در مناظره وقـتی            آبــروی جـاثـلـیـق ریـخـت بـه پـایـت
کن فـیـکـونِ تو فـاش شد سـر سـفـره            شـیـر مـی‌آیـد بـرون ز پـرده بـرایـت

روی دو چـشـم ترم قـدم بـزن ای ماه

تـا که مـطـهـر شـود شـبـیـه قـدمـگـاه

آمــدم ای شــاه بــا نـشـان و نـشــانـی            پـیـش تـو بـاشـد دلـم به حـکـم امـانـی
وقت نماز است صف پُر است کمک کن            کـاش مـرا هـم کـنـار خـود بـنـشـانـی
هـرچه کـنـی از درت جـدا نـشوم من            خـواه بـخـوانـی مـرا و خـواه بـرانـی
جـاروی خُــدّام را بــبـخـش بـه زوّار            تا که در این دل کـنـند خـانـه تـکـانی
ابــن شـبـیـب آمــدسـت دیــدنـت آقـــا            موقع روضه شدست و مرثـیه خوانی

نــالــۀ ان کــنـتَ بــاکـیــاَ بـــزن آقـــا

سـیـنـه بـر آن شـاه بـی‌کـفـن بـزن آقـا

: امتیاز

مدح و شهادت امام رضا علیه السلام

شاعر : محسن حنیفی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فعلن قالب شعر : غزل

وقتی به جان شاخۀ طوبی خزان افتاد            اشک خدا باران شد و از آسمان افتاد

خون دلت ریشه دوانده بین خاک طوس            خون لبت بعدش به جان زعفران افتاد


در سینه قـلب پنجره فولاد هم شد آب            بر خاک حجره پیکرت تا نیمه جان افتاد

اشک کبوتر در مراثی تو کافی نیست            این قـرعه بر چـشم سیاه آهـوان افتاد

از چشم های خشک، سقاخانه می‌سازد            از تو دو خط روضه که دست روضه خوان افتاد

آهـو نـبـوده کـربـلا پس کـار جـد تـو            از گرگ ها بدتر، به خولی و سنان افتاد

مثل تنوری در دلت آتش نهـان داری            آری سر جدت به دست این و آن افتاد

با خون، لبت مثل عقیقت سرخ شد، اما            هرگز به دست ساربان یا خیزران افتاد؟

: امتیاز

زبانحال امام رضا علیه السلام قبل از شهادت

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

نـاله‌ای بر لـبـم از فـرط تـقـلا مـانـده            سوختم از عطش و چشم به دریا مانده

باز دلتنگ جوادم که در این شهرِ غریب            به دلـم حـسرتِ یک گـفـتـن بابا مانده


دست و پا می‌زنم امّا جگرم می‌سوزد            به لبِ سوخـتـه‌ام روضۀ زهـرا مانده

جان به لب می‌شوم و کرب‌و‌بلا می‌بینم            که لب کودکی از فرط عطش وا مانده

مادرش چشم به راه است که آبش بدهند            وای از حـرمـله آن جا به تماشا مانده

شعله ور می‌شوم از زهر و حرم می‌بینم            که در آتش دو سه تا دخترِ نو پا مانده

دخـتـری می‌دود و دامن او می‌سوزد            ردِّ یک پنجه ولی بر رخ او جا مانده

این طرف غارت و سیلی نگاه بی‌شرم            آن طرف بر نوک نیزه سرِ سقّا مانده

: امتیاز

زبانحال پیغمبرم اکرم صلی الله علیه و آله و سلم قبل شهادت

شاعر : مجتبی صمدی شهاب نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : مسدس

یـاس سـپـیـد بـاغ بـهـاران مـن بـیـا            نـور پُر از تـلألـؤ چـشـمـان من بیا
لرزه نشسته بر تن و دستان من بیا            جان میدهم کنار تو ای جان من بیا


اشک فراق بر رُخ بابا چکیده است
زهرای من زمان جدائی رسیده است

ای راحـتـی ایـن نـفـس آخــرم بــیـا            خواهم که توشه ام بدهی دخـترم بیا
سـایه زده اجـل به سرم بر سرم بیا            ای مهربان تر از پـدر و مـادرم بیا

آهی برای این دل غم پرورم بکش
تا سالم است دست تو روی سرم بکش

غصه نخور زمان جدائی زیاد نیست            از پـیـلـۀ فـراق رهایی زیـاد نیست
ذکر پدر پـدر به کجائی زیاد نیست            تا اینکه در برم تو بیائی زیاد نیست

آماده باش بعـد من از راه می‌رسی
با صورتی گرفته تو ای ماه می‌رسی

تو بـعـد من بلاکـش غـم بی‌نهـایـتی            تـنـهـا سـپـر بـرای امـام و ولایـتـی
حامی حیدری و خودت بی‌حـمایتی            در شعـله یاعلی تو گردد حـکـایتی

بعد من از زمانه تو بیزار می‌شوی
مجروح ضربۀ در و دیوار می‌شوی

زهرای من به خواب و به رؤیا بگو علی            در پشت در به نیّت بابا بگـو عـلی
شعله اگر که سوخت تنت را بگو علی            در کوچه زیر مشت و لگدها بگو علی

دشمن به اهل بیت چه گستاخ میشود
با میخ داغ جسم تو سوراخ می‌شود

زهـرا بیار این دم آخـر حـسـیـن را            زهـرا بـیار جان پیـمـبـر حـسین را
تا بینمش به چشم ز خون تر حسین را            تا بوسه اش زنم لب و حنجر حسین را

وقتی که روز خواهر او میشود سیاه
می‌آیـم از بهشت به گـودال قـتـلگاه

وقتی ز تشنگی به زمین مانده ردّ پاش            بر جای بوسه‌ام نوک خنجر کشد خراش
بی‌فایده ست هر چه کند قاتلش تلاش
            پس با لگد کند به روی خاک جابجاش

اینگونه است خصم چنین حَربه میزند
از پشت سر به گردن او ضربه میزند

: امتیاز

مناجات آخر ماه صفر با صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه

شاعر : سید پوریا هاشمی نوع شعر : توسل وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

خـستـۀ خـسته‌ام ای یار چه باید بکنم            رفتـم از یاد تو انگـار! چه باید بکنم

این دوماه از کف من رفت و‌ نکردم کاری            وای از غـفـلت بسـیار! چه باید بکنم


اهل دل با تو شب خویش سحر میکردند            منِ مـحـروم ز دیـدار چه باید بـکـنم

با همه خـوب شدم با تو ولی بد بودم            چـشم‌ من بود به اغـیار چه باید بکنم

هرچه گفتی تو به من‌ گوش ندادم! العفو!            شـدم امـروز گـنهکـار چه باید بکـنم

مـثـل هـربار زدم زیـر قـرارم با تو            تو بگو تا که من اینبار چه باید بکنم

نروم کرببلا خاک به سر خواهم شد            تا روم محضر دلدار چه باید بکنم؟!

: امتیاز

مدح و مرثیۀ پیغمبرم اکرم صلی الله علیه و آله و سلم

شاعر : ابراهیم زمانی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

قرآن به جز او بر کسی نازل نمی‌شد            دیـنِ خـدا با هـیچکس کـامِـل نـمی‌شد

دیگر کسی غـیر از رســولِ مهربانی            یک لحظه در غارِ حَرا داخِل نمی‌شد


باران نمی‌بارید بر این دشـــتِ مُـرده            جادویِ جهـلِ مشـرِکان باطِـل نمی‌شد

پـیـغـمـبرِ ما ” رحمتُ لِلعـالمین بـود            این وصف را جز او کسی شامِل نمی‌شد

تـاریــخ مـی‌دانــد بـدون رنـج هـایـش            گـنجـیـنۀ صُلـحِ بَشـر حـاصِـل نمی‌شد

اسلام اگر دینِ خشونت بود و شمشیر            حـقـّی بـرایِ دیـگـران قـائِـل نـمی‌شد

اسـلام اگـر اسـلامِ نـابِ احـمـدی بـود            شـایـد کسی مـقـتـول یا قـاتِـل نـمی‌شد

روز احُـد پـیـغـمـبری تـنهـا نمی‌مـاند            دیگـر فـلانـی آن قـدر بُـزدِل نـمی‌شد

تنها علی ماند و علی ماند و علی ماند            یک لحـظـه از پیغـبرش غافِل نمی‌شد

من کنتُ مولا…بعدِ من مولاست مولا            یعنی امیری چون علی عـادِل نمی‌شد

یعنی اگر حق با کسی غیر از علی بود            قبله کـمی ســمتِ نجـف مایِـل نمی‌شد

بی‌پـرده مـی‌گـویم بـرادرهایِ دیـنـی :            اســلام با غیر از عـلی کـامِل نمی‌شد

: امتیاز

مدح و مرثیۀ امام حسن مجتبی علیه السلام

شاعر : رضا قاسمی نوع شعر : مدح و مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

هرکه خوانش بیش، مسکین و گدایش بیشتر           هرکسی هم که گدایش بیش، جایش بیشتر

کلّ فرزندان زهـرا سفـره‌دارند و کریم           بینِ اولادِ کـریـمـش؛ مجـتـبایـش بیشتر


رزق دنیا درمی‌آید از تـنـور خـانـه‌اش           هر که نانش بیش، خیلِ بی‌نوایش بیشتر

تا نفس دارم به عشقِ او نفس خواهم کشید           بعدِ مرگـم نیـز، می‌مـیرم برایش بیشتر

کیمیای عشقِ او از خاک، می‌سازد طلا           خاکسارش می‌شود سهـمِ طلایش بیشتر

هرچه دل‌ها بیشتر از داغِ قبرش بشکند           می‌شود اندازۀ صحـن و سرایش بیشتر

می‌کند زهرا برای گـریه‌کن‌هـایش دعا           هر که اشکش بیشتر؛ سهم دعایش بیشتر

روضه می‌خوانم ولی مستور، در لفافه‌ها           از مدینه دلخورم؛ از کوچه‌هایش بیشتر

هر شبی کابوس داغِ کوچه مهمانش شود           می‌شود فردای آن شب؛ های‌هایش بیشتر

: امتیاز